Αναρωτιέστε ποιος είμαι. Αναρωτιέστε ποιος ήρθε σήμερα να σας πει τόσο γλυκά λόγια, να επιβεβαιώσει τη δουλειά σας, να επιβεβαιώσει την επιμονή και την υπομονή σας, αλλά θα λέγαμε ότι επιβεβαιώνουμε και τη δικιά μας υπομονή και επιμονή απέναντί σας… Κι αυτό το λέμε βέβαια μ’ ένα χαμόγελο… Είμαι ο βασιλιάς επί της Γης, ο Άρχοντας, είμαι ο Σάνατ Κουμάρα και σήμερα χτίσατε ένα δίκτυο τέτοιο που μπορώ να έρθω ανάμεσά σας και να σταθώ στη μέση του κύκλου σας για να χτίσω καινούριο δικτύωμα μεταξύ μας. Και στο παρελθόν έχει τύχει να με νιώσετε κοντά σας, πιο σπάνια μέσα σας. Αν και γνωριζόμαστε, δεν με αναγνωρίζετε ακόμα πάντα. Δεν είμαι μια ενέργεια τόσο γνωστή σε σας, αν και θα προτιμούσα να πω ότι δεν είμαι μια ενέργεια τόσο αναγνωρισμένη σ’ αυτή τη ζωή από σας, γιατί για να είμαι γνωστή ενέργεια, σαφώς και είμαι. Σαφώς γνωριζόμαστε, γνωριζόμαστε από πολύ παλιά, είμαστε παλιοί φίλοι και πάρα πολύ παλιοί συνεργάτες. Δείτε με στην μέση του κύκλου ως έναν έφηβο, αιώνιο έφηβο όπως με βλέπετε συχνά, πράγμα που σημαίνει ότι είμαι γεμάτος ζωή.

Απλώνω τα χέρια μου προς εσάς. Δείτε το ρεύμα που ξεκινά από τα χέρια μου και που πηγαίνει στην καρδιά της καθεμιάς από σας. Δείτε τι χτίζει, που συνδέεται αυτό το ρεύμα, τι ρίζες παίρνει μέσα σας… πάει να πιάσει την καρδιά σας και να βάλει ηλεκτρισμό, να συνδέσει ρεύματα και να τα κάνει ακόμα πιο γερά γιατί γίνονται συνειδητά. Γίνεται συνειδητή η ένωσή μας. Δεν φοβάστε πια. Περνάει το ρεύμα μεταξύ μας… και δέχεστε ό,τι σας έρχεται. Ταράζει τα νερά, αλλάζει πολικότητες, αλλάζει δονήσεις, κι εσείς κάθεστε και ριζώνετε. Είστε πια ο καθένας σαν μικρός Βούδας που κάθεται στην καρδιά του, αλλά θα μπορούσατε να δείτε την εικόνα του Βούδα επάνω στο κεφάλι σας, στην κορόνα, καθώς και μέσα στην κοιλιά σας, σ’ αυτά τα τρία μέρη. Στη ρίζα, στην καρδιά, στην κορόνα κάθεται ένας Βούδας και όσο ρεύμα και να στείλω εγώ από τη δικιά μου καρδιά, από τον ήλιο που είμαι, εσείς κάθεστε και δέχεστε, γιατί είστε οι στύλοι πάνω στους οποίους στηρίζομαι, πάνω στους οποίους ξέρω ότι μπορώ να στηρίζομαι, η καθεμιά στη θέση της ήρεμη, γερή και δυνατή. Η καθεμιά να έχει πάρει την ευθύνη της ζωής της στα χέρια της, να έχει αναγνωρίσει ποια είναι και να φέρνει αυτό που είναι στα χέρια μου σαν δώρο, σαν προσφορά υπηρεσίας, ώστε όλοι μαζί να στείλουμε αυτό το δώρο, αυτήν την προσφορά, στον άξονα που ενώνει το κέντρο της Γης και την Πηγή στον ουρανό.

