Αυτή η επικοινωνία έρχεται ως συνέχεια της προηγούμενης. Για πιο βαθιά εσωτερική εργασία, συνιστάται λοιπόν να λάβετε υπ όψιν αυτά που λέχθηκαν στις 10-2-10. Μ.

Ερχόμαστε σαν ένα ποτάμι στην πλάτη σας. Περνάμε μέσα σας και φτάνουμε στο κέντρο του κύκλου. Θα πάρετε από την αρχή λίγο χρόνο για να μας νιώθετε, όπως δεν μας έχετε νιώσει ποτέ. Για να ενωθείτε με μας και για να μας αφήσετε χώρο για να κάνουμε από το σώμα σας, το σπίτι μας.

Θυμάστε αυτό που λέγαμε την περασμένη βδομάδα για το χώρο, για τα κενά. Νιώστε λοιπόν ένα μέρος κενό, ένα μέρος με μεγάλο χώρο μέσα σας. Μπορεί να είναι μέσα στην καρδιά σας, μπορεί να είναι μέσα στο μυαλό σας, μπορεί να είναι και μέσα στην κοιλιά σας. Ναι, μέσα στην κοιλιά σας, θα ήταν μια πολύ καλή και λαμπρή ιδέα, γιατί ο χώρος εκεί είναι μεγάλος. (Με χαμόγελο) Δεν θέλουμε να σας πούμε άσχημα λόγια, δεν λέμε ότι είστε χοντροί, λέμε απλώς ότι μέσα στην κοιλιά υπάρχει πιο πολύ θέση απ’ ότι έχει μέσα στο μυαλό. Και εμείς αυτό θέλουμε, θέλουμε ένα χώρο μεγάλο για να κάνουμε εγκατάσταση των ενεργειών μας.

Μπείτε μέσα στην κοιλιά σας. Νοερά, πηγαίνετε μέσα σας, μέσα στο κανάλι σας, μέσα στον άξονά σας και πάνω στην εκπνοή σας κατεβείτε. Κατεβείτε μέσα στον άξονα μέχρι την κοιλιά. Εκεί δείτε πόσο χώρο έχετε αφήσει για μας... Δείτε την αίθουσα που έχετε ετοιμάσει για μας. Δείτε πόσο λαμπερή είναι. Δείτε ένα χώρο πολύ μεγάλο σαν μια μεγάλη αίθουσα για δεξίωση, μόνο που δεν έχουμε ετοιμάσει το χώρο ακόμα για δεξίωση και αυτήν την στιγμή η αίθουσα είναι άδεια. Ούτε τραπέζι δεν έχει, ούτε καρέκλα, ούτε χαλί, τίποτα. Δεν έχετε ακόμα διακοσμήσει τους τοίχους, τα παράθυρα, τίποτα. Μπορεί να μην υπάρχει καν παράθυρο, να είναι ένα μεγάλο δωμάτιο άδειο που από μόνο του λάμπει. Έχει ένα φως εσωτερικό που δεν έρχεται από παράθυρο. Είναι σαν να λάμπουν οι τοίχοι, σαν να λάμπει το πάτωμα, το ταβάνι. Τελικά είναι σαν μια μεγάλη σφαίρα μέσα στην οποία βρίσκεστε, άδεια, φωτεινή.

Εσείς κάθεστε μέσα σε αυτό το μεγάλο κενό, στη μέση της σφαίρας. Σαν να μην έχετε κανένα βάρος, μπορείτε να είστε στη μέση χωρίς να καθίσετε ούτε να πιαστείτε από πουθενά. Σας ζητάμε σήμερα να πάτε, αντίθετα από την προηγούμενη φορά, όπου οι ενέργειες ήταν αρκετά δυνατές, να πάτε σε κάτι πολύ λεπτό. Σας ζητάμε να κάνετε μια δουλειά για να πάτε να ανακαλύψετε κάτι καινούριο μέσα σας. Πάρτε λίγο χρόνο για να πάρετε βαθιές ανάσες μέσα σ’ αυτήν την σφαίρα με τους φωτεινούς τοίχους, τα φωτεινά τοιχώματα, και δείτε σιγά-σιγά αυτά τα τοιχώματα να απομακρύνονται. Αυτή η σφαίρα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, όλο και μεγαλύτερη, όλο και μεγαλύτερη...

