Καλησπέρα και καλώς ορίσατε… Αφήνω ένα λωτό στην καρδιά του καθενός. Ο Άλιστερ μιλάει. Δείτε τον να μπει στην καρδιά του καθενός… είναι το δώρο μου για τα Χριστούγεννα. Να τον κρατάτε, να τον ποτίζετε με την αγάπη σας λίγο κάθε μέρα για να κάνει ρίζες, να ανθίζει καλά, να μεγαλώνει. Είναι ήδη ανθισμένο αλλά θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο.

Σας τάραξα λίγο την περασμένη βδομάδα αλλά δείτε πόσο όμορφοι είστε όλοι σήμερα! (με χαμόγελο) Ούτε εγώ δεν καταφέρνω πια να σας ταράζω για πολύ ώρα! Αυτό ακριβώς ήθελα να συνειδητοποιήσετε: το πόσο καλά έχετε μάθει να στέκεστε στην καρδιά σας, πόσο καλά έχετε μάθει να μένετε στην σιγουριά! Ακόμα και όταν σας λέω ότι θα χρειαστεί, δεν βγαίνετε από κει, κάθεστε εκεί και λέτε : «ευτυχώς που θα χρειαστεί γιατί αλλιώς, γιατί να έχουμε κάνει τόσο κόπο; Κάναμε τόσο κόπο για να χρειαστεί, για να προσφέρουμε το αποτέλεσμα, για να δείξουμε σε άλλους ότι γίνεται και ότι η εσωτερική γαλήνη δεν έχει να κάνει με τον εξωτερικό κόσμο. Είναι κάτι που κερδίζεται μέρα με την ημέρα, με μια καθημερινή εργασία, με μια εμπιστοσύνη στην αλήθεια μας που όλο και περισσότερο μεγαλώνει».


- Καλό ταξίδι! –

Η αλήθεια σας: εάν υπάρχει κάτι σημαντικό να καλλιεργήσετε, είναι η σύνδεση που έχετε με τη δικιά σας αλήθεια. Ο κόσμος είναι σαν ένα χωράφι στο οποίο έχουν φυτρώσει εκατομμύρια λουλουδάκια και το καθένα φέρνει μια μυρωδιά, φέρνει ένα χρώμα, φέρνει μια κλίση προς τον ήλιο διαφορετικά από τα άλλα. Όπως λέτε, ένα λείπει και τίποτα δεν είναι όπως πριν. Δυο λουλούδια φύγανε από κοντά σας. Μιλήσαμε για την Άγγελα την περασμένη βδομάδα, ας μιλήσουμε λιγάκι και για την φίλη σας την Χαριτίνη που έφυγε το Σάββατο. Λέτε: ποιος έχει σειρά; Δεν χρειάζεται να κάνετε χιούμορ αλλά χαιρόμαστε που κάνετε! Έτσι το παίρνουμε τουλάχιστον γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι οι δυο τους είχαν ολοκληρώσει το συμβόλαιό τους, είχε έρθει η ώρα τους ακόμα και αν πιστεύατε ότι δεν θα ήταν τόσο γρήγορη η εξέλιξη της αρρώστιας τους. Όμως βλέπετε όταν κάτι είναι έτοιμο μπορεί να πάει πολύ γρήγορα και ήταν έτοιμες.
 
Όταν το λέμε αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο μικρός εαυτός είναι έτοιμος αλλά η ψυχή είναι πανέτοιμη. Την Χαριτίνη την έχουμε πάρει αγκαλιά και εκείνη, μην έχετε καμία ανησυχία για εκείνη. Μπορεί ο δρόμος της από τη δικιά μας πλευρά να είναι λίγο πιο αργός απ’ ό,τι ήταν ο δρόμος της Άγγελας αλλά ο καθένας ακόμα και στα δικά μας πεδία έχει το ρυθμό του και πρέπει να σεβαστεί. Δεν υπάρχει καλό και κακό ούτε στα δικά μας πεδία εννοείται και απόλυτα σεβαστός είναι ο ρυθμός του καθενός. Η Χαριτίνη θέλει να απολαύσει ακόμα την εγγονή της για λίγο, θέλει να μας δει, και να την δει, και να μας δει, και να την δει ξανά και κάνει έτσι ένα πάρε-δώσε ανάμεσα στα πεδία μέχρι να νοιώθει βαθιά μέσα της ότι είναι έτοιμη. Ο ουρανός είναι ορθάνοιχτος γι’ αυτήν και το ξέρει, αυτό έχει σημασία. Το ξέρει και την έχετε βοηθήσει πολύ με τον κύκλο προσευχής που οργανώσατε.