Μπορείτε να δείτε αυτόν τον άξονα που περνά στο κέντρο του κύκλου σας και να δείτε τους στύλους που είστε και να δείτε γύρω απ’ αυτόν αστέρια. Αστέρια γύρω-γύρω από σας σε δεύτερο κύκλο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο, έχετε πολλούς κύκλους πίσω σας, και επειδή είστε γεροί στύλοι μπορούν να έρχονται αυτά τα αστέρια, να περνάνε από σας και να συνδέονται με μένα, και να συνδέω όλα αυτά τα αστέρια με την Γη και με τον Ουρανό. Αυτός είναι ο ρόλος μου, ενώνω. Ενώνω τη Γη με τον Ουρανό. Ο καθένας έχει μια λειτουργία συγκεκριμένη σ’ αυτούς τους κύκλους. Ο καθένας είναι συνδετικός κρίκος σ’ αυτήν την οργάνωση και επειδή είστε γεροί στύλοι, είστε ιδανικά στοιχεία για να αποτελείτε πύλες για τους άλλους. Η καθεμιά από σας είναι μια πύλη μέσα στην οποία θα περάσουν, όπως στα αστεράκια που βλέπατε πριν, θα περάσουν πολλοί για να πάνε να συνδεθούν με το Πνεύμα.

Δείτε τον εαυτό σας από στύλος να γίνεται πύλη ανοιχτή, με το πρόσωπο γυρισμένο προς τα έξω και την πλάτη γυρισμένη προς εμένα, προς το κέντρο του κύκλου. Έτσι όπως είστε η καθεμιά κοιτά προς μια κατεύθυνση, η καθεμιά ανοίγει μια κατεύθυνση του κύκλου. Ο κύκλος είναι ανοιχτός προς όλες τις κατευθύνσεις, προς το Βορρά και το Νότο, τη Δύση και την Ανατολή. Δείτε ποια θέση έχετε, προς τα πού κοιτάτε, και ανοίξτε τα χέρια σας νοερά σε όλα τα αστέρια που αντιστοιχούν στο μέρος όπου στέκεστε. Πολλοί είναι που θα έρθουν σε σας, συνειδητά ή ασυνείδητα. Θα τους δείτε ή δεν θα τους πάρετε χαμπάρι καν, δεν θα περάσουν από την ενέργειά σας, θα περάσουν από την πύλη που είστε.

Αφήστε να γίνεται αυτή η δουλειά και τώρα. Αφήστε τα χέρια σας ορθάνοιχτα. Δείτε ότι έτσι όπως είστε, με την πλάτη γυρισμένη σε μένα και τα χέρια σας ορθάνοιχτα, τα χέρια σας αγγίζουν, η άκρη των δάχτυλών σας αγγίζει την άκρη των δαχτύλων της διπλανής σας αριστερά και δεξιά και τα χέρια σας σχηματίζουν ένα τετράγωνο. Σχηματίζετε ένα τετράγωνο με τα χέρια σας κι εγώ είμαι μια τελίτσα στη μέση του τετραγώνου, είμαι άξονας και ήλιος συγχρόνως.

Η καθεμιά κοιτάει προς μια πλευρά του ουρανού, προς μια πλευρά της δημιουργίας, και αφήνει τ’ αστέρια να έρχονται στην αγκαλιά της. Δείτε την πύλη σας ν’ ανοίγει, δείτε την καρδιά σας να γίνεται πόρτα ορθάνοιχτη, δείτε την καρδιά σας να δέχεται όλα τ’ αστέρια που της έρχονται, τα μεγάλα και τα μικρά, τα μακρινά και τα κοντινά, τα κίτρινα και τα κόκκινα, τα μπλε, τα λευκά. Δείτε και τους μετεωρίτες, τους πλανήτες. Δείτε τα όλα να σας πλησιάζουν και ένας-ένας στη αρχή, και μετά πολλοί περισσότεροι μαζί, να περνάνε από την πύλη που είστε, να αρχίζουν να περνάνε με μεγάλη ταχύτητα, γιατί τ’ αστέρια στον ουρανό είναι αμέτρητα, και να έρχονται στο κέντρο του τετραγώνου ή του κύκλου, πείτε το όπως θέλετε, να έρχονται σε μένα κι εγώ στροβιλίζομαι, τα παίρνω όλα, όλα τ’ αστέρια, όλους τους πλανήτες, τα παίρνω όλα στο στροβιλισμό αυτό και τα πηγαίνω στον άξονα.

