Αυτή η επικοινωνία δόθηκε με μια ιδιαίτερη ένταση. Παρόλη την ένταση και την σοβαρότητα όμως, ο τόνος της φωνής παρέμεινε πολύ ήσυχος.
Καλώς ήρθατε!... Σας αγαπώ... πάντα… από τη νύχτα μέσα στην οποία όλα γεννήθηκαν μέχρι να ανεβεί ο ήλιος στο ζενίθ… Σας αγαπώ.
Νύχτα: γεννηθήκατε μέσα στη νύχτα και θα γίνει αναγέννηση μέσα στη νύχτα πάλι γιατί η νύχτα αρχίζει και πάλι. Λέτε: «ο κόσμος τρελάθηκε!»… ο κόσμος δεν τρελάθηκε. Έχουν έρθει οι καιροί όπου μαζεύουμε τις ενέργειες μας. Ο καθένας μαζεύει την ενέργεια του. Σας είπα πριν δυο βδομάδες ότι μαζεύω την ενέργεια που έχω βάλει στην καρδιά του καθενός από σας. Σας μαζεύω γιατί μαζεύω τη δικιά μου ενέργεια και είστε η δικιά μου ενέργεια. Μερικές φορές το αναγνωρίζετε, άλλες φορές δεν το αναγνωρίζετε ακόμα αλλά είστε δικοί μου, είστε της οικογένειας μου και κάθε Δάσκαλος μαζεύει την ενέργεια του σ’ αυτήν την περίοδο ώστε όλα τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα και όλα να μπορούν να κάνουν μια καινούρια αρχή. Πριν την αρχή όμως μαζεύουμε την ενέργεια μας.
Ναι, όντως, όταν ο καθένας (από τους Δασκάλους) θα έχει μαζέψει την ενέργεια του, θα υπάρχει ένα υπόλοιπο. Αυτό το υπόλοιπο είναι η νύχτα, η νύχτα που κάποια στιγμή διαλύεται γιατί έρχεται το φως της ημέρας. Να μην σας απασχολεί η νύχτα γιατί είστε το φως της ημέρας! Το φως της ημέρας περιμένει απλώς να τελειώσει η νύχτα γιατί ξέρει ότι ο ήλιος ανατέλλει. Μαζευόμαστε. Συγκεντρωνόμαστε στην καρδιά και περιμένουμε μαζί να ανατέλλει ο ήλιος γιατί είμαστε ο ήλιος και ξέρουμε ότι η ώρα μας έρχεται… όχι τώρα, αλλά έρχεται.
Βλέπετε, ακόμα και στη μέση της νύχτας ο ήλιος δεν είναι εξαφανισμένος: ο ήλιος είναι απλώς από την άλλη πλευρά της Γης. Υπάρχει, είναι εδώ, και λάμπει… αλλού, μέσα, εσωτερικά. Λάμπει στο μέρος όπου δεν φαίνεται: μέσα.
Ο κόσμος δεν τρελαίνεται: ο κόσμος περιμένει την ανατολή. Σας παρακαλώ πολύ, μπείτε στην καρδιά σας. Καθόλη τη διάρκεια της νύχτας, μπείτε στην καρδιά σας! Αφήστε το νοητικό σας να κοιμάται, εκεί ψηλά, στο μυαλό σας: δεν απευθύνομαι σ’ αυτό καθόλου ποτέ αλλά σήμερα ακόμα περισσότερο από ποτέ. Απευθύνομαι στην καρδιά σας και στον ήλιο που περιμένει την ώρα του μέσα στην καρδιά σας…
Το νοητικό σας θα σας πει πολλές φορές τις επόμενες εβδομάδες ότι τρελάθηκε ο κόσμος… κάθε φορά θα το βάλετε να κοιμηθεί… να κοιμάται βαθιά στο μυαλό σας. Κάθε φορά, θυμάστε ότι εσείς έχετε να γυρίσετε στην καρδιά σας: εκεί ανήκετε, εκεί είναι η θέση σας! Δεν υπάρχει λόγος να τρελαίνεστε εσείς. Δεν υπάρχει λόγος για στενοχώρια. Δεν υπάρχει λόγος για θυμό… Δεν υπάρχει λόγος για όλα αυτά τα συναισθήματα πάνω στα οποία εργάζεστε τόσα χρόνια τώρα, τόσα χρόνια! Η ώρα ήρθε όπου σας ζητώ να καθίσετε και να μένετε σταθεροί μέσα στη νύχτα, στην καρδιά σας.