Το ξέρει και είναι ήρεμη πια σχετικά με αυτό. Παίρνει το χρόνο της και όταν θα έρθει η ώρα, όταν θα το αποφασίσει, θα δει ότι ψηλά όλα τα χέρια μας είναι ορθάνοιχτα για να την αγκαλιάσουμε και να την πάμε πολύ ψηλά, εκεί όπου δικαιούται να κάθεται, όπως δικαιούται ο καθένας από σας και ακόμα περισσότερο ο καθένας που έχει δώσει τόσο πολλά όσο έδωσε εκείνη! Να χαίρεστε την μνήμη της και όταν την σκέφτεστε να της πείτε ένα «αντίο» και ένα «καλό ταξίδι». Σας ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.


- Κουνήσου! –

Είπαμε πριν από λίγο ότι ο καθένας έχει το ρυθμό του. Ο δικός σας ρυθμός, ποιος είναι, πως είναι; Θέλω να σας ταράξω λίγο, θέλω να βάλω λίγο ρυθμό μέσα στην ψυχή σας σήμερα! «Γιατί Άλιστερ, θα μας πείτε, το κάνεις αυτό πριν φύγουμε διακοπές, πριν τα Χριστούγεννα, πριν απ’ αυτές τις τόσο όμορφες γιορτές; Θα μας μαλώσεις;»

(Με μεγάλο χαμόγελο!) Σας έχω μαλώσει ποτέ; Ποτέ! Εγώ!!! Εγώ δεν μαλώνω. Εγώ σας κοιτάω, χαμογελώ, και σας λέω: «κουνήσου, πας να μπεις σε διακοπές, πας να μπεις σε γιορτές και τι θα κάνεις; Θα κάτσεις, θα τρως σοκολατάκια; Ωραία τα σοκολατάκια, είναι αυτά που μας λείπουν στην άλλη πλευρά του πέπλου αλλά ας τα αφήσουμε στο πλάι αυτά. Θα περάσεις καλά, θα δεις φίλους, όλα αυτά πολύ ωραία! Την αλήθεια σου, πόσες φορές θα την σκέφτεσαι κατά τη διάρκεια αυτών των εορτών, πόσες φορές; Γιατί βλέπεις υπάρχει ένας στροβιλισμός στις γιορτές όπου το ένα φέρνει το άλλο». Είστε λίγο πιο βαριά επειδή τρώτε πολύ, πίνετε περισσότερο, ο διαλογισμός περνάει σε δεύτερη μοίρα, δεν έχετε ομάδες για να σας βάλουν πάλι στον άξονά σας… πρέπει να ποντάρετε πάνω στον εαυτό σας και εκεί, όταν πρέπει να σταθείτε, να βρείτε την αλήθεια σας μόνο από τη δικιά σας θέληση και όχι από κάτι που έρχεται απ’ έξω, από τη δικιά σας θέληση μόνο, εκεί είναι πάντα πολύ δύσκολο.

Αφήνετε τους άλλους να σας τραβήξουν σε πεδία κοινά, πιο χαμηλά. Προσέξτε: δεν σας λέμε να μην χαίρεστε, δεν σας λέμε να μην γιορτάσετε! Είναι γιορτή: να χαίρεστε την γιορτή, να χαίρεστε την οικογένεια, τους φίλους σας, να χαίρεστε τα παιδιά, τα εγγόνια για όσους από σας έχετε, να χαίρεστε αλλά από την δικιά σας θέση και όχι υιοθετώντας την θέση του άλλου. Ο ρυθμός σας σας οδηγεί, σας οδηγεί στην αλήθεια σας και η αλήθεια σας οδηγεί στον ρυθμό. Το ένα φέρνει το άλλο. Εάν προτιμήσετε να υιοθετήσετε την αλήθεια των άλλων, ένας άλλος ρυθμός μπαίνει στην καρδιά και χάνεστε. Με την σειρά, σταματάτε να λέτε και να είστε συνδεδεμένοι με την δικιά σας αλήθεια και μεταφέρετε την αλήθεια της κοινωνίας, της ομάδας. Δεν μιλάμε για την ομάδα εδώ αλλά για την ομάδα των ανθρώπων που έχετε γύρω σας στη ζωή: οικογένεια, φίλοι που λειτουργούν σε ένα άλλο επίπεδο από το οποίο έχετε μάθει να λειτουργείτε.


