Οι ερωτήσεις που επιλέχθηκαν είχαν θέμα τον πόνο, σωματικό κυρίως αλλά και ψυχικό: γιατί υπάρχει, τι γίνεται με το κάρμα, πως μπορούμε να το ξεπεράσουμε;
 

Απάντηση μέσω ανώτερης επικοινωνίας:

Φίλοι μας καλησπέρα,

Αχ!! πόσο θα θέλαμε να πάρουμε τον καθένα και την καθεμιά αγκαλιά! Να σας νανουρίσουμε, να σας πούμε απλώς ότι σας αγαπάμε και μ' ένα μαγικό ραβδί όλοι οι πόνοι σας να εξαφανίζονταν. Φρρτ! Φύγανε! Ωραίο.... Πόσο βαρετό θα ήταν για σας μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα! Πόσο βαρετό!... Ήρθατε όλοι… εντάξει, τέσσερεις από σας εκφράστηκαν και κατέθεσαν τον πόνο τους τον σωματικό, τον ψυχικό, και το θέμα σήμερα είναι ο πόνος, αλλά όλοι πονάτε. Και έχετε μάθει, όντως, να πονάτε ψυχικά και σωματικά, από μικρά παιδιά, γιατί είστε στη Γη. Είστε στο πεδίο της διττότητας και δεν υπάρχει στη διττότητα υγεία χωρίς αρρώστια. Έτσι είναι. Δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς. Κάποια στιγμή, σας το υπόσχομαι -ο Saint Germain μιλάει- σας το υπόσχομαι, κάποια στιγμή θα σας πάρω εγώ ο ίδιος αγκαλιά και όλος ο πόνος θα έχει φύγει. Βέβαια, τότε και το σώμα θα έχει φύγει! (ακούγονται γέλια). Οπότε σας παρηγορεί μερικώς. Αλλά θα γίνει και αυτό. Είναι μια υπόσχεση και θα την τηρήσω. Δεν υπάρχει λοιπόν στη διττότητα υγεία χωρίς αρρώστια και αντίστροφα. Θα μου πείτε ότι μερικοί έχουν περισσότερη υγεία και μερικοί έχουν περισσότερη αρρώστια. Όντως, έτσι είναι. Οπότε δεν θα κάτσω ούτε εγώ σε κάτι τόσο γενικό και θα πάμε σε κάτι λίγο πιο προσωπικό.


- Τα καρμικά –

Καρμικά θέματα, λέτε μερικοί. Όντως υπάρχουν. Και πολύ βαριά. Μιλάω με όλη την συμπόνια που μπορώ να νιώθω, που μπορώ να έχω κερδίσει στην καρδιά μου, γιατί μερικοί από σας ήρθαν με ένα σχέδιο ζωής τόσο βαρύ, μα τόσο βαρύ...
Μερικοί από σας είπατε: "Τελειώνω! Θέλω να τελειώσω! Θέλω επιτέλους να κλείσω ορισμένους λογαριασμούς!" Και οι οδηγοί τους είπανε: "Θα είναι βαρύ. Μην τα πάρεις όλα μαζί".
"Θέλω να κλείσω λογαριασμούς!!", επιμένατε.
Ξέρετε, όταν μια ψυχή λέει τρεις φορές κάτι, εμείς δεν μπορούμε να πάμε κόντρα. Είναι επιλογή της. Λέμε "αμήν". Λέμε "ας είναι έτσι". Και μετά προσευχόμαστε και ερχόμαστε κοντά και χαϊδεύουμε την καρδιά σας. Όσο μπορούμε... Σας λέμε ότι σας αγαπάμε, σας φέρνουμε σε τέτοιους κύκλους για να πει ο ένας στον άλλον πόσο τον αγαπάει, πόσο την αγαπάει... Από τη δικιά σας πλευρά κι από τη δικιά μας, για να θυμηθείτε ότι υπάρχει αλληλεγγύη, αγάπη, κατανόηση και συμπόνια και ότι ο ένας στηρίζει τον άλλον στον δρόμο του. Ο ένας βοηθάει τον άλλον να καταλάβει, να δεχθεί και να προχωράει με αυτό που έβαλε στην πλάτη του.