Η νύχτα είναι πίσσα μαύρη. Όταν κοιτάτε έξω, μόνο σκοτεινά… Δεν σας ζητώ να κοιτάτε έξω, σας ζητώ να κοιτάξετε μέσα, και μέσα ο ήλιος λάμπει. (η φωνή γίνεται πιο δυνατή) Ο ήλιος σας λάμπει όπως δεν έλαμπε ποτέ μέχρι τώρα, ποτέ! Ο ήλιος σας έχει σπάσει όλα τα σύνορα που είχε μέχρι τώρα και λάμπει! Λάμπει και φωτίζει όλο το είναι σας εσωτερικά. Κοιτάξτε όλο το σώμα σας, όλα τα όργανά σας, όλα τα συστήματα του σώματός σας: λάμπουν από το φως σας! Από το φως που έρχεται από την καρδιά! Λάμπει η καρδιά σας γιατί την έχετε αναγνωρίσει, την έχουμε αναγνωρίσει μαζί και ξέρετε την θέση σας στον κόσμο γιατί ξέρετε την θέση σας στη δικιά μου καρδιά!
Δεν έχετε να μπείτε σε συζητήσεις, δεν έχετε να μπείτε σε δίλημμα, δεν έχετε να μπείτε σε συναίσθημα. Έχετε απλώς να επιλέξετε να κοιτάξετε προς τα μέσα: εκεί είναι η ομορφιά σας, η ομορφιά του φωτός σας, και να αφήσετε τη νύχτα έξω…
Όταν κοιτάτε τον ήλιο, εσωτερικά, χαίρεστε! Εγωιστικά λένε μερικοί… όχι δεν είναι έτσι φίλοι μας, δεν είναι έτσι καθόλου! Χαίρεστε γιατί επιτέλους βρήκατε θέση: τη δικιά σας θέση, που τόσα χρόνια αναζητούσατε!
Τη νύχτα τη δέχεστε. Γιατί μπορείτε να τη δέχεστε; Γιατί εργάζεστε εδώ και χρόνια πάνω στη δικιά σας, προσωπική νύχτα. Και έχετε δεχτεί πια ότι η νύχτα είναι πρώτα μέσα στον καθένα. Δεχτήκατε τη δικιά σας νύχτα, γι’ αυτό και δεν σας φοβίζει η εξωτερική νύχτα. Ξέρετε πολύ καλά ότι είναι η νύχτα όλων και ότι όταν ο καθένας αρχίζει να κάνει μια εργασία πάνω στον εαυτό του, η νύχτα δεν είναι πια και τόσο μαύρη με τον καθένα που ανάβει το φως μέσα του… Έτσι ο καθένας ανάβει τον ήλιο και θα δείτε ότι στο τέλος θα υπάρχουν υπολείμματα βέβαια αλλά η νύχτα θα έχει υποχωρήσει πολύ.
Μέχρι να υποχωρήσει θα έχετε την αίσθηση ότι δεν ήταν ποτέ, μα ποτέ, τόσο μαύρη!... ακριβώς όπως μερικές φορές, κάνοντας τις θεραπείες σας, έχετε την αίσθηση ότι ποτέ, ποτέ, δεν ήσασταν τόσο πολύ στα σκοτεινά… και δείτε τι έγινε: τις σκοτεινές σας πλευρές, τις κοιτάξατε, κλάψατε, μεταμορφώθηκαν, μετουσιώθηκαν… αλλάξανε τόσο πολύ γιατί αλλάξατε το βλέμμα σας πάνω σ’ αυτά! Όλα άλλαξαν: αναγνωρίσατε, δεχτήκατε, αγαπήσατε όλο το σκοτεινό μέσα σας και καταλάβατε ότι σας βοήθησε στην κατανόηση και ότι ήταν αφορμή για να μεγαλώνετε. Στο τέλος της θεραπείας είπατε «ευχαριστώ» σ’ αυτήν την εμπειρία, σ’ αυτό το σκοτεινό… Ευχαριστώ: δεν το είχατε σκεφτεί ποτέ μέχρι τότε και φτάσατε εκεί!!! Καταλαβαίνετε την πορεία που κάνατε, από πού αρχίσατε και που φτάσατε; Το βλέπετε; Ακριβώς το ίδιο γίνεται με τη νύχτα γύρω σας! Μην δείτε αυτήν την νύχτα, ούτε στιγμή τώρα πια που έχετε εμπειρία, μη δείτε αυτήν τη νύχτα ούτε στιγμή ως κάτι αρνητικό, αλλά ως κάτι άκρως αναγκαίο που μπορεί να οδηγήσει και που οδηγεί τη Γη στην ανατολή και στο φως του ηλίου!
