Καλώς ήρθατε. Με βαθιές αναπνοές νοιώστε την ενέργεια που κατεβαίνει. Κατεβαίνει από ψηλά και έρχεται να ντύσει τον καθένα από σας. Είναι η ενέργεια του ανώτερου Εαυτού του καθενός… μια ένωση του τι είστε σε άλλα πεδία με αυτό που είστε σε αυτό το πεδίο. Μια ολοκλήρωση.
Σήμερα ολοκληρώνουμε τη χρονιά. Οπότε, αυτή η ολοκλήρωση είναι πολύ ταιριαστή με το κλείσιμο της χρονιάς. Τι έχετε κάνει όλη τη χρονιά; Συνδέσεις θα μας πείτε. Αυτό θα σας πούμε κι εμείς: συνδέσεις, διασυνδέσεις. Μπήκατε πολύ ενεργά στην αλυσίδα που είστε και στην αλυσίδα μέσα στην οποία έχετε ενταχθεί. Και πάλι σας το λέμε: αυτό που έχει γίνει φέτος δεν είναι κάτι καινούριο. Δεν κάνατε καινούριες συνδέσεις, δεν δημιουργήσατε καινούρια αλυσίδα αλλά ενεργοποιήσατε πάρα πολλές συνδέσεις. Ενεργοποιήσατε με την επίγνωσή σας την αλυσίδα μέσα στην οποία βρίσκεστε.
Ο καθένας μπορεί να δει τον εαυτό του στη μέση μιας αλυσίδας: ένας κρίκος λαμπερός, φωτεινός, που ενώνει πολλά πεδία και έτσι φτάνει πολύ χαμηλά προς το κέντρο της Γης και πάει πολύ ψηλά προς την Πηγή. Να χαίρεστε αυτήν την ένωση γιατί κάθε κρίκος σας δίνει την δυνατότητα να ακουμπήσετε και το κέντρο της Γης και την Πηγή. Κάθε κρίκος εξαφανίζει την απόσταση. Η απόσταση εξαφανίζεται και εσείς οι ίδιοι ακουμπάτε τις κορυφές του διαμαντιού πάνω και κάτω. Αυτή είναι η ολοκλήρωση: όταν μπορείτε να μπείτε αρκετά στη διεύρυνση ώστε να νοιώθετε ότι τα πόδια σας ακουμπάνε το κέντρο της Γης και το στέμμα σας ακουμπάει την Πηγή.
Τα χέρια ανοιχτά, αφήνουν το φως να περάσει προς τα άλλα διαμάντια δίπλα σας, και όλοι μαζί δημιουργείτε το μεγάλο διαμάντι πάνω στη Γη.
Αυτήν την επίγνωση μεγαλώσατε αυτήν τη χρονιά και έτσι μεγάλωσε και η καρδιά σας. Έτσι μεγαλώσαμε κι εμείς. Αρχίζουμε όπως πολύ συχνά τελειώνουμε, με μια ολοκλήρωση. Οπότε, αναρωτιέστε που το πηγαίνουμε σήμερα. Μπείτε λοιπόν στην καρδιά σας για να το ανακαλύψετε εσείς οι ίδιοι. Θα κάνουμε ένα μικρό ταξίδι σε μια σπηλιά…
- Η γέννηση -
Μπαίνετε στην καρδιά, στην πραγματική σας καρδιά, στη μυϊκή σας καρδιά, εκεί όπου ρέει το αίμα… ένα ποτάμι ενεργειακό αλλά και από αίμα, από ζωή. Το κόκκινο ρέει, το κόκκινο σας γεμίζει. Το κόκκινο σας δίνει ζωή. Η καρδιά χτυπάει, ακούστε την… έχετε αφεθεί… Είστε μια κουκκίδα φωτός μέσα στην καρδιά σας, μια κουκκίδα που πάλλεται στο ρυθμό της καρδιάς, ακούει τον παλμό, ακούει τη ροή του ποταμού… Ακούστε, συγκεντρωθείτε… Πάρτε μερικά λεπτά για να αφουγκραστείτε (παύση)…