Βλέπετε, είναι όπως ένας ταξιδιώτης που φεύγει και λέει: "Ναι, θέλω να μεταφέρω αρκετά πράγματα από εδώ μέχρι εκεί. Όταν θα έχω φτάσει στην κορυφή θα μπορώ να αφήσω όλες τις μπουκάλες οξυγόνου που έχω πάρει γιατί για την κατηφόρα δεν θα τις χρειαστώ, αλλά για την ανηφόρα θα τις χρειαστώ, οπότε πρέπει να τις κουβαλήσω". Και βάζετε στο σακίδιό σας ένα φορτίο απίστευτο και ανεβαίνετε την πλαγιά... ανεβαίνετε... ανεβαίνετε... και είναι τόσο δύσκολο, τόσο δύσκολο που μερικές φορές πέφτετε, γονατίζετε λέγοντας: "δεν μπορώ πια να σηκωθώ με αυτό το βάρος, δεν γίνεται!", αλλά βλέπετε την κορυφή και αυτό σας δίνει κουράγιο... και η κορυφή ποτίζεται από το φως του ήλιου και σας δίνει ακόμα περισσότερο κουράγιο... και ξέρετε ότι εκεί θα μπορέσετε να αφήσετε τις άδειες μπουκάλες οπότε συνεχίζετε, συνεχίζετε, πού και πού παίρνετε μια ανάσα από το οξυγόνο που κουβαλάτε και συνεχίζετε. Όταν φτάσετε στην κορυφή, τα αφήνετε όλα, αφήνετε το σακίδιο. Αλλά το σακίδιο δεν μπορείτε να το αφήσετε πριν από την κορυφή, δεν γίνεται.

Καταλαβαίνω ότι λέγοντας αυτά δεν φέρνω και πολύ ελπίδα… Δεν είναι όπως φαίνονται τα πράγματα. Αυτό που θέλω να πω, αρχίζοντας έτσι, είναι ότι το βάρος του σακιδίου είναι απόφαση δικιά σας. Δεν είναι του περιβάλλοντος, δεν είναι των ενεργειών γύρω σας - θα μπορούσατε να το σκεφτείτε γιατί όντως οι ενέργειες γύρω σας είναι βαριές. Έχουν ανοίξει παράθυρα τελευταία πάνω από τα κεφάλια σας, αλλά οι ενέργειες παραμένουν πολύ βαριές και έχετε να αφομοιώσετε, να χωνέψετε κατά κάποιον τρόπο όλες αυτές τις ενέργειες που έχετε γύρω σας- Δεν είναι μόνο αυτό. Έχετε δεχτεί να κουβαλήσετε μεγάλο βάρος για να μπορέσετε να το αφήσετε στην κορυφή και να πείτε: "Τέρμα! τώρα τα αφήνω. Δεν τα χρειάζομαι πια!" Είναι δικιά σας επιλογή. Δικιά σας!

Δικιά σας επιλογή το βάρος του σακιδίου, αλλά να είστε λίγο πονηροί… Γιατί εγώ είμαι πονηρός και σας φέρνω πράγματα που τα έχετε για δεδομένα ενώ τίποτα δεν είναι δεδομένο! Δεδομένα είναι αυτά που αποφασίζετε εσείς! Έχετε αποφασίσει για το σακίδιο. Ποιος αποφασίζει για την κορυφή? Που είναι η κορυφή? Όταν σας μίλησα για την κορυφή που την είδατε? Πόσο μακριά την είδατε? Γιατί δεν είδατε ότι ήδη είστε στην κορυφή? Γιατί? Ερώτημα, απλό ερώτημα. Αθώο ερώτημα. Ποιός από σας είδε ότι έφτασε ήδη στην κορυφή και ότι κάθεται εκεί και ότι έβγαλε το σακίδιο? Κανείς! Η κορυφή ήταν λίγο πιο πέρα ή πολύ πιο πέρα ή πολύυυυ μακριά. Αλλά κανείς δεν καθόταν στην κορυφή. Δημιουργείτε το δρόμο σας, ο καθένας από σας.


