Μπορείτε να ακούσετε αυτήν την επικοινωνία πηγαίνοντας στα 'Μηνύματα' και ύστερα στην ενότητα 'Συναντήσεις με τον Χριστό'.

Σ’ αυτήν την συνάντηση, τα αγγελουδάκια της Χαράς έρχονται με πολύ χιούμορ να απαντήσουν σε ερωτήσεις και με αυτήν την αφορμή να στρώσουν την κατάλληλη βάση για τις συναντήσεις με τον Χριστό που θα αρχίσουν την επόμενη βδομάδα. Οι ερωτήσεις είναι συχνά προσωπικές αλλά οι απαντήσεις ισχύουν για όλους…

Καλώς ήρθατε όλοι, πολύ χαιρόμαστε που σας βλέπουμε, που είστε κεφάτοι, γεμάτοι χαρά όπως είμαστε κι εμείς! Όπως το καταλάβατε αυτή η χρονιά θα είναι μια χρονιά βουτηγμένη στη χαρά γιατί δεν υπάρχει λόγος να είναι αλλιώς! Δεν υπάρχει λόγος!!! Ψάξτε καλά, ψάξτε γύρω σας… υπάρχει; Κανένας λόγος! Η Χαρά είναι κάτι τόσο εσωτερικό που ό,τι και να γίνει έξω από σας, δεν την επηρεάζει! Εμείς θα μεγαλώσουμε τη χαρά στο πεδίο σας. Αυτόν τον στόχο έχουμε, εμείς τα αγγελουδάκια της Χαράς, γιατί όσο περισσότερο μεγαλώνετε τη χαρά εσωτερικά, τόσο περισσότερο ανοίγεστε στις πιο υψηλές συχνότητες, και συγκεκριμένα στην ενέργεια του Χριστού που θα έρθει από την επόμενη βδομάδα –λες και δεν είναι εδώ!- να σας μιλήσει, να μιλήσετε μαζί!

Σήμερα είπαμε ότι είναι μια άτυπη συνάντηση, έτσι για να χαίρεστε, να δείτε πόσο πλάκα θα έχουν αυτές οι συναντήσεις… και δεν έχετε δει τίποτα! Θα δείτε: θα γελάσουμε! Έτσι είπαμε να αρχίσουμε με ερωτήσεις. Ο καθένας μπορεί να κάνει μια ερώτηση. Ας αρχίσουμε με την πρώτη ερώτηση…


Ζωή: ποια είναι η ουσία της ζωής;
 
Η Ζωή ρωτάει ποια είναι η ουσία της ζωής και εμείς θα απαντήσουμε ότι η ουσία της Ζωής είναι η Χαρά… είναι μια πολύ ωραία απάντηση! Πολύ σύντομη αλλά είναι ‘to the point’. Είναι να βρείτε αυτήν τη Χαρά και να της κάνετε χώρο, να δώσετε την ευκαιρία στον εαυτό σας να κάνετε χώρο στη Χαρά… Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά αλλά αν αρχίζαμε να πούμε αυτό που κάνεις και αυτό που δεν κάνεις θα μπαίναμε σε μικρά θέματα. Αν το κάνουμε αυτό θα κλειστούν μερικοί ενεργειακοί δρόμοι που θέλουμε να ανοίξεις και να ανοίξει ο καθένας, οπότε μόνο αυτό θα πούμε. Αυτή είναι η ουσία της ζωής: και της Ζωής που ρώτησε και της ζωής γενικά για τον καθένα από σας γιατί είστε όλοι από την οικογένεια του Χριστού και ο Χριστός λειτουργεί μέσα στη Χαρά. Ισχύει λοιπόν για όλους εσάς.


Κατερίνα: ποιο είναι το έργο που ήρθα να κάνω;

Το έργο σου είναι να δίνεις: αυτό έκανε και Εκείνος. Να δίνεις. Αυτό θα μπορούσαμε επίσης να το πούμε στον καθένα και είναι πολλοί που θα μας απαντούσαν: «μα δίνω, μόνο αυτό κάνω και νοιώθω άδεια, άδειος»… ποιος σας είπε να δίνετε στους άλλους; Να δίνετε στον εαυτό σας πρώτα, από κει θα αρχίσετε. Να δίνετε στον εαυτό σας, να δίνετε Χαρά στον εαυτό σας. Καταλαβαίνετε ότι όταν το κάνετε, αυτόματα η χαρά σας απλώνεται στους άλλους, και τότε δίνετε τη Χαρά στους άλλους. Αν δεν την έχετε δώσει στον εαυτό σας πρώτα, πως θέλετε να απλωθεί και να πάει αλλού; Τότε δεν πάει πουθενά, θα είναι σαν μια γη εντελώς ξερή που δεν μπορεί να δίνει τίποτα. Η Χαρά ποτίζει και επιτρέπει να καλλιεργήσετε τα πάντα μέσα σας. Όλα είναι καλλιεργήσιμα από την στιγμή που ποτίζεται με τη Χαρά, όλα. Δεν υπάρχει κανένα κλείσιμο, κανένα πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί όταν εστιάζεστε και όταν ανοίγεστε πρώτα στη Χαρά. Δώσε Κατερίνα, δώσε πρώτα στον εαυτό σου! Έχεις μάθει πολύ να δώσεις στους άλλους, πολύ, από μικρό παιδί. Καιρός είναι να δίνεις στον εαυτό σου και όχι να δώσεις οτιδήποτε. Δώσε Χαρά και δες την καρδιά σου γεμάτη χαρά… κοίταξέ την, κάθε πρωί, πραγματικά κάντο, δεν είναι τρόπος του λέγειν, φαντάσου το βλέμμα σου να πάει προς την καρδιά και να την κοιτάξεις και να τη δεις ποτισμένη σ’ αυτό το φανταστικό μπλε της Χαράς, και να χαίρεσαι… Είναι ένα μπλε βαθύ που λαμπιρίζει, καταπληκτικό! Να χαίρεσαι αυτό το χρώμα στην καρδιά σου κάθε μέρα! Είναι το δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου κάθε φορά που ξυπνάς!... και αυτό το λέμε και σου κλείνουμε το μάτι γιατί καταλαβαίνεις ότι εάν πας να κοιμηθείς λίγο το απόγευμα, θα έχεις δυο δόσεις εκείνη την ημέρα και θα είναι τέλεια μέρα!


