Προηγήθηκε μεγάλη συζήτηση γύρω από το θέμα: η σχέση με τη μητέρα μας και εμείς ως μητέρες.
 
Καλά τα λέτε! Μπορείτε να συνεχίσετε κι εμείς ακούμε… Ναι, όντως μιλήσατε πολύ για τις μητέρες και είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα! Οι επιβλητικές μητέρες οι οποίες δίνουν παιδιά που δεν δέχονται αυτήν τη συμπεριφορά, αλλά που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς παρά να την υιοθετήσουν για τον εαυτό τους, γιατί με αυτό μεγάλωσαν και αυτό έμαθαν.


- Οι επιβλητικές μητέρες –

Ας αρχίσουμε λοιπόν με τις μητέρες που επιβάλλονται. Αναγνωρίζετε τον εαυτό σας; Μμμμ... εν μέρει. Όχι εντελώς, γιατί οι περισσότερες από εσάς, με πολύ αγνή καρδιά, πολύ γνήσια, δεν θέλετε να επιβάλλετε τη γνώμη σας, την παρουσία σας. Όμως, αυτό βιώνουν τα παιδιά σας. Κι αυτό είναι ένα θέμα. Σαν να έχετε ανάμεσά σας ένα κέρμα. Εσείς βλέπετε την μία πλευρά του κέρματος και τα παιδιά σας βλέπουν το ίδιο κέρμα, αλλά με εντελώς διαφορετική αντίληψη, από την άλλη πλευρά. Και είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα.

Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο μπορείτε να αφήνετε τα παιδιά σας να μεγαλώνουν χωρίς παρεμβολή -καμία παρεμβολή- τόσο το καλύτερο. Μέχρι τα 7-8 χρόνια τους, το να είστε πολύ παρούσες είναι πάρα πολύ καλό. Ναι, δεν μιλάμε για 24, 27,  μιλάμε για 7-8! Η παρουσία σας τότε είναι απαραίτητη και χρήσιμη. Μετά παίζεται... Μετά τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να είναι ανεξάρτητα για να μπορούν να μεγαλώνουν και να μπορούν να δουν εσάς χώρια. "Ναι, η μητέρα μου είναι έτσι, αλλά εγώ είμαι αλλιώς και μπορώ να καθορίζομαι σε σχέση με εκείνη. Εκεί της μοιάζω, εκεί όχι. Αυτό το υιοθετώ, αυτό δεν το υιοθετώ από τον χαρακτήρα της, από την συμπεριφορά της. Την έχω απέναντί μου και μπορεί να καθορίζει, επειδή εγώ το αποφασίζω ως παιδί, αυτό που είμαι. Αφήνω τις πλευρές που δεν μ' αρέσουν, παίρνω εκείνες που μου αρέσουν."

Αυτό είναι το ιδανικό. Κι εσείς ως μητέρα, να δέχεστε και τις πλευρές που πετάει το παιδί και τις πλευρές που παίρνει, βλέποντας με αποδοχή έναν καινούργιο χαρακτήρα που γεννιέται. Δεν είναι πια το παιδί που έχετε πλάσει όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι τα 7-8, αλλά είναι μια ολόκληρη οντότητα που ανακαλύπτεται, που φανερώνεται μπροστά στα μάτια σας και για την οποία μπορείτε να χαίρεστε, επειδή σιγά-σιγά αναγνωρίζετε μια άλλη ποιότητα ανθρώπου: ένας άνθρωπος που δεν ξέρατε πριν, που μεγαλώνει μπροστά σας και που τον χαίρεστε.

