Μ.: Ο Ηλίας είναι στη μέση του κύκλου και θα πάρει τα κορίτσια του σ’ ένα ταξίδι λίγο διαφορετικό από την προηγούμενη φορά. Πάρετε μερικές βαθιές ανάσες και χαλαρώστε. Μπείτε στην καρδιά σας… και ξαπλώστε στην καρδιά σας. Όπως την άλλη φορά που ήταν στη μέση του κύκλου ο Ηλίας και γύρω-γύρω από σας ο Κρύων της Χριστικής Υπηρεσίας, νιώστε και τις δυο παρουσίες που βοηθάνε κάνοντας στροβιλισμούς ο ένας προς τα δεξιά και ο άλλος προς τα αριστερά. Νιώστε την κίνηση στην καρδιά που δημιουργεί φως… Δημιουργείται ολόκληρη κίνηση, δημιουργούνται ρεύματα, δημιουργείται δύναμη, δημιουργούνται εκρήξεις, είστε μέσα στον ήλιο. Φτάσατε. Είστε όλες μαζί μέσα στην καρδιά σας, ξαπλωμένες, με το τσάκρα της καρδιάς να έχει ανοίξει μπροστά και πίσω, και συγχρόνως είστε στον ήλιο, γιατί η κίνηση που δημιουργήσατε στην καρδιά είναι τόσο δυνατή που σας έφερε στον ήλιο.
Η καθεμιά στην καρδιά της και συγχρόνως ένας ήλιος τεράστιος που σας καλύπτει όλες. Γιατί σας είπαμε λοιπόν να ξαπλώσετε σήμερα; Επειδή θα σας τραβήξουμε κάπως διαφορετικά. Μέχρι τώρα πηγαίνατε προς τα πάνω. Αυτή τη φορά θα βάλετε την πρόθεση να πέσετε. Θα βάλετε την πρόθεση η καρδιά σας, μέσα στην οποία είστε ξαπλωμένες, ν’ ανοίξει σαν τεράστιο πηγάδι, ένα πηγάδι που πάει πολύ μακριά, κι εσείς επιθυμείτε να πάτε μέχρι το βάθος. Το ερώτημα είναι: «έχει βάθος;»
Αφήστε λοιπόν την ενέργεια του Κρύων να σας ακουμπήσει στην καρδιά, στην πλάτη. Νιώστε το χέρι του να ακουμπάει το τσάκρα της καρδιάς στην πλάτη σας και να σας τραβάει προς τα κάτω, να σας τραβάει στο πηγάδι. Αφήστε τον εαυτό σας να πέσει…. Πάει βαθιά, τόσο βαθιά που τώρα πια κυκλοφορείτε στο ηλιακό σύστημα και βλέπετε μπροστά σας τη γη. Νιώθετε ότι πέφτετε μέχρι που φτάνετε στην άκρη του σύμπαντος. Νιώθετε την μεμβράνη στην πλάτη σας και με το βάρος σας ανοίγει η μεμβράνη και βρίσκεστε στο δεύτερο σύμπαν. Βλέπετε πόσο πλάκα έχει, γιατί βλέπετε μπροστά σας τι αφήνετε. Βλέπετε μπροστά σας το πρώτο σύμπαν και εσείς συνεχίζετε και πέφτετε. Συναντάτε την δεύτερη μεμβράνη και συνεχίζετε το ταξίδι προς τα πίσω. 3η μεμβράνη, 4η… κοιτάξτε τα σύμπαντα που τρέχουν μπροστά σας, τις μεμβράνες που κλείνουν σιγά-σιγά αφού τις περάσατε… κοιτάξτε τι γίνεται… μέχρι τώρα πηγαίνατε μπροστά και δεν βλέπατε τι γινόταν από πίσω, τι ευκαιρία σας δίνεται