Ναι, είναι ακριβώς η ίδια αίσθηση με αυτήν που είχατε όταν ήσασταν στην κοιλιά της μητέρας σας. Εκεί, ακούγατε τον χτύπο της καρδιάς της και το νοιώθατε σαν να ήταν δικός σας. Αυτό ήταν που έδινε ρυθμό στη ζωή σας, στις αισθήσεις σας. Από τη μια αίσθηση στην καρδιά, αφεθείτε στην άλλη στην κοιλιά… είστε και πάλι σε άλλο χρόνο, μέσα στην κοιλιά της μητέρας σας και νοιώθετε το ρυθμό… ακούτε μερικούς θορύβους, τον χτύπο της καρδιάς… ακούτε τη ροή του αίματος, τα υγρά που κυκλοφορούν γύρω σας… τα υγρά που σας περιβάλλουν.. τον θόρυβο που γίνεται όταν κουνάτε ένα χέρι, ένα πόδι. Τόσο απαλά είναι τα πράγματα, αργά… ενωμένα όλα… δεν υπάρχει διτότητα ακόμα. Ένα και μοναδικό πεδίο είναι, μια αίσθηση είστε…
Και νοιώθετε κάτι που σας σπρώχνει, νοιώθετε κάτι που σας πιέζει, νιώθετε κάτι που πάει να τελειώσει… νοιώθετε ότι καιρός είναι κάτι να αλλάξει. Η πίεση αυξάνεται και ο ρυθμός αλλάζει δραστικά. Όλα αλλάζουν. Χάνετε τα σημεία αναφοράς που είχατε. Τίποτα δεν είναι πια όπως πριν, τίποτα… και η πίεση σας σπρώχνει έξω. Και βγαίνετε.
Και ναι, είναι πόνος, ναι είναι οδυνηρό, ναι τα έχετε χαμένα γιατί δεν ξέρετε πια που βρίσκεστε. Δεν ξέρετε πια τι γίνεται, δεν ξέρετε πια ποιος, ποια είστε, τι είστε! Όλα καταστράφηκαν, όλα. Όλα πέσανε. Όταν σας λέμε μερικές φορές να αφήσετε τα περιττά να πέσουν, σας φοβίζει γιατί σας θυμίζει αυτήν την στιγμή όπου όλα χάθηκαν. Δύσκολες στιγμές, απίστευτα δύσκολες! Το μόνο που παρηγορεί εκείνη την στιγμή είναι η γλυκύτητα της αγάπης που νοιώθετε. Είναι η αποδοχή που νοιώθετε. Αυτή η αποδοχή είναι η σύνδεση, είναι ο λώρος που σας επιτρέπει να μην νοιώθετε εντελώς χαμένοι: κάτι μπορείτε να πιάσετε και να ακολουθήσετε ώστε να ηρεμίσετε.
Μπορείτε να φανταστείτε πως είναι για όσους δεν νοιώθουν αυτήν την αποδοχή… και να αφήσετε την συμπόνια σας να ρέει προς όλους αυτούς, γιατί η αρχή τους σ’ αυτό το πεδίο της Γης είναι ιδιαίτερα δύσκολη, ιδιαίτερα δύσκολη. Με πολύ κόπο πρέπει να χτίσουν αυτήν την πρώτη επαφή, αυτήν την πρώτη σύνδεση. Αφήστε την συμπόνια σας να ρέει προς όλους όσους περνάνε τέτοια εμπειρία: χρειάζονται τη βοήθεια σας.
Όπως το ξέρετε, μέσα στο μεγάλο διαμάντι, όλα τα διαμάντια είναι ενωμένα. Το ένα αντανακλά το άλλο. Να είστε λοιπόν βέβαιοι ότι η δικιά σας αποδοχή τέτοιων παιδιών βοηθάει, και ότι ακόμα και να μην υπάρχει αποδοχή από τους φυσικούς γονείς, όταν υπάρχει ένα καλωσόρισμα και μια αποδοχή από σας ή από άλλους σε ένα βαθύ επίπεδο, μια αναγνώριση ψυχής, αυτό βοηθάει πάρα πολύ αυτά τα παιδιά να ξεπεράσουν τις πρώτες δυσκολίες και να συνδεθούν με αυτό το πεδίο της Γης.