Το θέμα στις κοινωνίες σας, στη Δύση γενικά, είναι ότι οι γονείς είναι πάρα πολύ παρόντες μέχρι πολύ αργά. Ιδιαίτερα εδώ, στην Ελλάδα, οι μητέρες. Μια μητέρα να πάρει απόσταση όταν το παιδί είναι 7-8 χρονών; Σας φαίνεται αδιανόητο. Κι έτσι δεν στέκεστε απέναντι από το παιδί για να του δώσετε από εκεί -όπως λέγατε πριν μεταξύ σας- ένα καθρέφτισμα του τι είναι ή του τι μπορεί να γίνει. Κι εκείνο μετά επιλέγει τι παίρνει, τι αφήνει. Αλλά κάθεστε δίπλα του, του κρατάτε το χέρι κι έτσι υπάρχει μια ένωση ανάμεσα σ' αυτά τα δύο άτομα -το παιδί και τη μητέρα- που εμποδίζει το παιδί να αποφασίσει πώς θέλει να μεγαλώνει. Επιβάλλεται η μητέρα. Μπορεί να μην είναι συνειδητό. Το φέρνει η κοινωνία, η συνήθεια, η οικογένεια. Αλλά έτσι γίνεται! Δεν γίνεται ανεξάρτητο το παιδί. Μεγαλώνει δίπλα στη μητέρα. Και δεν είναι η σωστή θέση της μητέρας να είναι δίπλα στο παιδί από τη στιγμή που το παιδί έχει περάσει τα 7 του χρόνια. Μιλάμε βέβαια για μια φυσιολογική ανάπτυξη κι όχι για ιδιαίτερες διαταραχές ή προβλήματα του παιδιού. Στις περισσότερες περιπτώσεις, στα 90% των παιδιών, έτσι γίνεται, ενώ θα έπρεπε να σταθείτε απέναντι στο παιδί.

Βέβαια, για να μπορείτε εσείς να σταθείτε απέναντι στο παιδί, προϋπόθεση είναι να δέχεστε όλες τις δικές σας πλευρές. Γιατί άμα σταθείτε μπροστά στο παιδί, τι θα γίνει, πάρα πολύ γρήγορα; Θα γίνει ότι το παιδί θα κάνει τη δουλειά που έχει να κάνει, δηλαδή θα σας κοιτάξει καταπρόσωπο και θα πει "αυτό μ' αρέσει, αυτό δε μ' αρέσει". Κι εσείς πρέπει να το αντέξετε. Αντέχετε όταν το παιδί σας λέει "αυτό μ' αρέσει και το υιοθετώ"; Σαφώς αντέχετε, επειδή σας αρέσει! Σας αρέσει όταν το παιδί σας λέει "αυτή την πλευρά δεν τη θέλω"; Δεν σας αρέσει καθόλου αυτό! Το παίρνετε προσωπικά: "δε μ' αγαπάει, δεν είμαι καλή μητέρα". Τι σχέση έχει αυτό; Το παιδί χτίζεται! Χρειάζεται να κάνει τέτοια διαδικασία. Να πει "αυτό το υιοθετώ, αυτό το αφήνω", γιατί το παιδί δεν είστε εσείς! Άλλη προσωπικότητα. Άλλο ον. Δεν είστε εσείς! Και πρέπει να χτίσει τον εαυτό του.

Όταν κάθεστε απέναντι, χωρίς να μπείτε στην κατάσταση της στενοχώριας, ούτε της ιδιαίτερης χαράς επειδή υιοθέτησε μια πλευρά, απλώς κοιτάτε, κοιτάτε τη διαδικασία και χαίρεστε γι' αυτό το παιδί που μεγαλώνει, που κάνει τις επιλογές του: "ναι, αυτό μου μοιάζει, αυτό δεν μου μοιάζει. Αφήνω-παίρνω, φτιάχνω το δικό μου ρούχο, αυτό που θα φοράω όλη μου τη ζωή." Και το ρούχο του παιδιού δεν είναι το δικό σας γιατί οι γενιές είναι διαφορετικές και οι προσωπικότητες είναι διαφορετικές, γιατί είστε διαφορετικοί. Δεν χρειάζεται να το πάρετε προσωπικά γιατί δεν σας αφορά!

Ως μητέρα, σας αγαπάει και σας μισεί το παιδί. Πάντα. Όλα τα παιδιά αγαπάνε τρελά τη μητέρα τους γιατί είναι μοναδική, αλλά και τη μισούν. Συνήθως την αγαπάνε τις περισσότερες φορές και που και που τη μισούν, επειδή δεν δέχτηκε να τους δώσει μια σοκολάτα, επειδή τα έστειλε για ύπνο όταν ήθελαν να δουν τηλεόραση… Έτσι κάνουν τα παιδιά. Δεν είναι κάτι τραγικό! Τη μισούν για μερικά δευτερόλεπτα και μετά την αγαπάνε τρελά γιατί είναι η μοναδική μαμά... η πιο όμορφη του κόσμου... Έτσι κάνουν τα παιδιά. Ως μητέρα λοιπόν σας αγαπάνε και σας μισούν.