σήμερα! Να προχωρήσετε κοιτάζοντας τι αφήνετε… Συνεχίζετε… Θυμάστε την περασμένη βδομάδα είχαμε πάρει την εικόνα της σκάλας και είχαμε πει ότι μπορούμε να παίξουμε με τα διαφορετικά σκαλοπάτια της σκάλας… Φανταστείτε λοιπόν ότι έχετε αφήσει στην σκάλα το 1ο, το 2ο, το 3ο σκαλοπάτι και πολλά άλλα… και φτάνουμε στο δέκατο σκαλοπάτι… 11ο , 12ο και φτάσαμε στο τελευταίο 13ο σκαλοπάτι. Περνάμε την τελευταία μεμβράνη με την πλάτη και μπαίνουμε στο χάος, και μπροστά μας όλα τα σύμπαντα με τη γη στη μέση, στο επίκεντρο. Δείτε την σκάλα που ενώνει τη γη που αφήσατε με το χάος όπου βρίσκεστε, και κάθε σκαλοπάτι να είναι μια μεμβράνη. Δείτε την σκάλα… Ξέρετε ότι μπορείτε να παίξετε μαζί της. Ξέρετε ότι αντιστοιχεί σε πολλά σύμπαντα και σε πολλές διαστάσεις. Τώρα κοιτάξτε τι γίνεται με τη σκάλα, διαμορφώνεται και τα πλαϊνά της γίνονται πιο στρογγυλά. Παίρνει τη μορφή του οχταριού που έχετε δουλέψει. Είναι το πίσω μέρος του οχταριού που συνδέεται με τη γη και με όλα τα σύμπαντα που έχετε περάσει. Δείτε το λίγο και κάντε το δικό σας…
Κάντε δικό σας κάθε σκαλοπάτι, βάλτε χρώμα σε κάθε σκαλοπάτι, βάλτε νότες σε κάθε σκαλοπάτι, βάλτε συναισθήματα, βάλτε πρόσωπα, βάλτε δονήσεις διαφορετικές, βάλτε συνδέσεις διαφορετικές, γιατί πράγματι κάθε σκαλοπάτι αντιστοιχεί σε διαφορετικές εμπειρίες που είχατε σε όλη την ύπαρξή σας.
Επειδή έχετε τρυπήσει τις μεμβράνες, έχετε ανοίξει δρόμους. Δεν είναι πια το ντο ξεχωριστό από το ρε, δεν είναι το κόκκινο ξεχωριστό από το πράσινο, υπάρχει επικοινωνία. Δείτε τι γίνεται μέσα στο δικό σας πίσω οχτάρι. Πως γίνεται η επικοινωνία ανάμεσα στα διαφορετικά σκαλοπάτια, τι δημιουργείται;… Μουσική συμφωνία; Πίνακας ζωγραφικής; Κύματα ενέργειας; Πως είναι ο δικός σας κόσμος; Ποιο είναι το πιο σημαντικό στοιχείο που βγαίνει από το δικό σας κόσμο; Ποιο είναι το δικό σας στοιχείο;…
Και όταν έχετε βρει αυτό το δικό σας στοιχείο να το χαίρεστε και να το νιώθετε να δυναμώνει στην καρδιά σας, γιατί έτσι βρήκατε το κέντρο σας. Γεμίστε το κέντρο σας, την καρδιά σας με αυτό που βρήκατε… και γυρίστε την πλάτη σας στο πίσω οχτάρι ώστε να το έχετε πραγματικά πίσω σας, κοιτάζοντας μπροστά…
Είμαστε εκεί που ήμασταν την περασμένη βδομάδα. Έχουμε το χάος μπροστά μας και το μπροστινό μέρος του οχταριού εάν θέλετε να το δείτε έτσι, αν σας βοηθάει.