- Ο λωτός –

Βλέπετε πόσο μια εικόνα μπορεί να σας φέρει πολύ γρήγορα στο κέντρο σας; Μόλις πιάσατε την εικόνα του λωτού στην αρχή της συνάντησης, μπήκατε στο κέντρο σας και ήρθατε σε επικοινωνία μαζί μου. Η αίσθηση του λωτού φτάνει. Η αίσθηση του λουλουδιού που ανθίζει φτάνει. Ανά πάσα στιγμή κατά τις διακοπές, στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές, να έχετε το νου σας στο λωτό στην καρδιά και αμέσως ο ρυθμός σας θα βρει την αλήθεια του και αυτή η αλήθεια θα μπορεί να εκφράζεται και να φέρει ένα ρυθμό διαφορετικό και σ’ εκείνους που βρίσκονται γύρω σας.

Το είπαμε, οι μέρες που έχετε μπροστά σας είναι δύσκολες φίλοι μου κυρίως επειδή θα δείτε ότι ο θυμός και ο φόβος επικρατούν στα πεδία που σας περιβάλλουν. Δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα, έχετε να καθίσετε στο λωτό και τίποτα άλλο. Ο λωτός κάνει ρίζες και μέσα σ’ αυτές τις ρίζες περνάει το φως που παίρνετε από πάνω μέχρι τη Γη. Έτσι, παίζετε το ρόλο σας ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Είστε στην θέση σας ως λευκός λωτός. Πάρτε μερικές βαθιές αναπνοές μέσα σ’ αυτό το λουλούδι, στην καρδιά του…


- Το πέρασμα –

Μέσα σ’ αυτές τις γιορτές υπάρχει επίσης η ενέργεια του περάσματος. Αλλάζετε χρονιά, αλλάζετε επίσης δόνηση. Πολλοί από σας νοιώθουν ότι διανύουν μια περίοδο κρίσης, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο αποφασίστηκε η δημιουργία μιας καινούριας ομάδας εδώ, η « ομάδα διαχείρισης κρίσεων». Οι κρίσεις είναι η ένδειξη της αλλαγής πεδίου. Γκρεμίζεται ένας κόσμος: ο κόσμος σας. Γκρεμίζεται εξ’ ολοκλήρου και όταν δεν θέλετε να γκρεμιστεί έρχεται η εξωτερική κρίση. Όταν μιλάμε για εξωτερική μπορεί να είναι στην κοινωνία, στην οικογένεια, στο ζευγάρι. Μπορεί να είναι με τα παιδιά σας, με τους φίλους σας. Μπορεί να είναι οικονομική, κοινωνική, συναισθηματική κρίση. Κάτι σπάει, κάτι δεν είναι όπως πριν, κάτι δεν λειτουργεί όπως πριν. Δεν μπορείτε να συνεχίζετε όπως πριν, δεν αντέχετε! Δεν αντέχετε τους άλλους, οι άλλοι δεν σας αντέχουν… «Τι κάνω; Χάνομαι, είμαι στη μέση του πουθενά, είμαι σε ένα σύμπαν και είμαι μόνος μου, μόνη μου, όλα χάνονται γύρω μου. Τι κάνω;»

Γκρεμίστηκε ο κόσμος σας. Γκρεμίστηκαν οι αυταπάτες σας. Όλες οι συνδέσεις που είχατε δημιουργήσει, στις οποίες είχατε πιστέψει, όλες οι γραμμές που είχατε τεντώσει, φτιάξει ανάμεσα σε σας και τους άλλους, δεν υπάρχει πια τίποτα.

Έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτήν την περίοδο αλλά θέλουμε να το τονίσουμε και σήμερα. Όταν γκρεμίζεται ο κόσμος σας, μπαίνετε σε ένα σύμπαν κενό όπου τα παλιά σημεία αναφοράς έχουν εξαφανιστεί. Δεν έχετε πουθενά να γραπωθείτε, πουθενά. Αυτό σημαίνει κρίση : «δεν έχω πουθενά να σταθώ, να κρατηθώ, πουθενά! μόνο μέσα, μόνο μέσα… ευχαριστούμε κρίση, ευχαριστούμε θερμά γιατί χωρίς εσένα πόσα χρόνια θα είχαμε κάνει για να το διαπιστώσουμε αυτό, όχι μόνο νοητικά αλλά και στην πράξη! Πόσα χρόνια θα θέλαμε για να μπούμε στην καρδιά μας ξέροντας ότι είναι η μοναδική λύση;» Άπειρα χρόνια, ζωές ολόκληρες, και επειδή δεν έχετε χρόνο πια, επειδή δεν υπάρχει άλλο περιθώριο, έρχεται η κρίση για να γκρεμίσει το σύμπαν και να σας δείξει ότι σε ένα κενό σύμπαν η μοναδική λύση είναι να κοιτάξετε μέσα σας, στην καρδιά και στον άξονα με τον ήλιο σας.

Γερός άξονας αυτός. Μερικοί λένε: «νοιώθω σαν μια μαριονέτα. Είμαι σε ένα κενό σύμπαν και ένας άξονας με κρατά στον ήλιο μου ψηλά, ψηλά, ψηλά, σε ένα μέρος που δεν βλέπω, που ίσα-ίσα νοιώθω, σαν κάποιος να κινεί τα νήματα και να μην είμαι εγώ» Γι’ αυτό σας λέμε: μόνο στην καρδιά, γιατί στην καρδιά νοιώθετε την ώθηση που έρχεται απ’ τον ήλιο. Νοιώθετε το ρεύμα αν προτιμάτε, που έρχεται μέχρι την καρδιά και που διοχετεύετε εσείς στα πόδια, στα χέρια, στα λόγια σας. Μόνο εκεί, στην καρδιά, νοιώθετε ότι πράττετε εσείς γιατί εσείς παίρνετε την ώθηση και εσείς κάνετε τη διοχέτευση της ώθησης σε όλο το σώμα και σε όλες τις πράξεις σας. Μαριονέτα δεν υπάρχει, δεν είστε μαριονέτα κανενός σ’ αυτό το κενό σύμπαν όπου έχετε φτάσει μια και νοιώθετε αυτήν την ώθηση και πράττετε εσείς.

Στην αρχή αυτό το σύμπαν σας φαίνεται όχι μόνο κενό αλλά και σκοτεινό, όχι με την έννοια του κακού αλλά απλώς δεν βλέπετε τίποτα μέσα, σαν να ήταν νύχτα. Όσο είστε συνδεδεμένοι με την καρδιά και με την ώθηση που νοιώθετε εκεί, αρχίζετε γύρω σας να δείτε τελίτσες φωτός που ρίχνουν νήματα φωτεινά και αντιλαμβάνεστε ότι και εσείς, από την στιγμή που έχετε συνδεθεί και πράττετε, με τις πράξεις σας ρίχνετε και εσείς φωτεινά νήματα σ’ αυτό το σύμπαν. Τα νήματα που στέλνετε συναντιούνται με τα νήματα που στέλνουν άλλες τελίτσες φωτός. Σιγά-σιγά, είναι ένα ολόκληρο δικτύωμα που δημιουργείται και η νύχτα υποχωρεί, η μέρα αρχίζει, ο ήλιος ανατέλλει και παίρνετε μια ανάσα.