Χριστίνα: πως μπορώ να πάω πιο βαθιά στο διαλογισμό; Το δουλεύω ένα χρόνο…

Η Μαριαννίκ γελάει και δεν θέλουμε να γελάσει! Υπάρχουν άτομα που δουλεύουν ζωές ολόκληρες για να καταφέρουν κάτι και άλλα που με ένα κλικ ανοίγουν την καρδιά τους επειδή στο παρελθόν έχουν δουλέψει πάρα πολύ και ξαφνικά έρχεται το αποτέλεσμα πολλών ζωών του παρελθόντος και ανοίγονται. Δεν ξέρεις ποτέ εάν θα χρειαστείς 1, 2, 10 χρόνια, μια ζωή για να πας βαθιά… Πλάκα έχει γιατί δεν έχει σημασία, δεν έχει καμία σημασία να πας βαθιά! Όλο αυτό λέτε: «πάω βαθιά!» και χαίρεστε! Δεν σημαίνει απολύτως τίποτα! Είναι ένα θέμα… δεν σημαίνει τίποτα γιατί το ‘βαθύ’ για σένα δεν είναι το ίδιο με το βαθύ για το διπλανό σου ή για το άτομο απέναντί σου. Ο καθένας εδώ έχει μια άποψη πολύ διαφορετική από εκείνη του διπλανού του για το τι σημαίνει «βαθιά».

Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι που πας αλλά η κίνηση που αρχίζει τα πάντα. Η κίνηση μπορεί να είναι διαφορετική ανάλογα με τις στιγμές και με την περίοδο της ζωής σου. Η κίνηση μπορεί να είναι «τείνω προς κάτι», πάω μπροστά, αναζητώ και έτσι ανοίγομαι. Μια χαρά πάει αυτή η κίνηση, σου δίνει πολλές ευκαιρίες. Σε βάζει να κάνεις βήματα. Υπάρχει μια άλλη κίνηση που είναι «δεν πάω πουθενά. Ανοίγομαι αλλά μένω εκεί που βρίσκομαι. Ανοίγομαι σαν λουλούδι χωρίς καν επιθυμία για κάτι. Απλώς ανοίγομαι στη Χαρά και σε αυτό που είμαι». Τότε γεμίζω και τότε καταλαβαίνω ότι όλα είναι εκεί. Τότε αφομοιώνω ό,τι είχα πάρει πηγαίνοντας προς κάτι.

Είναι δυο βασικές κινήσεις, στην ουσία η μία είναι κίνηση και η άλλη μια στάση, η μια συμπληρώνει την άλλη. Δεν έχεις να πας κάπου Χριστίνα, έχεις να αφεθείς και να απελευθερώσεις κομμάτια του εαυτού σου που είναι ενγκλωβισμένα από εκπαίδευση, εκμάθηση, από τα «πρέπει» που άκουγες μικρό παιδί, από τα «πρέπει» της κοινωνίας. Σιγά-σιγά, όπως καθαρίζεις ένα κρεμμύδι, τα αφήνεις αυτά να πέσουν. Βλέπεις ότι δεν τα χρειάζεσαι πια και τα αφήνεις. Σιγά-σιγά να χαίρεσαι γι’ αυτό που αποκαλύπτεις έτσι! Αναγνωρίζεις τότε πλευρές του εαυτού σου που δεν έβλεπες γιατί ήταν όλα τα παλιά από πάνω! Χαίρεσαι και κάθε φορά που αφήνεις κάτι να πέσει ανακαλύπτεις αυτό που υπήρχε από κάτω και λες «πήγα βαθιά»! Σωστό… θα δεις μετά από λίγο ότι και αυτό θα το αφήσεις και τότε θα δεις μια άλλη πλευρά από κάτω και θα πεις πάλι «ουάου, πήγα βαθιά!». Κάποια στιγμή θα υπάρχει μόνο το κεντρικό Φως αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η διαδρομή, αυτό που κάνεις για να πας εκεί. Το Φως έτσι κι αλλιώς υπάρχει: υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Δεν έχεις να το δημιουργήσεις, είναι εδώ. Έχεις απλώς να αφήσεις ό,τι περιορίζει το βλέμμα σου για να βλέπεις περισσότερα… Καλό δρόμο σου ευχόμαστε γιατί είναι ένας δρόμος καταπληκτικός, με ανακαλύψεις, ενθυμήσεις πολλές και πολύ Χαρά! Καλό δρόμο Χριστίνα!