Θα σας ζητήσουμε να φανταστείτε μπροστά σας μια μορφή, που την περασμένη βδομάδα είπαμε να φανταστείτε την ιδανική σας μορφή… αλλά μπορείτε να φανταστείτε και τον ανώτερο εαυτό, και αυτό θα σας ζητήσουμε σήμερα… Να φανταστείτε τον ανώτερο σας εαυτό μπροστά, γιατί όντως εκεί πηγαίνετε… μερικές από σας ήδη έχουν καταλάβει που το πηγαίνουμε… πίσω σας είναι το πίσω οχτάρι που λάμπει, χοροπηδά, με όλα τα χρώματα, τους ήχους και την δικιά σας δόνηση που απλώνεται παντού και που ξεκινάει από την καρδιά σας, όπως το φόρεμα, το νυφικό. Ένα νυφικό πολύ μακρύ με μια ουρά που φτάνει μέχρι τη γη, με μια ουρά που είναι το πίσω οχτάρι σας… Είστε πανέμορφες με το νυφικό σας…
Το νυφικό είναι και η προίκα σας, το καταλαβαίνετε αυτό, έτσι; Είναι ότι έχετε ζήσει, είναι όλη η ύπαρξή σας. Καταλαβαίνετε επίσης ότι σαν κομμάτι του ανώτερου εαυτού σας, κάθε φορά που έχετε ζήσει μια μικρή εμπειρία, και όταν αναφερόμαστε σε μικρή εμπειρία εννοούμε μια ζωή κάπου σε κάποιο πλανήτη, σε κάποιο ήλιο, σε κάποιο σύμπαν… Κάθε φορά λοιπόν, έχετε δώσει στον ανώτερο εαυτό σας την ευκαιρία να διευρυνθεί, να καταλάβει κάτι παραπάνω, να ακουμπήσει κάτι παραπάνω… Κάθε φορά που εσείς μεγαλώσατε την ουρά του νυφικού, κάθε φορά, έγινε διεύρυνση και του ανώτερου εαυτού. Γι’ αυτό και σας αγαπάει τόσο πολύ, γι’ αυτό και σας κρατά στην αγκαλιά του, γι’ αυτό και το μοναδικό πράγμα που θέλει να καταλάβετε είναι ότι εσείς και αυτός είστε ένας. Του δίνετε τέτοια δώρα μ’ αυτό που ζείτε, επιτρέπετε τόσο πολλά γι’ αυτόν, που το λιγότερο που μπορεί να κάνει για σας είναι να σας δώσει μια απέραντη αγάπη.
Θυμάστε ότι όταν στο χάος κάνουμε ένα βήμα, πολλά μπαίνουν σε κίνηση. Ο ανώτερος εαυτός είναι πολύ κοντά, είναι 3 βήματα από σας. Αυτά τα βήματα θα τα κάνουμε μαζί. Νιώστε την ουρά του νυφικού και όλη την προίκα που πηγαίνετε να του προσφέρετε, όλη την εμπειρία σας που πάτε να του δώσετε. Και είστε πολύ πλούσια, έχετε τεράστια προίκα, τεράστια. Ούτε εσείς δεν μπορείτε πια να αξιολογήσετε καλά που αρχίζει και που τελειώνει, τόσο πλούσια που είστε.
Τα μαζεύετε, μαζεύετε ό,τι δονείται στην ίδια δόνηση με την καρδιά σας και σηκώνετε ένα πόδι και βάζετε μπρος… Κοιτάξτε τι γίνεται, γιατί συγχρόνως όλα βάλανε μπρος… Εκεί που ήσασταν στο χάος και δεν βλέπατε τίποτα, ξαφνικά γεννήθηκαν ένα σωρό πράγματα… Ξαφνικά όλα κινούνται γύρω σας, χρώματα παντού, σωματίδια που έρχονται κοντά σας και σας λένε ‘είμαστε εδώ, ήρθαμε να γιορτάσουμε, είμαστε καλεσμένοι… εσείς δεν είχατε σκεφτεί ότι έπρεπε να κάνετε προσκλήσεις, αλλά εδώ όλο το σύμπαν είναι καλεσμένο… όλοι χαίρονται και όλοι είναι εδώ για να γιορτάσουν την ένωση…
Το πρώτο βήμα τελείωσε. Σηκώνετε το άλλο πόδι για να κάνετε το δεύτερο βήμα και έχετε έρθει τόσο κοντά στον ανώτερο εαυτό, μα τόσο κοντά, που βλέπετε την αγκαλιά του, τόσο μεγάλη, φωτεινή… Αρχίζει το φως του να σας ακουμπάει… νιώθετε κύματα φωτός να σας αγκαλιάσουν… αρχίζετε να μην νιώθετε πολύ καλά ποια είστε, που αρχίζετε και που σταματάτε… Είστε ακόμα όμως αρκετά συγκεντρωμένη ώστε να μπορέσετε να βάλετε την πρόθεση να κάνετε το τρίτο βήμα… για να μπείτε εντελώς στην αγκαλιά Του… ζείστε το… (μεγάλη παύση)