- Το Σώμα και το Πνεύμα -

Στην αρχή της συνάντησής σας κάποιος έλεγε το ανέκδοτο για τον Θεό: «Η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό είναι ότι ο Θεός ξέρει ότι είναι Θεός ενώ ο άνθρωπος δεν ξέρει ότι είναι Θεός». Δεν ξέρετε ότι δημιουργείτε κάθε στιγμή το δρόμο σας. Αποφασίζετε πριν την ενσάρκωση για το βάρος του σακιδίου, αλλά το δρόμο τον δημιουργείτε κάθε στιγμή της ζωής. Και ποιός σας εμποδίζει να βάλετε την κορυφή εδώ και τώρα? Κανείς! Θα λέγαμε το αντίθετο: ότι όταν αποφασίσετε επιτέλους μετά από όλα όσα σας έχουμε πει και σας λέμε, ότι είστε στην κορυφή και καιρός είναι να αφήσετε τα πάντα και να συνεχίσετε απολαμβάνοντας την κορυφή -όπως θέλετε... είτε γυμνοί, είτε με κάτι ελαφρύ επάνω σας απλώς για να νιώθετε ότι κάτι ανεμίζει και σας χαϊδεύει... ένα μικρό ύφασμα που σας χαϊδεύει και τίποτα άλλο... σας υπενθυμίζει ότι το αεράκι είναι γύρω σας και σας φέρνει μηνύματα, σας μιλάει για όλα όσα γίνονται γύρω, για όλους όσους είναι κοντά σας, σας αγαπάνε, σας θέλουν σε πλήρη υγεία επειδή σας αγαπάνε- όταν φτάνετε εκεί λοιπόν δεν το πιστεύετε!

Είναι μεγάλη η τραγωδία σας. Πολύ πιο μεγάλη από οποιονδήποτε πόνο. Δεν πιστεύετε ότι μπορείτε να το κάνετε! Και είναι μεγάλη τραγωδία... Ο Χριστός είχε πει ότι αν είχατε έναν κόκκο πίστης θα μπορούσατε να μετακινήσετε βουνά. Όντως. Αλλά δεν πιστεύετε. Στον εαυτό σας πριν απ' όλα. Μπορείτε να θεραπεύσετε τα πάντα μέσα σας. Μπορείτε να επικοινωνείτε με το σώμα σας και να ρωτάτε. Δύο πράγματα εμποδίζουν αυτήν την πράξη: το πρώτο είναι ότι έχετε κουραστεί τόσο πολύ που έχετε πάψει να πιστεύετε ότι μπορεί να είστε καλά. Το δεύτερο είναι η έλλειψη αγάπης. Δεν αγαπάτε το σώμα. Σας έχει πονέσει τόσο πολύ που δεν μπορείτε πια, δεν έχετε πρόσβαση πια στην αγάπη γι' αυτό το σώμα που είστε και προσπαθείτε να στραφείτε προς το πνεύμα: "Τι έχω να καταλάβω, πώς μπορώ να προχωρήσω και να είμαι πιο κοντά στο πνεύμα? Είναι μια ευκαιρία, αφού πονάω, να στραφώ προς το πνεύμα, να ψάξω για το φως". Σαφέστατα, είναι ευκαιρία. Αλλά εάν σταματήσετε εκεί, καήκατε. Δεν έχετε καταλάβει απολύτως τίποτα. Το να αφήσετε ένα μέρος σας ή ένα άλλο, σας καθηλώνει στη διττότητα και δεν προχωράτε. Για πολύ καιρό, είχατε απορρίψει το πνεύμα και ήσασταν απόλυτα στο σώμα. Κάποια στιγμή, το σώμα πόνεσε τόσο πολύ, που είπατε: "Αχ... ας το ξεχάσω λιγάκι και ας πάω στο πνεύμα. Έτσι ίσως να ξεχάσω τον πόνο, το σώμα". Φίλοι, το ίδιο λάθος είναι. Ακριβώς το ίδιο λάθος. Το πνεύμα δεν είναι καλύτερο από το σώμα. Το σώμα είναι ένα μέρος του πνεύματος, ενσαρκωμένο. Είναι η δημιουργία του πνεύματος. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αλλά υπάρχει έλλειψη αναγνώρισης, συνείδησης, αγάπης και στη μία περίπτωση και στην άλλη. Και το θέμα είναι να φέρετε αναγνώριση, συνείδηση και αγάπη και στα δύο πεδία.