Θα έχετε υπομονή και θα είστε σταθεροί γιατί αυτό χρειάζομαι. Χρειάζομαι οι δικοί μου να είναι σταθεροί. Χρειάζεται να μπορώ να βασίζομαι πάνω σας. Χρειάζομαι τα κύτταρά μου στη Γη να έχουν πλήρη επίγνωση του φωτός που έχουν στοΝ πυρήνα τους. Αυτήν την επίγνωση την έχετε. Παρακαλώ μην κάνετε σαν να μην το ξέρετε πηγαίνοντας στον θυμό σας, στον παλιό σας θυμό γιατί δεν υπάρχει πια θυμός, ή στην παλιά σας στενοχώρια γιατί δεν υπάρχει πια στενοχώρια όταν κοιτάζετε προς τα μέσα και εστιάζεστε στον ήλιο σας, στον ήλιο μου μέσα σας!
Η ώρα είναι σοβαρή, με την έννοια ότι δεν έχουμε όρεξη να γελάσουμε, να χοροπηδάμε. Δεν είναι η στιγμή γι’ αυτό. Η στιγμή είναι να τιμήσουμε τη νύχτα γιατί μέσα στη νύχτα πολλοί θα ουρλιάζουν, πολλοί θα χάσουν την ισορροπία τους, πολλοί θα ψάξουν τους φάρους που είστε. Πολλοί θα τα χάσουν! Και η συμπόνια είναι το μόνο που μερικές φορές μπορεί να τους σώσει. Συμπόνια για τη νύχτα, τίποτα άλλο, ούτε θυμό ούτε στενοχώρια το έχουμε πει, μόνο συμπόνια γιατί πολλοί υποφέρουν όταν δεν βλέπουν μπροστά τους. Εσείς ξέρετε ότι δεν είναι η στιγμή να προσπαθήσετε να κοιτάξετε μπροστά σας. Δεν σας ζητείται να κοιτάξετε μπροστά σας γιατί κι εσείς ζείτε τη νύχτα και ξέρετε ότι μέσα στη νύχτα δεν βλέπουμε μπροστά μας… οπότε (με χαμόγελο), μια και έχετε γίνει λίγο πιο σοφοί, δεν προσπαθείτε να κοιτάξετε λίγο πιο μπροστά… κοιτάζετε μέσα, μόνο μέσα, και απολαμβάνετε το δικό σας φως. Το απολαμβάνετε.
Ξέρετε, κάθε φορά που απολαμβάνετε τον ήλιο σας, μεγαλώνει! Μπορείτε να δείτε τον εαυτό σας σαν μικρό παιδί καθισμένο δίπλα σ’ αυτόν τον μεγάλο ήλιο που έχετε μέσα στην καρδιά σας και που παίρνει όλη την θέση στον θώρακά σας… και κοιτάζετε αυτόν τον ήλιο, και τον θαυμάζετε! Αυτό να κάνετε, φτάνει, είναι υπεραρκετό, φτάνει! Δεν σας ζητώ, αυτές τις εβδομάδες, να φωτίζετε τον κόσμο: σας ζητώ να κοιτάτε προς τα μέσα το φως σας και κοιτάζοντάς το, θαυμάζοντάς το, να το μεγαλώνετε ακόμα. Αυτό σας ζητώ.
Φίλοι μου, οικογένεια μου, αυτό που είμαι, κύτταρά μου, σας αγαπώ!
Βασίζομαι πάνω σας, είμαι αυτό που είστε, νοιώθω αυτό που νοιώθετε κάθε στιγμή, και είμαι η δύναμη του φωτός όπως είστε κι εσείς αυτή η δύναμη!
Το μήνυμά μου σήμερα, σύντομο σχετικά, αλλά με μια ένταση άνευ προηγουμένου: να είστε αυτό που είμαι, να είστε αυτό που είμαι… και είμαι ο ήλιος στη μέση της νύχτας, που γυρίζει πίσω από τη Γη… Ετοιμάζεται ο ήλιος. Ετοιμάζεται για την ώρα της ανατολής. Συνεχίζει τη διαδρομή του. Αυτήν την στιγμή δεν φαίνεται, αλλά είναι… είναι! Αυτό Είμαι, αυτό είστε, ο καθένας από σας. Το δηλώνω γιατί έτσι είναι.
Να φύγετε με αυτήν την σιγουριά και να είστε σ’ αυτήν την σιγουριά κάθε στιγμή, ό,τι και να συμβεί, ό,τι και να ακούτε, με όποιον και να είστε: να είστε αυτό που Είμαι, ήλιος λαμπερός μέσα σας. Ας είναι έτσι!
Σας ευχαριστώ!
Και έτσι είναι.