Η αγάπη που ρέει εκείνη την στιγμή προς το παιδί, είτε από τους φυσικούς γονείς, είτε από άλλα άτομα που δεν ξέρουν καν το παιδί όπως εσείς τώρα, φτάνει για να δώσει νόημα και νήμα σ’ αυτά τα παιδία, ένα νήμα που μπορούν να αρπάξουν για να βρουν νόημα στη ζωή και στην συνέχεια της ζωής τους ώστε να μην τα παρατάνε. Βοηθάει στο να συνεχίσουν το δρόμο τους ώστε να μπορούν να μάθουν ό,τι έχουν να μάθουν και να δώσουν ό,τι έχουν να δώσουν.
- Το νήμα που ριζώνει –
Ανοίγεστε όλο και περισσότερο σε πιο λεπτεπίλεπτα επίπεδα, οπότε ξέρετε ότι όλα δεν είναι απτά στη ζωή σας. Επαναλαμβάνουμε: να είστε βέβαιοι ότι η συμπόνια κάνει το δρόμο της και ότι αυτό το νήμα, το συμπονετικό νήμα που ρίχνετε σ’ αυτά τα παιδιά πιάνει τόπο και τους βοηθά να πάρουν μια ανάσα την στιγμή που έρχονται στη ζωή στο τρισδιάστατο πεδίο. Αυτό το νήμα τους ριζώνει εδώ όπως η αγάπη μπορεί να το κάνει.
Όταν είστε στην κοιλιά της μητέρας σας είναι λίγο όπως όταν είστε πέρα από το πέπλο: ζείτε μια όμορφη κατάσταση ένωσης. Δεν ζείτε όλοι ακριβώς τα ίδια πράγματα αλλά αυτό που είναι σίγουρο και ισχύει για όλους, είναι ότι η αίσθηση είναι όμορφη. Μετά από την γέννηση, η πρώτη στιγμή όπου ανοίγετε τα μάτια σας στον καινούριο κόσμο είναι ένα σοκ, πραγματικά ένα σοκ…. Η αγάπη απαλύνει το σοκ και σας ριζώνει. Μέσω της αγάπης αφήνεστε και δέχεστε. Ναι, το μικρό μωρό δέχεται. Δέχεται να αγκυροβολείται εδώ στη Γη. Δέχεται να πάρει ένα σώμα που το περιορίζει πολύ! Ακόμα και μερικές μέρες, μερικές εβδομάδες πριν ήταν στην συνείδησή του, πέρα από το πέπλο, ελεύθερο. Σιγά-σιγά, αισθάνθηκε ότι πλαισιώνεται από την ύλη και όταν γεννιέται βρίσκεται εντελώς μέσα στην ύλη. Πολύ συχνά το μωρό νοιώθει παγιδευμένο, πολύ παγιδευμένο, σε στενό χώρο, πάρα πολύ στενό χώρο. Τίποτα δεν απαλύνει αυτήν την αίσθηση εκτός από την αγάπη, εκτός από την συνείδηση σας, την επίγνωση που έχετε του πόνου και της προσπάθειας του παιδιού να έρθει κοντά σας και να ακολουθήσει το δρόμο του. Όσο περισσότερο μπορείτε να βοηθήσετε στέλνοντας την αγάπη και την επίγνωσή σας ως προς το άνοιγμα της καρδιάς τους, ως προς αυτό που σας φέρνουν αυτά τα παιδιά (ο ειρμός χάνεται…)…
- Οι ψυχές που έρχονται –
Να ξέρετε ότι νοιώθουν χαμένα. Όλο και περισσότερο έρχονται μεγάλες ψυχές κοντά σας, ψυχές που έχουν φτάσει σε άλλες ζωές σε ψηλά επίπεδα επίγνωσης. Δεν είναι πάντα εύκολο, ακόμα και για αυτές τις ψυχές, να γεννηθούν, να αποκτήσουν σώμα. Βάλτε ότι πολύ συχνά αυτές οι ψυχές δεν είναι αυτό που ονομάζετε ‘παλιές ψυχές’. Υπάρχουν βέβαια παλιές ψυχές, δεν υποφέρουν όμως τόσο πολύ. Υπάρχουν και παλιές σε συμπαντικό επίπεδο ψυχές που είναι πολύ καινούριες στη Γη γιατί έρχονται για να φέρουν μια αλλιώτικη δόνηση στη Γη, για να δημιουργήσουν και εκείνες καινούριες συνδέσεις. Για αυτές τις ψυχές, η γέννηση είναι άκρως δύσκολη γιατί δεν γεννιούνται σε έναν κόσμο που έχουν συνηθίσει. Μόνο αυτό που μπορείτε να στείλετε, μόνο η αναγνώρισή σας απαλύνει τον πόνο.