Γιατί τα πηγαίνω στον άξονα; Για να βρουν οι ίδιοι, κάθε πλανήτης, κάθε άστρο, κάθε αστέρι, τον άξονά του, να θυμάται που έχει τα πόδια και που έχει το κεφάλι, να θυμάται ότι έρχεται από τη Γη και έρχεται εξίσου από τον Ουρανό, και ότι μέσα σ’ αυτόν τον άξονα βρίσκεται η καρδιά που τα ενώνει όλα. Μην κρατήσετε τίποτα. Αφήστε τα όλα να περάσουν από την πύλη σας και να έρχονται σε μένα και αφήστε με να κάνω τη δουλειά.

Βλέπετε, τους αφήσατε όλους να περάσουν. Δεν κρίνατε κανέναν. Ούτε στιγμή δεν σκεφτήκατε να κοιτάξετε ποιος περνάει και ποιος δεν περνάει, σας φάνηκε προφανές ότι έπρεπε να τους αφήσετε όλους, χωρίς να διακρίνετε κανέναν. Και όντως έτσι είναι. Μια καλή πύλη δεν διακρίνει ποιος περνάει ή ποιος δεν περνάει. Ο καθένας το ρόλο του και ο ρόλος σας είναι να είστε πόλος έλξης, άνοιγμα μεγάλο, πόρτα που αφήνει να φανεί λίγο, για να μην τρομάξουν, να φανεί λίγο ο ήλιος που είναι από πίσω. Και έτσι όπως τον αφήνει να φαίνεται, να λέει στους άλλους ‘ελάτε, ελάτε να καείτε’. Όχι με την έννοια ότι θα πονέσουν αλλά με την έννοια της μεταμόρφωσης. Μιλάγατε για φωτιές πριν αρχίσουμε. Μην ξεχάσετε ποτέ ότι η φωτιά είναι και μεταμόρφωση και ότι ναι μεν είναι δύσκολες στιγμές για τα δέντρα, αλλά δείτε το λίγο με απόσταση, και δείτε τι μπορεί να δώσει αυτό το δέντρο που καίγεται στη Γη, τι μεταμόρφωση ή κάθαρση γίνεται.

Το αστέρι που ήταν στο σύμπαν πριν περάσει την πύλη, δεν ήξερε πολύ καλά γιατί περιπλανιόταν στο σύμπαν αυτό, δεν ήξερε πολύ καλά που πηγαίνει, από πού έρχεται. Απλώς, έκοβε βόλτες εκεί, μερικές φορές με χαρά, άλλες φορές με πόνο. Όταν ανοίγετε την πόρτα και βλέπει τον ήλιο μέσα, ξέρει. Ξέρει ότι αυτό είναι το μέλλον του, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Αυτό είναι που λάμπει μπροστά, εκεί θέλει να πάει γιατί ξέρει ότι εκεί θα βρει την αλήθεια του. Ένα αστέρι είναι ένας ήλιος, με φως μέσα του. Όταν πηγαίνει και μπαίνει στο μεγάλο μου ήλιο, βρίσκει την πηγή του και θυμάται. Βρίσκει νόημα επειδή θυμήθηκε. Και έτσι βλέποντας το μέλλον του, μπορεί άφοβα να περάσει την πύλη, να τη χαϊδέψει, να της πει μερικές φορές ένα ‘ευχαριστώ’ που είναι τόσο ανοιχτή και δείχνει τόσο καθαρά το δρόμο. Άλλες φορές βιάζεται τόσο πολύ που δεν σκέφτεται καν να πει ένα ‘ευχαριστώ’, και δεν χρειάζεται εξάλλου, γιατί η πόρτα, η πύλη, ήδη χαίρεται μόνο και μόνο επειδή είναι μια πύλη και κάνει τη δουλειά της ως αυτό.