Είστε στο διάστημα. Τα τοιχώματα έχουν φύγει τόσο, μα τόσο μακριά, έχουν απομακρυνθεί και είστε πέρα από τη Γη. Είστε μέσα στο διάστημα, σε ένα χώρο απ’ όπου μπορείτε να δείτε μόνο το απέραντο κενό του διαστήματος, ή τουλάχιστον έτσι το ονομάζετε, και που και που άστρα που φωτίζουν αριστερά-δεξιά αυτό το χώρο. Σας ζητάμε και πάλι να νιώθετε που βρίσκεστε...

Και πάλι αλλάζει η αντίληψή σας. Από τη σφαίρα γεννήθηκε το διάστημα. Από το διάστημα γεννιέται ο ήλιος. Είστε μια τελεία από την οποία ξεκινά ένας ήλιος να χτυπάει, σαν μια καρδιά, μπαμ, μπαμ, μπαμ... χτυπά, νιώστε το χτύπο της καρδιάς αυτής μέσα σας. Μεγαλώνει και εκρήγνυται. Διαστολή, συστολή, εκεί είμαστε σήμερα. Μάλλον μόνο στη διαστολή. Ξεκινάτε από μια μικρή τελίτσα κάθε φορά, μεγαλώνει, νιώθετε το χώρο όπου γεννιέται, εκρήγνυται κάπως και είστε αλλού, σε άλλο σύμπαν, σε άλλη διάσταση, άλλη πλευρά του εαυτού, και συγχρόνως είστε εδώ, στην καρέκλα, σε ένα σημείο αναφοράς σταθερό. Οπότε, που το πηγαίνουμε, που σας πηγαίνουμε;

Δεν θέλουμε να σας πηγαίνουμε πουθενά. Θέλουμε να σας δείξουμε το μεγαλείο που έχετε μέσα σας. Θέλουμε να σας υπενθυμίσουμε ότι ο μακρόκοσμος είναι όπως ο μικρόκοσμος, και ότι αυτό που βλέπετε στο διάστημα, τα άστρα που σας περιβάλλουν, που κινούνται τόσο γρήγορα, και ο ήλιος που γεννιέται και τελειώνει τη ζωή του σε χρόνο μηδέν, είναι επίσης αυτό που έχετε εσείς μέσα σας, μέσα σε κάθε κύτταρό σας. Διαστήματα ολόκληρα, ήλιοι που λάμπουν παντού. έχετε θησαυρούς μέσα σας, έχετε θησαυρούς, και όλο πηγαίνετε και ψάχνετε αλλού, όλο θέλετε να ψάξετε μακριά, άλλες γνώσεις, άλλες παραδόσεις, άλλα λόγια, άλλες αντιλήψεις. Θέλουμε να σας φέρουμε στη δικιά σας αντίληψη σήμερα, στην αντίληψη του διαστήματος που είστε εσείς, στο ηλιακό σύστημα που είστε εσείς, στον ήλιο που είστε εσείς.