"Αναγνωρίζω το σώμα και τις ανάγκες του, καθώς και του εαυτού ως πνεύμα. Με συνείδηση προχωρώ στην πνευματική αναζήτηση, την οποία στηρίζω με ένα σώμα που εκτιμώ και τιμώ. Αγαπώ το σώμα γιατί εκείνο με πάει στο πνεύμα και αγαπώ το πνεύμα που με έφερε στο σώμα, το οποίο είναι ένα όχημα καταπληκτικό που με βοηθάει να κάνω βήματα πάρα πολύ γρήγορα σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο όχημα". Ο τρισδιάστατος κόσμος είναι ένας κόσμος που άμα θέλουμε κάνουμε ταχύτατα βήματα.

Ως απάντηση στο "γιατί ο πόνος?", μιλήσαμε για κάρμα, για απόφαση δικιά σας. Κάθε φορά που κάνετε ενεργειακές θεραπείες, βοηθάτε πολύ σημαντικά προς τη λύση του θέματος που φέρατε. Όταν λέτε με σιγουριά και με πίστη "αρχίζω αυτήν τη θεραπεία και θα λυθεί, γιατί έτσι θέλω, αυτό πάω να κάνω", τότε πράττετε ως Θεοί και τότε έχετε τα αποτελέσματα των Θεών. Ορατά. Να το έχετε κατά νου.


- Η συμπόνια –

Υπάρχει μια άλλη πλευρά του θέματος που θα θέλαμε να θέσουμε τώρα. Θα το θέσουμε για όλους για να το έχετε όλοι κατά νου και ακόμα περισσότερο αυτοί που ασχολούνται με θεραπείες σε άλλους. Ήρθατε για να βοηθήσετε. Δεν μπορείτε να βοηθήσετε χωρίς να ξέρετε, χωρίς να θυμάστε πώς είναι να πονάει κάποιος και να πηγαίνει από την κατάσταση του πόνου προς την κατάσταση της υγείας. Παίρνετε τον άλλο από το χέρι και τον πηγαίνετε από την Α κατάσταση προς την Β. Αν δεν μπορείτε εσείς να κάνετε τη διαδρομή, πώς θέλετε να βοηθήσετε τον άλλον να την κάνει?

Έχετε να θυμηθείτε τα εμπόδια και τις δυσκολίες της διαδρομής και τις περισσότερες φορές έχετε δεχθεί να πονάτε εσείς επειδή έχετε δεχτεί το γεγονός ότι αν μάθετε αυτή τη διαδρομή θα μπορείτε να βοηθάτε πολύ πιο αποτελεσματικά τους άλλους. Γιατί? Επειδή, εκτός από μια γνώση νοητική, επιπλέον θα έχει μεγαλώσει στην καρδιά σας την συμπόνια. Επιπλέον, θα δείτε στον άλλον μια άλλη πλευρά του εαυτού και θα τον πάρετε από το χέρι για να κάνετε μαζί τη διαδρομή πιο εύκολα, απαλά, επειδή η ενέργεια που θα βάλετε σ' αυτό το χέρι που τεντώνετε, θα είναι μια ενέργεια οδηγός. Η ίδια η ενέργεια, η ενέργεια της συμπόνιας, της αγάπης.

Στην προηγούμενη ομάδα οι φίλοι που ήρθαν να σας μιλήσουν, σας μίλησαν για δρόμους, για κύματα αγάπης και σας είπαν ότι πάνω σ' αυτά τα κύματα,  πάνω σ' αυτό το δίκτυο αγάπης μπορείτε να δημιουργείτε πολύ εύκολα. Μπορείτε να έρθετε σε επαφή με τον άλλον και να τον πάτε κάπου ή να πάτε μαζί κάπου. Όταν συνδέεστε με την συμπόνια, συνδέεστε με αυτό το κύμα, με αυτήν τη δόνηση. Υπάρχει μεγάλη κατανόηση μέσα σ' αυτήν τη δόνηση, και η κατανόηση γεννιέται επειδή κι εσείς ξέρετε τι σημαίνει πόνος, κι εσείς ξέρετε τι σημαίνει απώλεια. Οπότε μπορείτε, χωρίς φόβο, να συνδέεστε με τον άλλον και να βοηθήσετε, και μαζί να προχωρήσετε. Είναι σαν να χρησιμοποιείτε αυτό το κύμα για να κάνετε την σύνδεση ώστε να μπορέσετε να κινήσετε το κύμα προς μια δόνηση λίγο πιο υψηλή που θα βοηθήσει τον άλλον να πορευτεί στο δρόμο του μετά, μόνος του και αν το επιθυμεί.