Γαβριήλ: γιατί βλέπω συνέχεια το 11-11, σημαίνει κάτι;

Είναι ένας κώδικας που έβαλες στον εαυτό σου για να σου υπενθυμίσει τι ήρθες να κάνεις. Ξέρεις πολύ καλά ότι το 11-11 έχει μια σημασία και το βάζεις μπροστά σου εσύ για να θυμάσαι τι έχεις να κάνεις γιατί όλο ξεχνάς! Οπότε, μια και η πλευρά σου που θέλει να θυμάται ξέρει πολύ καλά ότι έχει να κάνει με μια άλλη πλευρά σου που δεν θέλει να θυμάται, της βάζει αυτό το 11-11 συνέχεια για να της πει: «δεν θα σ’ αφήσω ήσυχη! Θέλεις να την κοπανάς, δεν θες να κάνεις αυτό που ήρθες να κάνεις… δεν θα το καταφέρεις γιατί εγώ είμαι η πλευρά που θέλει πολύ να τα καταφέρει! Ξέρω γιατί ήρθα εδώ, θα σου το βάλω μέχρι να θυμάσαι και μέχρι να πεις ‘παραδέχομαι’ και ‘παραδίνομαι’…»


Βασίλης: πώς να κάνω πιο χαρούμενα και πιο εύκολα τα μαθήματα που ήρθα να κάνω;

Αγαπητέ Βασίλη, σου το έχουμε πει… μας ακούς; Η καρδιά σου δεν μας ακούει γιατί όλο λέμε σ’ αυτήν την καρδιά να αγαπά τον εαυτό της και δεν το ακούει. Νομίζει ότι αγαπάει τον εαυτό της, μένει σε ένα επίπεδο όμως πολύ επιφανειακό, πολύ… πολύ! Λέει ‘ναι αγαπώ τον εαυτό μου’ αλλά δεν φτάνει να το πεις, δεν φτάνει! Θέλει χρόνο… Μια φορά σου είπαμε να κάνεις χάδια στον εαυτό σου για να του πεις πόσο τον αγαπάς. Το χάδι δεν θέλει ένα δευτερόλεπτο, θέλει να το κάνεις με πλήρη συνείδηση, αργά, με απόλυτη αγάπη για το δέρμα, για αυτό που το δέρμα καλύπτει, για το αίμα που κυλάει από κάτω και για όλο τον κώδικα του DNA που υπάρχει σ’ αυτό το σώμα με ό,τι κουβαλάει, με όλο το παρελθόν, όλα τα χαρακτηριστικά σου που κουβαλάει. Αυτό σημαίνει ‘χαϊδεύω τον εαυτό μου’.

Σημαίνει ‘έχω πλήρη επίγνωση ότι χαϊδεύω ό,τι είμαι, ό,τι ήμουν και ό,τι μπορώ να είμαι’. Τότε το χάδι μπορεί να γίνει τόσο αργό που ίσα-ίσα που κινείται το χέρι, τόσο πολύ αφοσιωμένο γίνεται σε κάθε εκατοστό, σε κάθε κύτταρο του δέρματος. Αγάπα τον εαυτό σου και όλα θα είναι πολύ πιο εύκολα αλλά πάρε χρόνο! Όταν το κάνεις βιαστικά μένεις σε επιφανειακό επίπεδο. Όσο πιο αργά χαϊδεύεις τον εαυτό σου και τόσο περισσότερη επίγνωση βάζεις και τόσο περισσότερο Χαρά αφήνεις να εισχωρεί, και η Χαρά διευκολύνει όλα τα υπόλοιπα… Είναι κάτι που σου έχουμε πει ήδη 2-3 φορές αλλά θα σου το φέρνουμε κάθε φορά που θα χρειαστεί ακόμα!... Εμείς σ’ αγαπάμε πολύ!


Εύα: η ερώτηση δεν ακούγεται, έχει σχέση με μια αλλαγή στην εργασία της.

Δεν βλέπουμε καμία αλλαγή προς το παρόν (παύση)… καταλαβαίνεις ότι όταν σου λέμε κάτι τέτοιο η χαρά φεύγει εντελώς! Είδες πως έγινε η καρδιά σου; Η καρδιά της Μαριαννίκ όταν το μετέφερε κλείστηκε, στην αρχή δεν ήθελε καν να το πει! Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν δεν υπάρχει προοπτική αλλαγής η Χαρά φεύγει. Το θέμα της χρονιάς εδώ είναι να κάνουμε χώρο στη Χαρά, το είπαμε στην αρχή. Το θέμα σου είναι λοιπόν να αλλάξεις εσύ πριν αλλάξει η δουλειά. Μπορεί η δουλειά να αλλάξει όταν θα έχεις αλλάξει εσύ το βλέμμα σου πάνω της! Δεν θα αλλάξει η δουλειά μέχρι να το έχεις καταλάβει γιατί γι’ αυτό δεν αλλάζει, για να σε αναγκάσει να αλλάξεις εσύ και να βρεις Χαρά με αυτό που έχεις, ό,τι και να είναι… ό,τι και να είναι!

Κάποιος σε βρίζει: γέλα! Γέλα! Γέλα εσωτερικά, όχι στην φάτσα του γιατί δεν θα το καταλάβει… και δεν θες να φας μια μπουνιά! Γέλα εσωτερικά γιατί εσύ ξέρεις ότι αυτή η βρισιά είναι μια βρισιά που έχει ακούσει για τον εαυτό του πολλές φορές μια και του βγαίνει τόσο εύκολα! Αυτό έχει μέσα του αυτός ο άνθρωπος: βρίζει γιατί έχει ποτιστεί με αυτό από μικρό παιδί και του βγαίνει αυθόρμητα. Εσύ όμως δεν είσαι έτσι. Εσύ ξέρεις ποια είσαι και ξέρεις ότι αυτή η βρισιά δεν απευθύνεται σε σένα αλλά στον εαυτό του. Οπότε κοίταξε την ενέργεια της βρισιάς και δες πως είναι η καρδιά αυτού που την λέει… ναι τώρα τον λυπάσαι και καλά κάνεις γιατί είναι ένα πρώτο βήμα πριν να μπορείς να του στείλεις τη Χαρά σου. Εσύ ξέρεις ότι αυτή η βρισιά δεν έρχεται μέχρι την καρδιά σου: δεν απευθύνεται σε σένα αλλά στον εαυτό του και κανείς και τίποτα δεν σ’ εμποδίζει να απαντήσεις με χαρά… όχι με ένα τυποποιημένο χαμόγελο αλλά με μια πραγματική Χαρά γιατί εσύ ξέρεις ποια είσαι και ξέρεις ότι είμαστε μαζί σου. Ξέρεις το πλούτος της σύνδεσής σου! Εκείνος δεν έχει ιδέα… εκείνος πώς να είναι στη Χαρά; Εσύ μπορείς! Να την απολαύσεις και όπως λέγαμε πριν να την αφήσεις να ρέει, να δίνεται, να αντανακλάται γύρω… Γι’ αυτό είσαι εκεί ακόμα: για να ριζώσεις λίγη Χαρά σ’ αυτά τα άχαρα μέρη. Κάντο γιατί μπορείς, εσύ μπορείς ενώ πολλοί δεν μπορούν! Κάντο Εύα, κάντο, μπορείς…