Ως άτομο, το παιδί άλλες πλευρές τις παίρνει και άλλες τις πετάει. Δεν σας αφορά! Αφορά τον εαυτό τους! Τα παιδιά θα χτίσουν δικό τους σπίτι, που είναι η εσωτερική τους δομή, αυτό που θα τους στηρίξει για μια ζωή και παίρνουν πλευρές από σας ή από τον μπαμπά τους. Παίρνουν πλευρές, όταν είναι στην εφηβεία πια από καθηγητές, από άλλα παιδιά, από ταινίες που βλέπουν, από ήρωες στα μυθιστορήματα και χτίζουν τη δική τους προσωπικότητα σιγά-σιγά πετώντας πλευρές και υιοθετώντας άλλες. Όσο είστε πολύ κοντά δεν βλέπουν καλά και δεν μπορούν να χτίσουν αυτό το οικοδόμημα. Με αποτέλεσμα, όταν μεγαλώνοντας θα έχουν την ευκαιρία να φύγουν από εσάς, να το κάνουν τότε, γιατί κάποια στιγμή πρέπει να γίνει!

Είναι ευλογία, όταν μπορείτε να το αφήσετε να γίνει χωρίς να κρίνετε και χωρίς να θίγεστε. Γιατί επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι προσωπικό εναντίον σας. Είναι απόλυτα χρήσιμο για τον εαυτό τους ώστε να βρουν τον εαυτό τους! Κι αν δεν μπορέσουν να τον βρουν στα 7, στα 10, στα 14, αν υπήρχαν εμπόδια τότε, αναγκαστικά θα πρέπει να τον βρουν στα 20, στα 25, στα 30. Όταν θα έρθει η στιγμή που εσείς, επιτέλους, θα μπείτε μπροστά και θα σταματήσετε να είστε στο πλάι, ενωμένοι. Τότε θα κρατήσετε απόσταση, αλλά δεν θα ξεχάσετε ποιες είστε στην καρδιά σας! Είστε μητέρες και η αγάπη ρέει συνέχεια στην καρδιά σας γι' αυτό το παιδί. Αφήστε την να ρέει, μην την διακόψετε επειδή πονέσατε, επειδή νομίσατε ότι σας απορρίπτει το παιδί σας. Απορρίπτει μερικές πλευρές επειδή χτίζεται το ίδιο. Όταν θα έχει ολοκληρώσει αυτό το οικοδόμημα, θα έρθει σε σας και τότε θα μπορεί να σας δεχτεί όπως είστε, με τα καλά και τα κακά σας. Αλλά πρέπει πρώτα να χτίσει τον εαυτό του! Δεν μπορεί να σας δεχτεί με όλες τις πλευρές σας, αρνητικές και θετικές, αν δεν έχει ολοκληρώσει το δικό του οικοδόμημα, δεν γίνεται!  

Αυτό πρέπει να το επιτρέψετε, και να αποδεχθείτε ότι για να χτίσει το δικό του οικοδόμημα είναι απαραίτητο να πετάξει μερικές πλευρές σας. Για εκείνον. Να μην επιλέξει δηλαδή μερικές πλευρές σας. Αυτό πρέπει... Το ‘πρέπει’ δεν μας αρέσει πολύ... Τότε θα σας πούμε ότι, εάν θέλετε να αφήσετε τη ροή της αγάπης να κυλάει, είναι πολύ σημαντικό να δεχθείτε αυτήν τη διαδικασία.


- Εμείς ως παιδί και η μητέρα μας –

Τώρα απευθυνόμαστε στους άλλους, σε εκείνους που καθρεφτίζουν ακόμα τη μητέρα τους. Σε εκείνους που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κοιτάξουν την μητέρα απέναντι και την έχουν ακόμα δίπλα τους. Κολλημένη, ενωμένη: "εσύ είμαι εγώ γιατί δεν ξέρω στην ουσία ποιος/α είμαι εγώ". Αυτό είναι λίγο τραγικό άμα το δείτε. Γιατί μερικές φορές φτάνετε σε μια ηλικία πολύ μεγάλη, μερικές φορές φτάνετε και μέχρι τον θάνατο, χωρίς να έχετε δει ποιοί είστε εσείς, γιατί δεν μπορούσατε να κοιτάξετε αυτή τη μητέρα καταπρόσωπο και να της πείτε "είσαι μητέρα μου, αναγνωρίζω κάθε πλευρά σου. Είσαι εσύ και σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες. Αλλά αυτό είσαι εσύ. Κι εγώ μπορώ να πάρω μερικές πλευρές από σένα και άλλες από τον μπαμπά και άλλες από άλλους, από μυθιστορήματα, από ταινίες, από άτομα που εκτιμώ και που αγαπώ, από ήρωές μου. Και θα βάλω αυτό για να χτίσω τον εαυτό μου γιατί εγώ δεν είμαι αυτό που είσαι εσύ. Εκτιμώ, αντέχω, αναγνωρίζω τον εαυτό μου χώρια από σένα."