Κάθε φορά λοιπόν που σκέφτεστε ‘παιδί’, κάθε φορά που σκέφτεστε ‘μωρό’, κάθε φορά που γεννιέται ένα μωρό στην οικογένεια σας, στους φίλους σας, σε άλλες γενιές, κοντά ή μακριά από σας, ακόμα και αν κοιτάξετε στο ιντερνέτ ένα μικρό βίντεο με μωρό ή παιδί και έχετε με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να συνδεθείτε με εκείνο το μωρό ή εκείνο το παιδί, μη διστάσετε αν σας έρθει εκείνη την στιγμή αγάπη στην καρδιά να στείλετε την ευγνωμοσύνη σας για την γέννησή του. Μην νομίζετε ότι είναι τρελό: ρίχνετε με αυτόν τον τρόπο, είτε από κοντά είτε από μακριά, νήματα που βοηθάνε αυτά τα παιδιά να ριζώνονται και να νοιώθουν τη Γη πιο προσιτή. Νοιώθουν ευπρόσδεκτα όταν νοιώθουν τα νήματα που τους ρίχνονται, και αυτό απαλύνει τον πόνο. Μην διστάσετε να ρίχνετε νήματα αγάπης και ευγνωμοσύνης σ’ αυτά τα παιδιά, στα καινούρια παιδιά!
Το μήνυμά μας σε σας σήμερα είναι να θυμηθείτε πως ήταν όταν εσείς γεννηθήκατε. Να συνδεθείτε με αυτήν την στιγμή για να μπορείτε να συνδεθείτε πιο εύκολα με την στιγμή της γέννησης των καινούριων παιδιών. Αυτό που ήταν δύσκολο για σας, γι’ αυτούς είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Να τους καλωσορίσετε. Δεν χρειάζεται να αφήσετε το νοητικό σας να τρέχει και να αρχίσετε να σκέφτεστε τι έρχονται να κάνουν αυτά τα παιδιά, ποιοι είναι, ή να σκέφτεστε πόσο καλά και προχωρημένα παιδιά είναι… αυτό δεν χρειάζεται. Χρειάζεται απλώς να είστε ο εαυτός σας με αυτά τα παιδιά, τα οποία διάλεξαν να έρθουν κοντά σας για να πάρουν από την ενέργεια σας, από τη δόνησή σας ώστε να μπορούν να μεγαλώσουν. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αλλάξετε γι’ αυτούς. Να είστε αυτό που είστε. Να είστε η έδρα του διαμαντιού όπως λέγαμε την περασμένη εβδομάδα που αντανακλά το φως του κεντρικού ήλιου για αυτά τα παιδιά και τους υπενθυμίζει από πού έρχονται. Να μπορούν να σας κοιτάζουν στα μάτια και να θυμούνται από πού έρχονται κοιτάζοντας εσάς. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Δεν έχετε να μιλάτε, να λέτε ιστορίες. Έχετε να αφήσετε την επίγνωση που κερδίσατε να ρέει από τα μάτια σας, από την καρδιά σας προς αυτά τα παιδιά και να τους καλωσορίσετε.