Θα μπορούσαμε να σταθούμε όπου θέλετε. Διαλέξαμε την κοιλιά, διαλέξαμε το δεύτερο τσάκρα, γιατί πολύ συχνά είναι ένα κέντρο, ένας ήλιος που ξεχνάτε. Δουλεύετε τακτικά το πρώτο με τη σύνδεση που κάνετε με τη Γη. Δουλεύετε επίσης πολύ τακτικά τα πάνω τσάκρα από το τέταρτο μέχρι το έβδομο και που και που και το όγδοο, γιατί σας δίνουν τη σύνδεση με ενέργειες που σας δίνουν μεγάλη ευχαρίστηση. Μην ψάξετε πολλά άλλα, η ευχαρίστηση είναι πολύ σημαντική και οδηγεί τη ζωή σας, και καλά κάνει. Και το τρίτο τσάκρα το δουλεύετε, ξέρετε ότι ο ήλιος που είναι μέσα συνδέεται με τον ήλιο που σας ζεσταίνει, τον ήλιο του ηλιακού σας συστήματος. Ξέρετε ότι κάνοντας τη σύνδεση συνειδητά μεγαλώνετε, γίνεστε πιο δυνατοί, και η πίστη μέσα σας μεγαλώνει. Οπότε, που και που το σκέφτεστε αυτό το τρίτο τσάκρα, αλλά το δεύτερο, πότε το δουλεύετε; Σχεδόν ποτέ, και έχει τόσο πολλά να σας προσφέρει!

Κατ’ αρχήν κοιτάξτε το χρώμα του, πράγματι το χρώμα του ήλιου, ένα πορτοκαλί λαμπερό, όπως είναι ο ήλιος, στην Ανατολή το πρωί, όταν ξημερώνει καινούρια μέρα. Το καινούριο που αναδύεται στις ζωές σας αυτήν την στιγμή, για πολλούς από σας, παίρνει ρίζα εκεί.

Ξανά στη σφαίρα, πιο συνειδητά από πριν. Ξανά στη σφαίρα του δεύτερου σας κέντρου, της δεύτερης πόρτας προς την αιωνιότητα. Ναι, είναι και η πόρτα προς την αιωνιότητα. Μια πόρτα που συνδέεται με τη γέννηση και με τον θάνατο. Μια πόρτα που είναι πολύ σημαντικό να την έχετε ανοιχτή εάν θέλετε να δεχτείτε τις μνήμες από άλλες ζωές, και τον θάνατο που μια μέρα θα έρθει να σας απελευθερώσει. Δεν είμαστε μακάβριοι σήμερα, όχι, δεν είναι ο σκοπός.

Ο σκοπός είναι και πάλι να απαλύνουμε τους φόβους. Ο σκοπός είναι και πάλι να σκαλίσουμε λίγο εκεί που νομίζετε ότι φόβοι δεν υπάρχουν, ή λίγο. Να σηκώσουμε λιγάκι το σεντόνι που έχετε απλώσει από πάνω και να αφήσουμε ό,τι είναι ακόμα να φύγει, να φύγει. Ο θάνατος λοιπόν. Ο θάνατος έρχεται σήμερα επειδή την περασμένη βδομάδα δουλέψατε τα κενά, και ο θάνατος συνδέεται με τα κενά. Όταν αρχίζουμε μέσα μας να δεχτούμε ότι κάτι λείπει, ότι κάτι δεν υπάρχει, να το αναγνωρίσουμε και να χαιρόμαστε γι’ αυτό, ξέροντας ότι κάποια στιγμή θα είναι ευκαιρία να βάλουμε το καινούριο, κάποια στιγμή, θα είναι ευκαιρία να καλωσορίσουμε το καινούριο μας εαυτό σε μια αίθουσα δεξίωσης εντελώς έτοιμη, εντελώς άδεια, εντελώς φωτεινή.