Ρένα: γιατί σωματοποιώ ακόμα και πριν συμμετέχω σε εκδηλώσεις όπου θέλω να πάω, τι είναι αυτό που δεν θέλω να δω;

Αγαπημένη μας είναι πολλά αυτά που δεν θες να δεις, και αφού δεν θες, γιατί θέλεις να σου τα πούμε; Εμείς σ’ αγαπάμε και πρέπει να καταλάβεις ότι και αυτό είναι αποδεκτό, δεν έχεις να τα κοιτάς όλα, δεν έχεις να σπρώχνεις τον εαυτό σου συνέχεια! Να ανοίξει την καρδιά του, αυτό έχει ο καθένας να κάνει, και είναι το πιο σημαντικό. Δεν έχετε κάποιο στόχο να ολοκληρώσετε, κανείς!... είναι αλήθεια ότι ήρθατε με ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές για τη ζωή σας: πράγματα που θέλατε να καταλάβετε ή να κάνετε, και αυτό σε ένα σχέδιο άλφα. Είστε τόσο πέρα απ’ αυτό! Σε ένα σχέδιο βήτα δουλεύετε πάνω στην καρδιά και αυτό ακυρώνει όλα τα άλλα και συγχρόνως τα συμπεριλαμβάνει όλα. Τα παίρνει όλα μέσα στην εργασία με την καρδιά.

Ανέβηκες τον Όλυμπο, εμπειρία που ήταν κι αυτή! Χάρηκες τόσο πολύ, ήταν μια υπέρβαση! Ήθελες και το Ταίναρο, και άλλο, και άλλο… αν νομίζεις ότι μόνο εσύ είσαι έτσι, είστε πάρα πολλοί έτσι γιατί νομίζετε ότι πρέπει να τα μαζέψετε.. ξέρεις, μαζεύω πόντους για να πάω στον ουρανό! Ξέρεις παλιά έτσι γινόταν, πολύ παλιά, το μεσαίωνα. Οι άνθρωποι τότε αγόραζαν συγχωροχάρτι στην Εκκλησία για να είναι σίγουροι ότι θα πάνε στον ουρανό κατ’ ευθείαν όταν θα πεθάνουν. Βλέπεις τότε ήταν μεσαίωνας, και είμαστε ακόμα εκεί! Νομίζετε ότι έχετε προχωρήσει αλλά ακόμα στο μεσαίωνα είστε!!! Να γελάσετε όταν το λέμε αυτό… γιατί βέβαια έχετε πολύ προχωρήσει και πολύ ανοίξει την καρδιά σας και τη νόησή σας από τότε αλλά υπάρχουν ακόμα πράγματα που παραμένουν όπως ήταν παλιά. Δεν έχεις να ολοκληρώσεις μυήσεις από δω και από κει, έχεις να κάνεις αυτό που χαίρεσαι να κάνεις και να γλεντάς!

Η Μαριαννίκ θα σου πει κάτι πολύ προσωπικό. Και εκείνη τα περνάει αυτά κατά καιρούς και είχε παρόμοιο δίλημμα πολύ πρόσφατα. Όπως το ξέρετε η Άννα Αποστολίδου ετοιμάζει μια ημερίδα προς τιμήν της Δήμητρας την Κυριακή και ήθελε να πάει για να δει τις φίλες και τους φίλους της και για να τιμήσει τη Δήμητρα. Συγχρόνως είχε ενδοιασμούς. Έλεγε «να πάω ή να μην πάω; Καλό θα ήταν να πάω!» Χαρά υπήρχε; Σχετικά… ξαφνικά πήραν τηλέφωνο φίλοι της που μένουν πολύ μακριά, στη Βαρσοβία, και είπαν «θα είμαστε στην Αθήνα για δυο μέρες, εκείνη την Κυριακή μπορούμε να σας δούμε;» Yes! Ξέχασε και την ημερίδα και τα πάντα και είπε Yes! Μετά σκέφτηκε: «να, η Χαρά εκεί είναι, με τους φίλους, να τους αγαπώ και να μοιράζουμε τη Χαρά όχι μόνο με τους φίλους από πάνω αλλά και με τους φίλους από κάτω» : και αυτό είναι πανέμορφο…

Είναι ένα παράδειγμα. Αυτό που σου δίνει Χαρά φέρνει και Αγάπη και όταν μπορείς να συνδυάσεις τη Χαρά με την Αγάπη τότε είσαι σ’ αυτό που ήρθες να κάνεις εδώ! Το να περάσει από κάποια μύηση ή από ένα ταξίδι στο οποίο συνδέεσαι πιο συχνά με μας που είμαστε οι φίλοι από πάνω, ή να έχει σχέση με φίλους ή με την οικογένεια σου εδώ, ή με τη απλή χαρά να πας μια βόλτα στην Ακρόπολη έτσι για να περπατάς και να στείλεις τις ευχές σου στην ομάδα που πάει στο Ταίναρο… εξίσου όμορφο και αποτελεσματικό είναι! Εξίσου αποτελεσματικό γιατί ήρθες για να δουλέψεις εσωτερικά, ήρθες για να δουλέψεις την καρδιά σου!