Περιττό να σας πω ότι αυτή η συμπόνια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εαυτό σας. Να τοποθετηθείτε στον άξονά σας, στην καρδιά σας και να κοιτάξετε τον ενσαρκωμένο σας εαυτό με συμπόνια. Να νιώθετε αυτήν τη συμπόνια να ρέει παντού, να πηγαίνει σε όλα τα όργανα του σώματος. Ο πόνος είναι κάτι που σας ενώνει όλους, όπως πολλά άλλα πράγματα σας ενώνουν. Για ορισμένα πράγματα που σας ενώνουν, έχετε να δουλέψετε για να τα πιάσετε. Η χαρά σας ενώνει, αλλά έχετε να δουλέψετε για να συντονιστείτε με τη χαρά. Η αγάπη σας ενώνει, έχετε όμως να κάνετε μια δουλειά για να συντονιστείτε με αυτήν τη δόνηση. Ο πόνος είναι εδώ. Είναι στην τρίτη διάσταση μόνιμα, όπως είναι η υγεία - το είπαμε στην αρχή. Είναι και η αρρώστια, είναι και ο πόνος, είναι και η απώλεια, είναι και η θλίψη. Μπορείτε να συντονιστείτε με όλους με αυτό. Και να νιώθετε πόσο είστε ένας.

Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να νιώσετε, να ακουμπήσετε πραγματικά, να συνειδητοποιήσετε καθαρά, πόσο μπορείτε να βοηθάτε το Όλον όταν εσείς κάνετε ένα βήμα προς τα πάνω δονητικά. Γιατί όταν πολλοί μέσα στον πόνο κάνουν ένα βήμα δονητικά προς τα πάνω, τότε είναι όλο το πεδίο που σηκώνεται: έστω και λίγο, είναι όλο το πεδίο που σηκώνεται. Δεν βοηθάτε μόνο εσάς. Βοηθάτε εσάς, είναι γεγονός, κλείνετε λογαριασμούς, σίγουρα, αλλά βοηθάτε και όλο το πλαίσιο, όλο το πεδίο, όλο το δικτύωμα γύρω σας.

Είναι αυτό που λένε οι αστρονόμοι: ένα βάρος στο σύμπαν αλλάζει το χωροχρόνο γύρω του. Ένας ήλιος αλλάζει όλο το πλαίσιο το χωροχρονικό γύρω του. Είναι όλο το σύμπαν που αλλάζει με τη μάζα ενός ήλιου. Κάθε φορά που μια μάζα αλλάζει δόνηση εδώ στη Γη, αλλάζει όλο το πλαίσιο. Αλλάζετε το σύμπαν γύρω σας κάθε φορά που αλλάζετε δόνηση. Να το έχετε κατά νου γιατί όντως ο πόνος είναι ευκαιρία για πολύ εργασία για σας, αλλά και για τους άλλους. Είναι ένα μεγάλο δώρο που μπορείτε να κάνετε στη Γη αλλά και στην ανθρωπότητα γενικά με την στάση που κρατάτε μπροστά στον πόνο που νιώθετε.

Οπότε να συγκρατήσετε αυτό: αναγνώριση, συνείδηση, συμπόνια, αγάπη και για το πνεύμα και για το σώμα, ένωση των δύο, συνείδηση της εργασίας σας στο σύμπαν γύρω σας. Αλλά επίσης δείτε, δουλέψτε, βάλτε το ερώτημα στην καρδιά σας και να απαντήσετε για το που βάζετε την κορυφή σας. Που την βάζετε? Δεν χρειάζεται να πάτε ψηλά, η κορυφή μπορεί να είναι εδώ. Εξαρτάται από σας. Μπορείτε τώρα να χαλαρώσετε... Να καθίσετε και να απολαύσετε... Να απολαύσετε την ένωση της Γης και του Ουρανού μέσα σας... Αυτό είναι το σώμα και το πνεύμα στο σώμα... Να καθίσετε στην κορυφή και να απολαύσετε την ένωση...

Και έτσι είναι.

(Ευχαριστώ τη Λουκία Μπουζούκα που έκανε την απομαγνητοφώνηση)