Επειδή τα έχουμε αναγνωρίσει όλα αυτά, επειδή χαιρόμαστε για το που βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή, ο θάνατος δεν έχει πια την ίδια δόνηση απ’ ό,τι είχε πριν από μερικές μέρες. Έχει πια τη δόνηση του περάσματος, τη δόνηση της πόρτας. Δεν έχει πια την έννοια της αλλαγής στη δόνηση που κάνουμε όταν αφήνουμε τη ζωή και πηγαίνουμε, ας το πούμε έτσι, στον ουρανό, όπως λέτε και εσείς. Έχει κυρίως την έννοια του ‘Αφήνω αυτό που είμαι αυτήν την στιγμή για να μπορώ να μπω σ’ αυτό που είμαι την επόμενη στιγμή’. Μια ζωή δηλαδή γεμάτη, γεμάτη θανάτους, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μια ζωή επίσης γεμάτη με γεννήσεις. Πεθαίνουμε στον εαυτό μας και γεννιόμαστε στον εαυτό μας, σε ένα καινούριο εαυτό, συνεχώς, και είναι τόσο ωραίο, τόσο ωραίο φίλοι μας να μπορέσουμε να το κάνουμε συνειδητά! Να είναι όλα αυτά αποδεκτά, αναγνωρισμένα, τόσο όμορφο!

Είναι σαν να πηγαίνουμε κάπου, και κάθε φορά που ανοίγουμε μια πόρτα μπροστά μας, πρέπει να κλείσουμε μια πόρτα πίσω μας, για να μπορούμε έτσι να πάρουμε μια ώθηση. Όταν κλείνουμε την πόρτα πίσω μας, είναι ένας θάνατος. Όταν ανοίγουμε την πόρτα μπροστά μας, είναι μια καινούρια ζωή, μια γέννηση. Ενδιάμεσα, νιώθουμε κάπως, κάπως παράξενα, σαν σε ένα κενό, γιατί δεν έχουμε πια τη δόνηση που είχαμε λίγο πριν, και δεν έχουμε ακόμα τη δόνηση που θα είναι η καινούρια, η δικιά μας, σε πολύ λίγο. Είμαστε σε ένα είδος no man’s land, εκεί που δεν υπάρχει κανείς, μια χώρα του πουθενά, χωρίς σημεία αναφοράς, χωρίς γνωστό στοιχείο.

Μην πανικοβάλλεστε, τέτοιες στιγμές θα υπάρχουν ακόμα πολλές στη ζωή σας. Αυτό έχετε αποφασίσει σ’ αυτήν τη ζωή. Έχετε αποφασίσει να ζείτε πολλές ζωές σε μία, να ολοκληρώσετε συμβόλαια, το ένα μετά από το άλλο, και αυτό γίνεται. Έχετε συγκεντρώσει πολλές ζωές σε μία. Τελειώνετε τη μία, πρέπει να κοιμάστε λίγο πριν αρχίσετε μια καινούρια. Άλλη δόνηση, άλλη προοπτική, άλλη ζωή. Το μέλλον αλλάζει, εσείς το αλλάζετε. Το αλλάζετε επειδή δέχεστε να στέκεστε στη σφαίρα, στο δεύτερο σας τσάκρα. Δέχεστε να κλείσετε μια πόρτα, και όταν είστε ασφαλείς, να ανοίξετε την άλλη.

Είναι λίγο σε αυτήν την περίοδο όπου έχετε κλείσει την πόρτα και δεν έχετε ακόμα ανοίξει την άλλη, αυτό που για μας φαίνεται σαν μερικά δευτερόλεπτα και για σας μπορεί να είναι μερικές μέρες, είναι λίγο σαν μέσα στην κοιλιά, σαν μια εγκυμοσύνη, σαν να ετοιμάζετε το μωρό. Όταν πράγματι είναι έτοιμο, όταν όλα είναι τέλεια, τότε μπορεί να ανοίξει την πόρτα, μέχρι που θα ολοκληρώσει τον κύκλο του, και πάλι θα μπει σ’ αυτό το μαγικό χώρο του θανάτου και της γέννησης, και πάλι θα αλλάξει ζωή. Ο ήλιος γεννιέται, μεγαλώνει, εκρήγνυται, πεθαίνει. Πεθαίνει. Τι γίνεται με το άστρο όταν πεθαίνει, όταν εκρήγνυται; Χιλιάδες χρόνια μετά, καταγράφονται ακόμα στα μηχανήματά σας οι δόσεις ενέργειας που έχουν φύγει απ’ αυτόν τον ήλιο. Η ενέργειά του πάει παντού, σε όλο το σύμπαν, παντού!