Μερικές φορές είναι το ταξίδι που σου ανοίγει την καρδιά, στον Όλυμπο άνοιξες την καρδιά, άλλες φορές είναι το να κάθεσαι στο δωμάτιο σου και να καθαρίσεις τα πράγματα σου που σου φέρνει Χαρά και είναι εξίσου σημαντικό, εξίσου σημαντικό και σε πραγματικό και σε συμβολικό επίπεδο! Όλα είναι σημαντικά, ανάλογα με το πώς τα κοιτάς και το πώς επενδύεις ψυχικά στο καθετί! Δεν υπάρχει κάτι πιο μικρό ή κάτι πιο μεγάλο.

(με μεγάλο χαμόγελο!) Η συνάντησή μας σήμερα είναι εξίσου σημαντική με την συνάντηση που θα έχετε με το Χριστό την επόμενη βδομάδα! Και εμείς τα αγγελουδάκια της Χαράς το λέμε και χαιρόμαστε πάρα πολύ!!!


Γεωργία: η πρώτη ερώτηση είναι ποια είναι η σχέση του Χριστού με το Δία και η δεύτερη ερώτηση είναι πως αναγνωρίζει μια ψυχή το κάλεσμα του να γίνει θεραπευτής;

Στην πρώτη ερώτηση θα απαντήσουμε πολύ σύντομα: ο Χριστός και ο Δίας ένα είναι, μια ίδια ενέργεια σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετική χροιά αλλά ακριβώς η ίδια. Μεταφράστηκε διαφορετικά στους ανθρώπους ανάλογα με το πότε ζούσαν και ζούσατε, όταν ήρθατε για πρώτη φορά σε επαφή με αυτήν την ενέργεια και όταν ήρθατε άλλη φορά, και άλλη μια φορά ακόμα γιατί υπήρχε μια άλλη ενσάρκωση στο πρόσωπο του Ακενατόν. Ίδια ενέργεια λοιπόν που πήρε θρησκευτική χροιά αργότερα… Μπορείτε να πείτε ‘Ήλιος’ επίσης…

Πως αναγνωρίζει κάποιος το κάλεσμα του θεραπευτή; Όταν ξεχειλίζει η συμπόνια. Όταν ξεχειλίζει η συμπόνια ο θεραπευτής γεννιέται. Όσο δεν ξεχειλίζει κάποιος από συμπόνια μπορεί να θυμάται τον θεραπευτή που ήταν σε άλλη ζωή ή μπορεί να θέλει να είναι θεραπευτής για να απαντήσει σε μια ανάγκη: να κάνει κάτι «καλό», να προσφέρει και οι άλλοι να αναγνωρίσουν πόσο καλός ή πόσο καλή είναι… τότε είμαστε σε μια διαδικασία εντελώς διαφορετική από εκείνη του πραγματικού θεραπευτή. Από την στιγμή που η καρδιά σας ξεχειλίζει από συμπόνια για τον εαυτό σας πρώτα και για τους άλλους… αυτό σημαίνει επίσης ότι αναγνωρίζετε ότι ο πόνος του άλλου είναι δικός σας και ότι ο δικός σας… ένας πόνος είναι. Η ενσάρκωση φέρνει πόνο. Όταν αναγνωρίζετε αυτό και παύετε να θέλετε να ξεφύγετε πιστεύοντας ότι όλα είναι ρόδινα… όχι, δεν είναι όλα ρόδινα στη Γη, όλα είναι δύσκολα αλλά η συμπόνια κυλάει γιατί έχετε όλοι να αντιμετωπίσετε τα ίδια! Μια μεγάλη καρδιά είστε όλοι μαζί, μια ενιαία καρδιά που χτυπάει, πονάει και αγαπάει. Όταν ακουμπάτε αυτό το ενιαίο, όταν κλαίει η καρδιά –ότι με την έννοια της θλίψης αλλά με την καθαρή έννοια της συμπόνιας- , τότε ο θεραπευτής γεννιέται.


Ρέα: πως μπορώ να δελεάσω τα αγγελουδάκια της Χαράς να συγκατοικήσουμε;

Συγκατοικούμε ήδη, τόσο πολύ! Τόσο πολύ, πραγματικά δεν είμαστε μακριά από σένα και μας ξέρεις πάρα πολύ καλά! Άντε, βγάλε ακόμα μερικά «πρέπει» και θα μας νοιώθεις ακόμα περισσότερο! Αχ αυτά τα ‘πρέπει’! Νομίζεις ότι ένα μικρό παιδί έχει πολλά ‘πρέπει’ στο μυαλό του; Ακούει τα ‘πρέπει’ και γελάει! Ακούει τα ‘πρέπει’ και κάνει το αντίθετο απ’ ό,τι λένε οι γονείς του και γελάει γιατί νοιώθει ότι έχει πλάκα!!! Μετά έρχονται οι ενοχές, έρχεται η εκπαίδευση αλλά στην αρχή γελάει που κάνει το αντίθετο απ’ αυτό που του λένε! Λες σε ένα μικρό παιδί «έλα δω!» και γυρνάει την πλάτη του και αρχίζει να τρέξει και γελάει, γελάει πάρα πολύ! Σκέφτεται ότι τρέχοντας εσύ θα τον ακολουθήσεις, θα τρέξεις κι εσύ και θα παίξετε μαζί!