- Το κενό σύμπαν –

Όταν η μέρα έχει εγκατασταθεί, τα νήματα δεν φαίνονται πια και τόσο γιατί υπάρχει φως παντού. Ξέρετε όμως ότι εσείς έχετε συμβάλλει σ’ αυτό και τότε κλείνετε τα χέρια σας στην καρδιά και λέτε ένα ευχαριστώ… βλέπετε, είναι ο ρυθμός σας: όλα γκρεμίζονται, βάζω τα χέρια στην καρδιά μου και μπαίνω σε μια εσωτερική κίνηση όπου αντιλαμβάνομαι την σύνδεση με τον ήλιο μου πάνω, με το φως μέσα στην καρδιά… αφού έχω καταλάβει αυτό το φως και είδα πόσο σκοτάδι επικρατεί, πόσο μαύρη είναι η νύχτα, ανοίγω τα χέρια και πράττω αφήνοντας το φως να βγει και να δημιουργεί νήματα… όταν αυτό έχει γίνει, μπορώ πάλι να μπω σε μια εισπνοή και να κλείσω τα χέρια μου σε στάση όχι μόνο προσευχής αλλά και ευγνωμοσύνης. Μετά θα έρθει ξανά η στιγμή να ανοίξετε τα χέρια σας για να γιορτάσετε. Θα έρθει εκείνη η στιγμή, θα έρθει φίλοι μου, θα έρθει αλλά τώρα είναι η στιγμή να καταλάβετε ότι ναι όλα γκρεμίστηκαν και είναι μια ευλογία γιατί έτσι μπορείτε να κάνετε μια καινούρια εισπνοή, μια καινούρια σύνδεση με το μεγάλο σας Είναι ώστε μετά να το αφήσετε να λάμπει και να συνδέεται με όλα τα άλλα φωτάκια που έχουν μάθει και αυτά να λάμπουν στο σκοτάδι.

Ο λωτός του καθενός είναι ανοιχτός και εκπέμπει φως. Μην φοβάστε το κενό του σύμπαντος γύρω σας. Αρέσει στη Μαριαννίκ η εικόνα του πίνακα: όταν έχετε μια παλιά ζωγραφιά και δεν την θέλετε πια, θέλετε κάτι καινούριο, αρχίζετε να βάλετε νερό για να καθαρίσετε το καμβά. Στην αρχή με το νερό γίνεται χαμός γιατί όλα τα χρώματα μπερδεύονται το ένα με το άλλο, δεν υπάρχει πια μορφή που μπορείτε να διακρίνετε και έτσι έχετε ένα μείγμα μαύρο-καφέ πάνω στον καμβά που δεν είναι καθόλου όμορφο. Αρκεί να βάλετε ακόμα λίγο νερό για να φύγουν εντελώς τα χρώματα ώστε να μπορέσετε να κάνετε μια καινούρια ζωγραφιά πάνω σε έναν καθαρισμένο καμβά.

Όταν γκρεμίζεται ο κόσμος σας… όταν το λέμε αυτό εννοείται ότι δεν χρειάζεται να είναι σε πράξεις. Μπορεί η οικογένεια σας να κρατήσει το σχήμα της για παράδειγμα όπως ήταν παλιά, μπορεί η οικογένεια σας να παραμένει παρόμοια αλλά αυτό που περιμένατε από τους άλλους, αυτό γκρεμίστηκε. Αυτό που περιμένατε από τον εαυτό σας, αυτό γκρεμίστηκε. Τα όνειρά σας, οι πεποιθήσεις σας γκρεμίστηκαν γιατί θέλετε να ζωγραφίσετε κάτι άλλο, κάτι καινούριο. Θέλετε να βάλετε άλλα όνειρα, άλλες βάσεις και αυτό που ζουν οι περισσότεροι από σας είναι πολύ περισσότερο ένα γκρέμισμα σε ένα εσωτερικό πεδίο παρά σε ένα εξωτερικό αν και στη χώρα σας υπάρχουν και τα δυο. Γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολοι οι καιροί: επειδή για πολλούς από σας το γκρέμισμα γίνεται και εσωτερικά και εξωτερικά, δεν μένει τίποτα όρθιο.