Έτσι περνάει το αστέρι, περνάει την πύλη, και ξαναβρίσκει το σπίτι του. Ξαναβρίσκει τα στοιχεία που το αποτελούν, ξαναβρίσκει από πού ήρθε, ολοκληρώνει κύκλο. Από τον ήλιο είχε βγει, έκανε μια μεγάλη βόλτα και ξαναγυρίζει στον ήλιο, για να τον κάνει ακόμα πιο μεγάλο, ακόμα πιο λαμπερό, ακόμα πιο συνειδητό για το τι είναι η δημιουργία γύρω απ’ αυτόν τον ήλιο και μέσα στον ήλιο. Το αστέρι θυμάται όταν έγινε αστέρι, όταν χώρισε από τον ήλιο, όταν πήγε μακριά, όταν χάθηκε, όταν φοβήθηκε ότι δεν θα ξαναβρεί ποτέ το δρόμο του, ότι αυτή η περιπλάνηση θα είναι αιώνια, χωρίς σκοπό και τέλος. Πόσο χάρηκε όταν είδε ένα φωτάκι ανάμεσα στην πόρτα! Είπε ‘κάτι μου θυμίζει αυτό!’ και γύρισε προς αυτό, πλησίασε και έφερε όλη την εμπειρία που έχει μαζέψει μαζί του, όλα τα συναισθήματα που το κάνανε πλούσιο. Είναι πράγματα που δεν ήξερε ο Ήλιος, αλλά που τα ανέπτυξε το αστέρι κι έτσι φέρνει στον Ήλιο στοιχεία που δεν ήξερε καθόλου, που είναι δημιουργία του αστεριού. Δεν ήταν δημιουργία του μεγάλου Ήλιου, το αστεράκι το έκανε. Το αστεράκι δημιούργησε καινούρια πράγματα και τα φέρνει μαζί του στις αποσκευές του.

Περνάει την πύλη και πλησιάζει τον μεγάλο Ήλιο, γυρίζει σπίτι και είναι σαν μια μεγάλη αγκαλιά που τον πιάνει, το παίρνει και του λέει «Καλώς ήρθες, σε πεθύμησα, καλώς ήρθες στο σπίτι σου. Τι έχεις στις βαλίτσες σου; Τι έφερες στις αποσκευές σου;» Και το αστεράκι, πολύ περήφανο, ανοίγει τις αποσκευές και βγάζει όλα τα συναισθήματα, και όλοι έρχονται και κοιτάζουν. Κοιτάζουν τη χαρά, κοιτάζουν τη θλίψη, κοιτάζουν όλα τα συναισθήματα της Γης και ενθουσιάζονται για όλα αυτά τα καινούρια πράγματα, για όλο αυτό το βάθος που φέρνει το καθένα, για όλη την εμπειρία που προϋποθέτει το καθένα, και όλοι χαίρονται, και όλοι χειροκροτούν για όλα τα δώρα που έφερε κάθε αστεράκι γυρίζοντας στο σπίτι.