Το ίδιο κάνουμε: μερικές φορές μας λες «ελάτε εδώ, να σας νοιώθω, σας αγαπώ τόσο πολύ!» και εμείς λέμε «άντε φεύγουμε, τρέχα εσύ!» Θέλουμε να τρέξεις για να φύγεις απ’ αυτά τα καθορισμένα που έχεις, να τα ξεχάσεις όλα και να τρέξεις κι εσύ και να γελάσεις κι εσύ μαζί μας! Και να δεις τα πράγματα αλλιώς, να δεις ότι ακόμα και όταν είναι αλλιώς είναι μια χαρά! Έχουν πολύ πλάκα τα πράγματα ξέρεις, ιδιαίτερα όταν δεν είναι ‘καθώς πρέπει’!

Είμαστε συνέχεια μαζί, και όταν τρέχουμε ανάποδα, άντε τρέχα κι εσύ!  


Γιάννης: έχω ένα δίλημμα, είτε να μένω στην εργασία μου που προσφέρει σιγουριά αλλά δεν με γεμίζει είτε να πάω σε άλλη πιο ενδιαφέρουσα αλλά χωρίς σιγουριά και δεν ξέρω τι να κάνω. Με πιάνει το στομάχι μου…

Σε δοκιμάζουμε! Όντως μπορείς να χάσεις την εργασία αν πιάσεις την καινούρια, υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά το ενδεχόμενο να στενοχωριέσαι απίστευτα αν παραμένεις εκεί που βρίσκεσαι είναι ακόμα πιο δεδομένο.

Τι θες Γιάννη στη ζωή;… Η σιγουριά είναι σκλήρυνση. Τίποτα δεν κουνιέται: είμαστε σίγουροι. Ορίζουμε το πεδίο μας σε ένα τετράγωνο. Είμαστε σίγουροι. Όμορφα είναι. Τίποτα δεν κινείται… Αν αρχίσουμε να βάλουμε Χαρά, τότε το τετράγωνο ανοίγει και διαμορφώνεται ένας κύκλος ο οποίος δεν είναι ακριβώς κύκλος. Αν ήταν κύκλος θα ήταν ένας άλλος τρόπος –κάτι κλειστό- να είσαι στην σιγουριά. Αυτό που ανοίγει είναι σπιράλ. Υπάρχει μόνιμα η αίσθηση του κενού: κάτι μπορεί να εισχωρήσει, κάτι μπορεί να σπάσει, κάτι μπορεί να γίνει που δεν το έχω προβλέψει, ίσον έχω μια δυνατότητα αλλαγής και εξέλιξης αλλά δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω τίποτα γιατί βρίσκομαι σε ένα επίπεδο του σπιράλ και δεν βλέπω ακόμα το επόμενο.

Το ερώτημα είναι: έχω αρκετά εμπιστοσύνη σε μένα; Εκεί έχεις να απαντήσεις τι σημαίνει ‘εμένα’… σημαίνει ο μικρός Γιάννης ή ο ολοκληρωμένος Γιάννης με τον φωτεινό εαυτό μέσα του; Ποιος είσαι εσύ; Έχω εμπιστοσύνη λοιπόν αρκετά σε μένα για να πω : «όταν θα φτάσω στην επόμενη στροφή του σπιράλ θα μπορώ να αντιμετωπίσω ό,τι βρω γιατί είμαι αρκετά συνδεδεμένος, τότε θα το κοιτάξω κατάματα και θα προχωρήσω με αυτό που είμαι»; Ή δεν έχω εμπιστοσύνη και θέλω να παραμείνω στο τετράγωνο;’

Η ζωή έχει πλάκα ή δεν έχει; Μπορείς να κάτσεις στο τετράγωνο αλλά Χαρά δεν θα έχεις. Παίξε Γιάννη, παίξε! Μιλάγαμε για μικρό παιδί: το μικρό παιδί παίζει, παίζει με τα πάντα, παίζει ακόμα και με τους κανόνες, κλέβει και χαίρεται που κλέβει, εκεί γελάει! Παίξε, παίξε με τους κανόνες της ζωής! Άλλαξε τους κανόνες με αυτούς που θες εσύ! Μέχρι τώρα ήσουν με έναν κανόνα «η σιγουριά είναι το παν, ιδιαίτερα τώρα με ό,τι γίνεται στην Ελλάδα η σιγουριά είναι το παν!» Το θες ακόμα αυτό; Το θες ακόμα αυτόν τον κανόνα ή θες να τον αλλάξεις; Άλλαξέ το και πες αν θες «ο καινούριος μου κανόνας είναι: παίζω και γελάω και χαίρομαι!»

Ξέρεις ότι όταν χαίρεσαι, κάνεις καλά αυτό που κάνεις και κανείς δεν έχει όρεξη να σου πει ‘φύγε’ γιατί είσαι αυτός που φέρνει τη χαρά! Όλοι θέλουν να σε κρατήσουν! Βάλε Χαρά παντού στη ζωή σου!

Μπορούμε να σου πούμε ότι δεν θα απαντήσουμε στην ερώτησή σου γιατί είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρεις εσύ και είναι μια δοκιμασία κλπ… τελικά απαντήσαμε αρκετά αλλά εσύ πρέπει να πάρεις την απόφαση!