Και νομίζετε ότι θα σταματήσουμε εδώ; Δεν υπάρχει περίπτωση… είστε ένας… και είστε δυο… δεν είναι και τόσο εύκολο να είμαστε δυο και πάλι όταν πριν από λίγο ήμασταν ένας…. Δεν είναι εύκολο… αλλά είμαστε τώρα τόσο δυνατές με την ένωση που κρατάμε στην καρδιά μας… είμαστε στην αγκαλιά Του με την πλάτη γυρισμένη στον ανώτερο εαυτό… μαζί ανοίγουμε τα χέρια και κοιτάμε όλη την ουρά του νυφικού… κοιτάμε όλη την ύπαρξη που έχουμε ζήσει μαζί και που αγκαλιάζουμε…
Τώρα θέλουμε να φανταστείτε τον εαυτό σας σιγά-σιγά να κάνει βήματα μπροστά, κρατώντας μέσα σας τη χαρά… τη χαρά της ένωσης, τη χαρά της δημιουργίας… νιώθετε πίσω τον ανώτερο εαυτό που κρατάει μια άκρη της ουράς και διασχίζοντας την ουρά του νυφικού πηγαίνετε σιγά μέχρι την άλλη του άκρη όπου βρίσκεται η γη… Νιώθουμε τη χαρά, γιατί κάθε στιγμή που περνάμε στη γη μεγαλώνουμε την ουρά του νυφικού, κάθε δευτερόλεπτο που περνάμε στη γη στέλνουμε πληροφορίες στον ανώτερο εαυτό, που τον βοηθάνε να διευρυνθεί. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάμε στη γη είναι μια ένωση και μια διεύρυνση και του εαυτού μας αλλά και του ανώτερου εαυτού μαζί. Είναι μια πράξη αγάπης. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάμε στη γη κάνουμε παιδί με τον ανώτερο εαυτό, δημιουργούμε κάτι μαζί του, γεννάμε κάτι καινούριο. Γεννάμε τον εαυτό μας και τον ανώτερο εαυτό μαζί. Έτσι διευρύνεται, μέσα από μας, γι’ αυτό είναι πράξη αγάπης…
Τώρα που είμαστε στη γη κοιτάμε την ουρά του νυφικού που επεκτείνεται μέχρι τον ανώτερο μας εαυτό και απλώνουμε κι εμείς τα χέρια μας, όπως κι εκείνος. Τα δικά μας καλύπτουν μέχρι τα 7 πρώτα σκαλοπάτια και τα δικά του τα υπόλοιπα 7. Τα χέρια του συναντάνε τα δικά μας και πιανόμαστε και χαιρόμαστε για όλη την ύπαρξή μας που κρατάμε στην αγκαλιά που δημιουργήσαμε. Στέλνουμε σε όλη αυτήν την ύπαρξη τη νότα που βρήκαμε στην αρχή, το στοιχείο το δικό μας που βρήκαμε, αυτή την δόνηση που είναι και δικιά Του, ώστε να απολαύσουμε μια τέλεια αρμονία, σ’ αυτήν την ύπαρξη που δημιουργήσαμε μαζί και που κάθε δευτερόλεπτο γεννάει τον εαυτό της.
Ο Ηλίας είναι στη μέση του κύκλου και βάζει το χέρι του στην καρδιά της καθεμιάς. Ο Κρύων της Χριστικής Υπηρεσίας βάζει το χέρι του στο τσάκρα της καρδιάς πίσω στην πλάτη μας. Νιώστε τι γίνεται για την καθεμιά καθώς και το ενεργειακό κύκλο που δημιουργείται μεταξύ μας και μας γειώνει. Μας ενώνει και μας γειώνει.
Σας αφήνουμε να φάτε τα γλυκά σας, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει, στο γάμο τρώμε γλυκά… και γιορτάζουμε σήμερα. Θα γιορτάσουμε κι εμείς από τη δικιά μας πλευρά.
Σας αγαπάμε πολύ. Στην υγεία σας… τα λέμε την επόμενη βδομάδα…
Και έτσι είναι.