Αυτό κάνετε. Είναι μια πολύ απλή δουλειά, βλέπετε, το να είναι κανείς μια πύλη, το να αφήνει κανείς τον ήλιο να λάμπει από πίσω ώστε να τον δουν οι άλλοι. Βέβαια θα μας πείτε ότι δεν είναι και μια τόσο απλή δουλειά. Μπορείτε να το πείτε κι αυτό, χρειάστηκαν αρκετές ζωές για να το καταφέρετε. Αλλά βλέπετε, τώρα που το καταφέρνετε, βλέπετε πόσο απλό είναι, αρκεί να ανοίξετε τα χέρια, να νιώθετε τον Ήλιο στην πλάτη σας, και να ξέρετε ότι όλες οι ψυχές θα περάσουν από την καρδιά σας για να φτάσουν σε μένα, και ότι απλώς θα τις αφήσετε να περάσουν για να τις πάρω εγώ αγκαλιά και να γιορτάσουμε μαζί για το γυρισμό τους. Ίσως για μερικές να πρέπει πρώτα να τις πάρω αγκαλίτσα και να γιατρέψουμε όλοι μαζί τις πληγές, πριν μπορέσουν να γιορτάσουν, αλλά θα γίνει κι αυτό, γιατί όταν περνάνε οι ψυχές από την πύλη γίνεται θεραπεία. Γι’ αυτό δεν είστε εδώ; Και γι’ αυτό, και γι’ αυτό, για να είστε απλώς αυτό που είστε και να θεραπεύετε. Πράγμα που σημαίνει ότι σε πρώτο πλάνο βάζουμε το να είστε απλώς αυτό που είστε, με την πλήρη συνείδηση του Ηλίου στην πλάτη σας, δίπλα σας, μέσα σας, και την πλήρη συνείδηση της καρδιάς σαν μια μεγάλη πύλη, ανοιχτή σε όλους.

Είμαστε εδώ για να δουλεύουμε μαζί, χέρι-χέρι και όλοι μαζί να προχωρήσουμε, και όσα περισσότερα αστεράκια περνάνε από την πύλη, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο Ήλιος ο Κεντρικός που είμαι εγώ και τόσο πιο πολύ λάμπει και τόσο πιο πολύ ενισχύεται η πλάτη σας, τόσο πιο πολύ λάμπει και τόσο πιο πολύ χαίρεστε για τη δουλειά που κάνετε.

Βλέπετε, είναι αλληλένδετα τα πράγματα, δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Χαίρεστε που είστε πύλες; Και βέβαια, γιατί αυτό είστε, αλλά και τα αστέρια είναι πολύ ωραία, και δεν θα είχε νόημα να είστε πύλες αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα αστεράκια να περάσουν από την πύλη. Μην ξεχάσετε ποτέ ότι κάθε δημιουργία έχει την αξία της, το ρόλο της και απλώς ότι παίζουμε όλοι ρόλους σ’ ένα καταπληκτικό, απίστευτο παιχνίδι ατελείωτο και απίστευτης ομορφιάς.

Είμαι ο Σάνατ Κουμάρα, μαζί σας, μέσα σας, είμαστε ένα, ένα παιχνίδι, ένας που παίζει το παιχνίδι του. Η καρδιά σας είναι στη δικιά μου καρδιά. Η καρδιά σας είναι στο κέντρο του ηλίου, την κρατάω. Σας αγαπώ, με όλη τη δύναμη του ηλίου που είμαι. Είστε μέσα μου, και όντας μέσα μου έχετε την δυνατότητα να διευρυνθείτε όσο θέλετε, έστω και για να παίξετε, για να πάτε να δείτε μέχρι που υπάρχουν αστεράκια που κάποια στιγμή θα περάσουν από την πύλη που είστε.

Βέβαια, ταξιδεύοντας έτσι στο σύμπαν, βλέπετε ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι ήλιοι, και γύρω τους πολλές άλλες πύλες. Και καλά είναι έτσι, ώστε να υπάρχει δυνατότητα για κάθε αστεράκι, ακόμα και στο βάθος-βάθος του σύμπαντος, να βρει μια πύλη κοντά, να θυμάται τον Ήλιο και από τον Ήλιο αυτό να βρει άξονα προς την Πηγή.

Σας ευχαριστώ που ήμασταν μαζί σήμερα, που θυμηθήκατε και που αυτές οι στιγμές ήταν στιγμές ένωσης. Θυμηθήκατε. Συγχρόνως κλείνουμε έναν κύκλο με την θέση που πήρατε και ανοίγουμε έναν άλλο, μόνο και μόνο μ’ αυτήν την λέξη, γιατί όταν θυμόμαστε ανοίγουμε δρόμους. Γι’ αυτά, θα τα πούμε άλλη φορά.

Και έτσι είναι.