- Το πένθος –

Όταν είστε στο κενό σύμπαν όπου όλα έχουν γκρεμιστεί, είστε στην φάση όπου όλα τα χρώματα της ζωγραφιάς έχουν φύγει και είναι η στιγμή να διαπιστώσετε ότι μπορείτε να ζωγραφίσετε κάτι άλλο, να δημιουργήσετε έναν καινούριο κόσμο με καινούριες βάσεις. Δείτε τι γκρεμίζεται. Δείτε τι πίνακα είχατε μπροστά σας πριν 3, πριν 6 μήνες, ποιο πίνακα είχατε τότε στα χέρια σας, πριν ένα χρόνο; Πως ήταν ο πίνακάς σας; τι είναι αυτό που γκρεμίστηκε εξωτερικά και εσωτερικά; Βέβαια τονίζουμε τα εσωτερικά πεδία: τι γκρεμίστηκε, τι αφήνει κενό, από πού έρχεται αυτό το κενό, από πού φύτρωσε; Ποιες πεποιθήσεις πέθαναν, ποια όνειρα πέθαναν, σε τι είπατε ‘γεια’;

Αρχίσαμε την συνάντηση μιλώντας για δυο φίλες σας που φύγανε από κοντά σας πολύ πρόσφατα. Έχετε να ζείτε πένθος στα εσωτερικά πεδία και για τις δικές σας πεποιθήσεις, ιδέες, γνώμες, που πέθαναν γιατί είναι ένα μέρος του εαυτού σας που πέθανε, κυριολεκτικά. Από κει έρχεται το κενό, δεν είναι και τόσο από τις αλλαγές εξωτερικές, από τις κρίσεις οικογενειακές, είναι από το πένθος που ζείτε στα εσωτερικά πεδία και μερικές φορές δεν αναγνωρίζετε πια ποιος ή ποια είστε, μια και τόσο πολλά πράγματα που νομίζατε δικά σας έχουν πεθάνει. Έχετε αφήσει να φύγουν πολλά κομμάτια. Λέτε «τι μένει, πάνω σε τι χτίζω κάτι;» Να δοξάσετε αυτό το πένθος γιατί είναι η συνέπεια όλης της εργασίας των προηγουμένων ετών όπου καθαρίζατε την παλιά ζωγραφιά που είχατε φτιάξει με πολύ κόπο. Τώρα ο καμβάς είναι λευκός, κενός και μπορείτε να αρχίσετε να ζωγραφίσετε κάτι καινούριο.

Σας ζητάμε αυτές τις διακοπές να παραμένετε μπροστά σ’ αυτόν τον καμβά κενό και να τον χαίρεστε. Σας ζητάμε, αν προτιμάτε την άλλη εικόνα, να στέκεστε στο κέντρο του σύμπαντος εκεί όπου υπάρχει το κενό γύρω σας, η νύχτα, και να το χαίρεστε. Είναι δυο όψεις του κενού, μια μέσα στη νύχτα και μια στην αρχή της ημέρας αλλά και οι δυο παραπέμπουν στην ίδια στάση: μια εσωτερική στάση κενή όπου αντί να στενοχωριέστε για το κενό, καταλαβαίνετε τι έχει φύγει και πόσο χώρο έχει κάνει όλο αυτό που έφυγε. Είναι δώρο για σας αυτό το κενό, μεγάλο δώρο.

Σας προτείνουμε αυτό το διάστημα των διακοπών, να μην προσπαθήσετε ακόμα να ζωγραφίσετε κάτι καινούριο αλλά να χαίρεστε το κενό, να αντιληφθείτε τι έχει φύγει και να καθίσετε σ’ αυτό το κενό με χαρά. Μόνο ο λωτός κάνει ρίζες εκεί και ο ήλιος σας στην καρδιά λάμπει. Αντανακλά τον ήλιο με την αλήθεια σας πολύ ψηλά στον άξονα. Να χαίρεστε αυτήν την στάση: είναι η στάση ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή. Κρατά κλάσμα δευτερολέπτου αλλά είναι μια πανέμορφη στάση γιατί επιτρέπει την συνειδητοποίηση του τι γίνεται. Μπείτε σ’ αυτό, καθίστε σ’ αυτό και απολαύστε το.

Περάστε όμορφες διακοπές μέσα σ’ αυτήν την στάση!
Σας χαιρόμαστε και είμαστε σ’ αυτό το λωτό που λάμπει στην καρδιά σας.

Και έτσι είναι.