Είναι όπως η μουσική που σας λέγαμε την άλλη φορά, που εισχωρεί παντού. Το ίδιο γίνεται όταν ένας ήλιος πεθαίνει. Η δόνησή του εισχωρεί παντού. Οι πληροφορίες που μεταφέρει μπαίνουν στον καθένα και βοηθάνε τον καθένα. Δίνουν μια ώθηση για να προχωρά όλο το σύμπαν. Η επίγνωση όλων κάνει ένα βήμα. Το ίδιο με σας, κάθε φορά που πεθαίνετε, εννοούμε ακόμα και σ’ αυτήν την ζωή, την παρούσα ζωή σας, την παρούσα ενσάρκωση, κάθε φορά που πεθαίνετε μέσα σ’ αυτήν την ενσάρκωση, αποκτάτε μια καινούρια επίγνωση, φτάνετε σε καινούριο επίπεδο δόνησης, συνείδησης, γνώσης, σοφίας. Ναι, μιλάμε για σοφία. Αυτή είναι η ενέργεια που σας περιβάλλει σήμερα, νιώστε την, είναι παντού, παντού... και είναι τόσο απτή σήμερα, παντού γύρω σας, τόσο απτή... μεγαλώνετε μέσα σ’ αυτήν την ενέργεια, μεγαλώνετε μέσα στη σοφία. Εσείς θα λέγατε ότι μεγαλώνετε στην καρδιά σας, εμείς σας λέμε ότι μεγαλώνετε στην κοιλιά σας. Δεν είναι τυχαίο που στην Ανατολή βάζουν την πηγή της ζωής μέσα στην κοιλιά. Όντως, εκεί βρίσκεται, και εκεί είστε σήμερα.

Έχετε πρόσβαση στην πηγή της ζωής σήμερα επειδή δεχτήκατε να έχετε πρόσβαση στον θάνατο την περασμένη φορά. Είναι το αντάλλαγμα. Αφήνομαι, δέχομαι, αποδέχομαι, πεθαίνω, και μου έρχεται η σοφία, μου έρχεται η επίγνωση, και μπορώ να κάνω ένα βήμα μπροστά, και γεννιέμαι και πάλι. Αυτό κάνετε συνέχεια φίλοι μας, συνέχεια, διαρκώς. Αλλά, επειδή το δέχεστε, παίρνει μια διάσταση που δεν είχε μέχρι τώρα, γιατί μπαίνετε πολύ πιο βαθιά σ’ αυτήν τη διαδικασία, και επομένως αφήνετε πολύ περισσότερες ενέργειες να μπουν μαζί σας σ’ αυτήν την κοιλιά, και να ετοιμαστείτε όλοι μαζί για την επόμενη γέννηση.