Πάνω σ' αυτό, θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε μια άσκηση που έχουμε δώσει μερικές φορές στο παρελθόν εδώ και αλλού. Είναι η άσκηση με τους δεσμούς. Όταν θα έχετε πει αυτό στη μητέρα σας -όσοι το νιώθουν αναγκαίο- τοποθετήστε την εικόνα της μητέρας σας, εσωτερικά, μπροστά σας και νιώστε σε κάθε άρθρωση του σώματος τι είναι αυτό που σας ενώνει μαζί της. Τι σας ενώνει στους αστράγαλους, τι σας ενώνει στα γόνατα, στη λεκάνη, στη μέση, τι σας ενώνει στην καρδιά... Δεν χρειάζεται να πάτε πιο ψηλά. Από κάτω, σε κάθε άρθρωση, και στα χέρια, στους καρπούς... Τι σας ενώνει;.. Είναι κλωστές;.. Είναι σχοινιά;.. Είναι αλυσίδες βαριές, όπως η αλυσίδα της άγκυρας;.. Τόσο βαριές;.. Τι σας ενώνει;.. Και όταν θα έχετε δει πολύ καθαρά, όταν θα έχετε νιώσει αυτούς τους δεσμούς με τη μητέρα, θα ζητήσετε στον Αρχάγγελο Μιχαήλ να έρθει με τη Ρομφαία του και θα του ζητήσετε να κόψει όλους αυτούς τους δεσμούς, γνωρίζοντας καλά ότι οι δεσμοί της καρδιάς δεν κόβονται. Παραμένουν.

Δείτε τότε τη Ρομφαία του Μιχαήλ να σηκώνεται και να κατεβαίνει για να κόψει όλους τους δεσμούς, τον έναν μετά από τον άλλον. Μετά δείτε τον Αρχάγγελο να βάζει τη Ρομφαία σε κάθε άρθρωση για να καυτηριάσει την πληγή μετά από αυτό το κόψιμο. Όπως θα μπορούσε να το κάνει ο γιατρός μετά από τη γέννηση, που τυλίγει τον ομφάλιο λώρο για να μην χάνεται η ενέργεια, έτσι και εδώ γίνεται καυτηριασμός σε κάθε σημείο κοπής για να μην χάνεται η ενέργεια, και από την πλευρά της μητέρας σας και στο δικό σας σώμα. Μετά θα ευχαριστήσετε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και θα ευχαριστήσετε αυτήν τη μητέρα και τον εαυτό σας, που δεχθήκατε και οι δύο να προχωρήσετε χωρίς δεσμούς και αλυσίδες…
 
Τότε θα αρχίσετε να περπατάτε μόνοι σας, ανεξάρτητα και πολύ πιο ελαφρείς… Αναγνωρίστε αυτό που είστε εσείς. Είστε φτιαγμένοι από πολλούς, αλλά πριν απ' όλα, ο πυρήνας σας είναι μοναδικός. Μοναδικός! Τα άλλα, όλες αυτές οι πλευρές που έρχονται για να σας χτίσουν στο επίπεδο της Γης είναι ένα οικοδόμημα γύρω από τον πυρήνα, αλλά δεν είναι ο πυρήνας. Έχετε να αναγνωρίσετε τον πυρήνα και να τον αφήσετε να αναπτύσσεται. Αυτός είναι ο στόχος σας εδώ.

Ευχόμαστε αυτή η άσκηση να σας απελευθερώσει.
Δείτε τον εαυτό σας μετά να περπατάει ελεύθερα και να συνεχίζει το δρόμο του που δεν είναι ο δρόμος της μητέρας του. Ο καθένας περπατάει προς το φως αλλά από το δικό του μονοπάτι και στο δικό του ρυθμό. Αυτό να σέβεστε.

Και έτσι είναι.