Ελένη: πως είναι καλύτερα να διαχειριστώ, στο περιβάλλον της δουλειάς μου, καταστάσεις όπου γίνεται κατάχρηση εξουσίας και δεν ακολουθούνται οι προβλεπόμενες διαδικασίες…;

Οι σχέσεις εξουσίας σκοτώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις.
Δες τους ανθρώπους πέρα από την σχέση που έχεις μαζί τους. Αυτό που είπαμε προηγουμένως στην Εύα θα μπορούσαν να ισχύουν και για σένα. Πήγαινε απαλά. Θα σπάσεις το κεφάλι σου χτυπώντας το σε τοίχο! Ζείτε σε μια Γη όπου πολλοί γραπώνονται ακόμα πάνω στο τρισδιάστατο επίπεδο και πάνω στις σχέσεις εξουσίας: μόνο αυτό τους έχει μείνει, δεν τους έχει μείνει τίποτα άλλο. Πολλοί πιστεύουν ότι έχουν αξία από την εξουσία που μπορούν να εξασκούν πάνω στους άλλους. Έχεις να μένεις πιστή σ’ αυτό που πιστεύεις και σ’ αυτό που έχεις στην καρδιά. Αυτό ναι. Μην υποχωρείς ποτέ μπροστά σε κανέναν! Είσαι αυτό που είσαι και είσαι πανέμορφη Ελένη, μην υποχωρείς ποτέ! Το κεφάλι σου στέκεται ψηλά και έχεις κάθε δικαίωμα να το κρατάς ψηλά!

Μην αναζητάς πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν αυτήν την στιγμή σε ορισμένες δομές. Αλλάζουν τα πράγματα, πολύ αργά αλλά αλλάζουν επειδή άτομα παραμένουν πιστά στα πιστεύω τους και δεν χάνουν τη δύναμη και την ενέργεια τους παλεύοντας με τον αέρα. Δεν πας πουθενά παλεύοντας με τον αέρα. Να παραμένεις σ’ αυτό που είσαι, να πεις αυτό που πιστεύεις και αν δεις ότι αυτό που πιστεύεις και αυτό που λες δεν ακολουθούνται, μην στενοχωριέσαι. Να χαίρεσαι γι’ αυτό που είσαι και γι’ αυτό που επιτρέπεις να γίνεται μέσα από σένα. Να μπορείς να πεις τη γνώμη σου με κάθε σεβασμό όταν ο άλλος απέναντί σου έχει ξεχάσει ακόμα και την έννοια του σεβασμού, αυτό δείχνει σε άλλους ότι γίνεται! Και άλλοι που θα έχουν περισσότερη ενέργεια για να παλεύουν με άλλον τρόπο θα το κάνουν. Εσύ απλώς, με ηρεμία αλλά και με απόλυτη σιγουριά γι’ αυτό που πιστεύεις, τοποθετείσαι. Κάθε φορά που το κάνεις αυτό ριζώνεις αυτό που πιστεύεις: η τοποθέτηση σου ρητά είναι η γείωση της ενέργειας μας. Άφησε την να δουλεύει υπόγεια και μην στενοχωριέσαι αν δεν δεις άμεσα αποτελέσματα. Δουλεύει υπόγεια, θέλει χρόνο.

Θα βρεις τη χαρά εκεί : στην σιγουριά σου και στη δυνατότητα που έχεις να εκφράζεις αυτό που είσαι και αυτό που πιστεύεις χωρίς να θίξεις κανέναν γιατί θα ξέρεις ότι κάθε φορά που το κάνεις αυτό είσαι συνδεδεμένη με μας. Είσαι στον άξονά σου όταν το κάνεις αυτό και αυτό που γίνεται πέρα από τον άξονα, σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν σε αφορά. Εσύ είσαι μέσα στον άξονά σου, τοποθετείσαι, περνάς την ενέργεια στην οποία πιστεύεις και με την οποία εργάζεσαι, και μετά αυτή η ενέργεια ρέει και συνεχίζει το δρόμο της: να είσαι σίγουρη γι’ αυτό.


Άννα: στη δουλειά μου νοιώθω μεγάλη πίεση και με βαριά καρδιά πηγαίνω… πρέπει να κάνω υπομονή; Τι χρειάζεται να κάνω για να είμαι δημιουργική σε όλα τα επίπεδα;

Θα σου μιλήσουμε για Χαρά!!! Αφού γι’ αυτό είμαστε εδώ! Θυμάσαι τη δικιά σου χαρά όταν έμαθες για την παράταση της εργασίας σου; Εμείς την θυμόμαστε: χάρηκες πολύ που θα έμενες εδώ. Χάρηκες για ορισμένα πράγματα που καλείσαι να κάνεις εδώ. Χάρηκες για φίλους που ξαναβρήκες από πολύ παλιά, χάρηκες πολύ… Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να θυμάσαι αυτήν τη χαρά και να επανασυνδέεσαι με αυτήν κάθε φορά που σε πιάνει το στομάχι με την ιδέα να πας στη δουλειά!

Λοιπόν από δω και πέρα… τώρα το παίζουμε ‘τα αγγελουδάκια της ιατρικής’ και θα σου δώσουμε μια συνταγή: πρωί, μεσημέρι, βράδυ θα λες ένα ‘ευχαριστώ’ στη δουλειά που σου επέτρεψε να μένεις στην Αθήνα και να συμμετέχεις σε όμορφα παιχνίδια… αλλά προσοχή, το φάρμακο αυτό πιάνει μόνο όταν πιστεύουμε αυτό που λέμε! Εάν πεις ένα απλό ‘ευχαριστώ’ επειδή το λέει η συνταγή, δεν θα πιάσει! Εάν δεις τη δουλειά σαν δημιούργημά σου για να μπορείς να κάνεις τα παιχνίδια που ήθελες να κάνεις και για το χρόνο που ήθελες να τα κάνεις –και μπορεί αυτός ο χρόνος να μην είναι πολύ μεγάλος-, όσο και να είναι εσύ το δημιούργησες οπότε θα πεις και ένα ευχαριστώ στον εαυτό σου που είσαι τόσο πονηρή και που κατάφερες να οργανώσεις τη ζωή όπως την ήθελες.