Την στιγμή που έχετε κλείσει την πόρτα, που έχετε δεχτεί το κενό, και συνειδητά βρίσκεστε σ’ αυτό το no man’s land, τότε ερχόμαστε εμείς, και εμείς δεν είμαστε μόνο οι ενέργειες της σοφίας όπως είπαμε πριν, είμαστε όλες οι πλευρές σας. Θυμάστε, μια φορά είχαμε μιλήσει για μια ρόδα, για το κέντρο της ρόδας, τους άξονες και την περιφέρεια. Λοιπόν, ξαναπάρτε αυτήν την εικόνα και δείτε ότι όταν δέχεστε αυτήν τη δουλειά που κάνετε εδώ και μια βδομάδα, είστε στο κέντρο της ρόδας και διαφορετικές πλευρές σας από άλλες διαστάσεις, άλλο χωροχρόνο, μπορούν να έρθουν και να συνδεθούν με σας, χτίζοντας άξονα. Αυτό που μεγαλώνει έτσι μέσα στην κοιλιά είναι κάτι πανέμορφο, κάτι πολυδιαστασιακό, πράγματι μια καινούρια ύπαρξη, ένας καινούριος εαυτός. Το ότι είστε πολυδιαστασιακοί, το ξέρετε. Το ότι το χτίζετε συνειδητά, τι όμορφο πράγμα! Τι μαγικό πράγμα! Βλέπετε που έχετε φτάσει? Συνειδητά, να χτίζετε το καινούριο σας εαυτό, πριν τη γέννηση, αποδέχoντας τις διαφορετικές πλευρές που σας έρχονται, που σας έρχονται από τα όνειρά σας, τις επικοινωνίες σας, τη διαίσθησή σας, ή απλώς δέχoντας ότι είστε πολύ πιο μεγάλοι απ’ αυτό που νομίζατε ακόμα πριν από μια βδομάδα.

Είστε βασίλισσες και βασιλιάδες, αυτό είστε. Είστε ένας βασιλιάς, μια βασίλισσα που στέκεται περήφανος, περήφανη, μέσα στην σφαίρα, μέσα στην κοιλιά, και που ετοιμάζεται να γεννιέται. Έχει το σκήπτρο του στο χέρι. Έχει βάλει την κάπα του, το στέμμα. Έχει πάρει ό,τι του ανήκει ο βασιλιάς, ό,τι του ανήκει! Δεν είναι ακριβώς ότι το διεκδικεί, δεν έχει ακριβώς αυτήν την έννοια. Απλώς, με μεγάλη απλότητα, τα φορά γιατί είναι μέρος του. Ακόμα και τη νύχτα, όταν έρχεται η στιγμή να πάει να κοιμηθεί, να περάσει από μια μέρα στην άλλη, από μια ζωή στην άλλη, και πηγαίνει αυτός ο βασιλιάς σε αυτό το no man’s land που λέγαμε πριν, σ’ αυτήν τη χώρα του πουθενά, αφήνει την κάπα του, αφήνει το ρούχο του, αφήνει το στέμμα, θα φορέσει άλλα αύριο. Αλλά μέσα του, έχει την καρδιά του βασιλιά. Καταλαβαίνετε? Τα έχει ενσωματώσει όλα. Ακόμα και να μην τα φοράει, τα έχει μέσα του.

Αυτό κάνετε σιγά-σιγά και εσείς. Στην αρχή, νομίζατε ότι αυτό που νιώθατε σαν κάτι ξένο από σας, άλλες διαστάσεις, άλλες ζωές, ήταν κάτι ξένο. Τώρα το παίρνετε κοντά, το νιώθετε πολύ δικό σας. Το επόμενο βήμα είναι να νιώθετε ότι είστε εσείς. Όχι εσείς σαν το μικρό εγώ που ζει αυτήν την στιγμή μια ενσάρκωση στη Γη. Εσείς. Εσείς, στο μεγαλείο σας, με το στέμμα στην καρδιά σας και το σκήπτρο στην σπονδυλική σας στήλη. Εσείς λοιπόν με ένα κεφαλαίο Ε, που είστε τώρα έτοιμοι και μπορείτε να ανοίξετε την πόρτα της σφαίρας και να βγείτε σε ένα καινούριο κόσμο, σε ένα καινούριο φως, και να πάτε να ζείτε τη ζωή σας την καινούρια με μεγάλη χαρά, με τη χαρά της ολοκλήρωσης, ξέροντας ποιοι είστε. Περήφανοι.

Είμαστε αυτό που Είμαστε. Είμαι αυτό που Είμαι. Εγώ Είμαι.
Όλοι μαζί: Εγώ Είμαι.

Και έτσι είναι.