Αυτό έχετε να κάνετε. Σας χρειάζονται αυτά τα παιδιά! Πολλά παιδιά έρχονται αυτήν την στιγμή, αυτήν την περίοδο, και χρειάζονται βοήθεια για να ριζώνονται. Είναι δύσκολο, επαναλαμβάνουμε: είναι δύσκολο γι’ αυτά τα παιδιά να κάνουν ρίζες. Μερικές φορές έρχονται σ’ αυτό το πεδίο και το σοκ είναι τόσο μεγάλο που η πρώτη τους αντίδραση είναι να ξαναφύγουν. Μπορούν να κάτσουν με τη βοήθεια σας. Να απλώσετε αυτήν τη βοήθεια με ανοιχτά χέρια και ανοιχτή καρδιά. Σας το ξαναλέμε: μπορεί στην οικογένεια σας να μην υπάρχουν μικρά παιδιά, αλλά μπορεί να έχετε υπολογιστή και να κοιτάτε που και που παιδάκια. Μπορεί να σκέφτεστε παιδιά, μπορεί να δείτε φωτογραφίες ή εικόνες…
Στείλτε την επίγνωσή σας σ’ αυτά τα παιδιά! Επίγνωση, αυτό χρειάζονται, όχι συναισθηματισμό, μακριά απ’ αυτό! Δεν το χρειάζονται καθόλου τον συναισθηματισμό, δεν είναι εκεί αυτά τα παιδιά, βρίσκονται πολύ πιο ψηλά δονητικά από κάθε συναισθηματισμό! Χρειάζονται επίγνωση, επιβεβαίωση του τι είναι. Χρειάζονται ένα : «Καλώς όρισες, σε αναγνωρίζω όπως αναγνωρίζω αυτό που είμαι. Είμαστε μαζί για να συνεχίσουμε το δρόμο σ’ αυτήν τη Γη και όλοι μαζί να περάσουμε από μια διάσταση στην άλλη. Χαίρομαι που ήρθες κοντά για να κάνουμε αυτό το πέρασμα μαζί.»
Το χρειάζονται! Χρειάζονται τη βοήθειά σας και σας τη ζητάμε αυτό το καλοκαίρι. Σας ζητάμε, αυτό το καλοκαίρι, να κρατάτε στο νου και στην καρδιά τα παιδιά, τα μικρά παιδιά. Κάθε φορά που τα σκέφτεστε, να στέλνετε την επίγνωσή σας, ό,τι κερδίσατε φέτος, όλη την επίγνωση της αλυσίδας που κερδίσατε φέτος, που ανεβάσατε φέτος σε άλλο επίπεδο. Να περάσετε όλες τις συνδέσεις που ζωντανέψατε, που ενεργοποιήσατε φέτος σ’ αυτά τα παιδιά για να ριζώνονται πιο εύκολα, να νοιώθουν τα πόδια τους να μπαίνουν στη Γη και να χαίρονται για τον ερχομό τους στη Γη. Αυτό σας ζητάμε φίλοι μας, παιδιά μας.
Όπως εμείς είμαστε κοντά σας, να είστε κι εσείς κοντά στα παιδιά που σας έρχονται γιατί σας χρειάζονται. Όπως νοιώθετε την ανάγκη να μας πάρετε από το χέρι ώστε να συνεχίσετε το δρόμο σας, το ίδιο νοιώθουν και τα παιδιά. Πάρτε τους από το χέρι και κάντε το δρόμο μαζί. Και όλα θα είναι καλά.
Κάποια στιγμή θα είναι αυτά τα παιδιά που θα σας βοηθήσουν για να κάνετε ένα άλλο βήμα: το βήμα της επιστροφής. Τότε αυτοί θα σας ριζώσουν αλλού… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν είναι της στιγμής.
Πάρτε τους από το χέρι, όχι όμως αγκαλιά… αγκαλιά μόνο νοερά, αλλά καλύτερα από το χέρι γιατί έτσι δεν πνίγετε κανέναν και δείχνετε τον σεβασμό σας σ’ αυτές τις ψυχές που έχουν έρθει για να προχωράνε δίπλα σας. Χέρι-χέρι λοιπόν, όλο το καλοκαίρι, όλο το καλοκαίρι… και εμείς θα τα πούμε και πάλι σε ομάδα τον Σεπτέμβριο, λέμε σε ομάδα γιατί ατομικά είμαστε μαζί σας κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Δεν απομακρυνόμαστε ούτε στιγμή…
Θα συγκεντρωθούμε και πάλι στις !7 Σεπτεμβρίου για μια καινούρια αρχή με άλλες εκπλήξεις σαν μια άλλη γέννηση, για μια καινούρια χρονιά μαζί… Σας αγαπάμε τόσο πολύ, τόσο πολύ, και σας παίρνουμε κι εμείς από το χέρι για να πάμε μαζί να κάνουμε αυτόν το δρόμο το καλοκαίρι, να δείξουμε κι εμείς τον σεβασμό μας για σας, και την αγάπη μας για σας.
Και έτσι είναι.