Έτσι το ‘ευχαριστώ’ δεν θα απευθύνεται τελικά και τόσο στη δουλειά όσο και σε σένα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σε σένα και στην πονηριά σου, στο πόσο χαρούμενη μπορείς να είσαι όταν καταφέρνεις αυτό που θες… καταφέρνεις τέτοια οργάνωση! Θέλει εξυπνάδα, είσαι έξυπνη Άννα, να χαίρεσαι! Τα κατάφερες, να χαίρεσαι όλα τα μικρά κομματάκια που τοποθέτησες, το καθένα σε μια πολύ συγκεκριμένη θέση, ώστε να μπορείς να κάτσεις εδώ για μεγαλύτερο διάστημα απ’ ό,τι νόμιζες στην αρχή. Να χαίρεσαι κάθε κομμάτι! Να πεις ευχαριστώ στην εξυπνάδα σου που κατάφερε να οργανώσει όλα αυτά τα κομμάτια… ένα ευχαριστώ πρωί, μεσημέρι, βράδυ, μέχρι τα Χριστούγεννα… Δεν θα μας ξεχάσεις με τίποτα και θα είμαστε για πάντα στην καρδιά σου!!!... Αχ, τα λέμε ωραία!


Η Κατερίνα έχει μια άλλη ερώτηση, ποια είναι;
Όταν διαλογίζομαι βλέπω εσωτερικά πρόσωπα που μου μιλάνε, κουνάνε τα χείλη τους αλλά δεν ακούω τι μου λένε, τι να κάνω;

Ερχόμαστε και μιλάμε! Πόσες φορές το έχουμε πει και σε πολλούς από σας και σε πολλούς άλλους: σας μιλάμε!!! Εσείς δεν ακούτε, δεν είσαι μόνη, καθόλου! Στον καθένα από σας μιλάμε, και ποιος ακούει; Του κεφαλιού σας κάνετε! Σας μιλάμε. Χωρίς πλάκα, σας μιλάμε συνέχεια! Πάλι καλά που το συνειδητοποιείς μερικές φορές και που το χαίρεσαι αλλά μην αγχώνεσαι που δεν το καταλαβαίνεις.
Ξέρεις τι μπορείς να κάνεις τότε; Μπορείς να ανοίξεις το αυτί της καρδιάς, να δεις το τσάκρα της καρδιάς σαν ένα μεγάλο αυτί και να μην θες καν να ακούσεις… είναι αυτό που λέγαμε πριν, ότι υπάρχουν δυο στάσεις: είτε ‘τείνω προς κάτι’ είτε ‘ανοίγομαι’. Όταν θέλεις να ακούσεις τείνεις προς κάτι, τεντώνεσαι. Το θέμα είναι ότι όταν τεντώνεσαι μπορεί να ετοιμάζεσαι για ένα βήμα, βάζεις μπρος το μυϊκό σύστημα για να προχωρήσεις… αλλά τότε κλείνουν εσωτερικά μερικά πολύ λεπτά μονοπάτια οπότε μην προσπαθείς, μην έχεις καν την επιθυμία να καταλάβεις… Μπες μέσα στην κοιλότητα που βρίσκεται στο κέντρο του αυτιού, εκεί μπορείς να πας να κάτσεις. Δες τον εαυτό σου, καθισμένο οκλαδόν στο αυτί της καρδιάς, να χαίρεται, να λούζεται από την ενέργεια που βγαίνει από το στόμα που σου μιλάει. Τίποτα άλλο. Λούζεσαι απ’ αυτήν την ενέργεια. Αυτό που λέγεται, η ενέργεια που έρχεται σε σένα εκείνη την στιγμή απορροφάται από το αυτί, από σένα καθισμένη εκεί. Γεμίζεις με αυτό. Μπορεί να μην θυμάσαι με λόγια –γιατί το ανθρώπινο σώμα μεταφράζει σε λόγια-, αλλά το σώμα θα θυμηθεί και βαθιά θα ξέρεις. Μπορεί να μην είναι μια γνώση νοητική που μεταφράζεται σε λέξεις αλλά θα ξέρεις για παράδειγμα ότι έχεις να κάνεις το ένα ή το άλλο, να πάρεις τηλέφωνο κάποιον, θα το ξέρεις. Η καρδιά σου θα το ξέρει και εσύ θα ακολουθήσεις την καρδιά γιατί θα έχει ποτιστεί απ’ αυτήν την ενέργεια.


Πάνω σ’ αυτό σας αφήνουμε… Εύα δεν είσαι ευχαριστημένη, μπορείς να μας πεις γιατί;… άσε μας να μπούμε σαν πεταλουδίτσες, σαν φωτάκια σε όλο σου το σώμα, να σε γεμίσουμε. Σου είπαμε ότι μπορείς και δεν είσαι σίγουρη. Θα είσαι σίγουρη ότι μπορείς όταν θα μας νοιώθεις, σαν αστεράκια που λαμπιρίζουν, παντού στο σώμα σου: στην καρδιά βέβαια αλλά και παντού στο σώμα σου. Είμαστε ζωντανοί στο σώμα σου, ζωντανοί! Όσο περισσότερο θα μας νοιώθεις και τόσο περισσότερο θα είσαι απόλυτα σίγουρη ότι μπορείς!

(με πολύ γέλιο και ρυθμικά) Ναι, μαζί, μπορούμε!!!...
Και πάνω σ’ αυτό σας αφήνουμε με πολύ χαρά! Να είστε καλά!!!

Και έτσι είναι.