Άννα: Ένιωσα ότι η ενέργεια του Μάνου, συνδέεται με το DNA και είναι το ‘blueprint’. Το Βαϊβασβάτα Μάνου είναι αρχέγονη ενέργεια και είναι σαν να έχει μέσα της το αρχέτυπο του DNA. Το ‘blueprint’ είναι ανάμεσα στο αρχέτυπο και το φυσικό σώμα… αλλά η ενέργειά του είναι το αρχέτυπο του DNA στα εσωτερικά.
Ευ.: Κι εγώ στην αρχή έβλεπα το DNA… συνέδεα νότες, χρώματα γύρω από το DNA γιατί η σκάλα είναι το DNA. Ήταν σύνδεση. Ήταν το DNA και εκεί πέρα συνάντησα τον Σανάτ Κουμάρα, αλλά δεν γινόταν επικοινωνία, γιατί δεν ήμουν στο ‘εμείς’. Ο Σανάτ Κουμάρα είναι το ‘εμείς’. Από το ‘εμείς’ μέσω τρίτων πηγαίνεις στο ‘εγώ’. Ήταν τετράεδρο και μετά εικοσάεδρο… κι έβλεπα εμάς να πιάνουμε κομμάτια από το DNA, απ’ όλα αυτά που είχαμε κάνει και ανεβαίναμε…
Παλιά είχα δει σε όνειρο τον Αντάμα. Ο Αντάμας – ο Αδάμ- ξεκίνησε να πάει στις διαστάσεις και από κει να πάει στην Πηγή, για να πάρει πληροφορίες για να μπορέσει να ξαναγυρίσει και να γίνει ο παππούς Αδάμ. Τώρα μου ξαναδόθηκε αυτό. Ότι πηγαίνοντας στην Πηγή το πέπλο γινόταν πιο πολύπλοκο. Γυρίζοντας προς τα εκεί φέρνουμε μνήμες και ολοκληρώνουμε αυτό, που ερχόμενοι κάτω δεν έχουμε ολοκληρώσει…
Έβλεπα νότες που κατέβαιναν 8 οκτάβες κάτω από το ντο και ανέβαιναν 8 οκτάβες πάνω από το άλλο ντο… Πήγαινε σε ήχους που δεν ακούγονται κι εκεί βρίσκεται η έννοια της σιωπής. Δεν ακούγεται τίποτα αλλά κρύβει τα πάντα. Τίποτα δεν φανερώνει. Πηγαίνουμε εκεί και γυρίζουμε γνωρίζοντας. Έτσι διευρύνεται το DNA μας… Όταν μιλάμε να λέμε ‘εμείς’ και όχι ‘εγώ’, γιατί έτσι βρισκόμαστε στη συλλογικότητα και όχι στην ατομικότητα.
Γ.: Μπερδεύτηκα πάρα πολύ…
Στην καρδιά ήταν πολύ ωραία, ένιωσα πολύ το άγγιγμα, κάτι μ’ έκαιγε… άρχισα να πέφτω και μου άρεσε, γέλαγα. Σαν τραμπολίνο ήταν…
Φτάνουμε στο χάος και εκεί μπερδεύτηκα με το οχτάρι, έβλεπα κύκλους. Ο ανώτερος εαυτός δεν είχε μορφή, ήταν λευκό-ασημένιο φως και είχα την εντύπωση ότι περπάταγα σε ζελέ. Έβλεπα αγγελάκια που με χαιρέταγαν, αλλά τότε άρχισα να μουδιάζω, στην αρχή στα πόδια και μετά μέχρι το κεφάλι… Μου άρεσε αυτή η ενέργεια αλλά ήταν κουραστικό σωματικά γιατί αισθανόμουν τρομερή φαγούρα…
Α.: Στην καρδιά ξάπλωσα καλά… Δεν βλέπω χρώματα αλλά έρχονται αισθήσεις. Όταν έπεφτα το αισθανόμουν σαν κυκλώνα να με ρουφάει… Μέσα στη μαυρίλα ήμουν… Την σκάλα την είδα σαν το DNA… Γύρω από τη γη έβλεπα πλατφόρμες… Με τον ανώτερο εαυτό αισθάνθηκα τις ενέργειές του σε όλο μου το σώμα με δύναμη, ένταση και σταθερότητα.
Στα χέρια που δώσανε μου άρεσε επίσης… και ένιωσα και ένα πόνο στην καρδιά, σαν να με έχει αρπάξει κάτι, και μετά μου πέρασε…
