Καλώς ήρθατε. Χαιρόμαστε που είστε εδώ, που είμαστε όλοι μαζί. Η χαρά επικρατεί, μια γλυκιά και βαθιά χαρά να εργαζόμαστε μαζί. Μέσα σ’ αυτήν τη χαρά, μπείτε στην καρδιά… και αφήστε τον άξονα να πάρει θέση. Μια διπλή ροή: μια ροή που κατεβαίνει από πολύ ψηλά σε σπιράλ μέσα σας, περνά από την κορόνα σας και πάει προς τη γη βαθιά… και μια άλλη σπιράλ που ανεβαίνει σε αντίθετη ροή, ανεβαίνει από το κέντρο της Γης, μπαίνει από το πρώτο σας τσάκρα, ανεβαίνει όλη την σπονδυλική σας στήλη και πάει μέχρι πολύ ψηλά… ενώνονται αυτές οι δυο ροές και δημιουργούν μια διπλή σπιράλ μέσα σας, φωτεινή, η οποία τεντώνεται και γίνεται ολόκληρος άξονας φωτεινός, χρυσός… με επίκεντρο την καρδιά. Ένας ήλιος στην καρδιά σας λάμπει και οι ενέργειες του Μελχισεδέκ είναι και πάλι μαζί σας σήμερα. Η Σοφία είναι και πάλι μαζί σας, που τόσο την αγαπήσατε την περασμένη βδομάδα. Την έχετε αγαπήσει τόσο πολύ που ξαναέρχεται. Βλέπετε έτσι γίνεται: όταν ανοίγεστε πολύ με χαρά, με αγάπη, σε μια συγκεκριμένη δόνηση, είναι πολύ εύκολο γι’ αυτήν τη δόνηση να ξανασυνδεθεί με σας. Ό,τι προκαλείτε έτσι έρχεται, εγκαθίσταται. Είναι η δική σας αγάπη που μας καλεί.     


- Το κλειδί –

Ένας άξονας στον καθένα, ξεκάθαρος. Μπείτε στον άξονά σας… μερικές φορές σας λέμε ‘νοιώστε τον κύκλο σας, την ένωση’ και σήμερα σας λέμε το αντίθετο. Σας λέμε ‘δείτε τον εαυτό σας, δείτε τη δικιά σας καρδιά χωρίς να σας επηρεάσει η καρδιά του διπλανού αριστερά-δεξιά, μπείτε στη δική σας δόνηση η οποία είναι μοναδική, με πολύ σεβασμό για τη δόνηση του διπλανού’. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι κοιτάω τον άλλον και τον σέβομαι. Σημαίνει επίσης ότι μαζεύω τη δική μου ενέργεια και στέκομαι στη δική μου ενέργεια. Κοιτάω τα δικά μου θέματα. Κάθομαι στη δική μου καρδιά. Που σας πηγαίνουμε λέγοντας αυτό; Σας φαίνεται τόσο αλλόκοτο σε σχέση με αυτό που λέμε συνήθως… Συνήθως σας φέρνουμε άνοιγμα προς τους άλλους και σήμερα σας λέμε : συγκέντρωση στη δικιά σας καρδιά! Συγκέντρωση σε μια τελίτσα φωτός μέσα στη δικιά σας καρδιά.

Μαζεύουμε την ενέργεια και κοιτάμε πολύ εσωτερικά. Μαζεύουμε την ενέργεια και συγκεντρωνόμαστε στην καρδιά. Ένα μάζεμα σας ζητάμε σήμερα… αυτό το μάζεμα έχει ως αποτέλεσμα κάτι παρόμοιο με αυτό που σας φέραμε την περασμένη εβδομάδα όταν σας λέγαμε να κάνετε ένα βήμα πίσω στο χρόνο ώστε να μην σας επηρεάζει αυτό που μπορεί να σκεφτεί ο άλλος, η γνώμη του άλλου, ώστε να μην υπάρχει αναμονή μέσα στην καρδιά σας για το τι θα σκεφτεί ο άλλος, πως θα λάβει ο άλλος αυτό που είστε, αυτό που κάνετε, αυτό που λέτε.

Μαζεύετε τον εαυτό σας στο κέντρο της καρδιάς σας. Μια τελίτσα, τίποτα άλλο, πολύ μικρή, φως σκέτο: εκεί είστε, εκεί… Εκεί είναι το δικό σας δωμάτιο, ο δικός σας χώρος. Κανείς άλλος δεν μπαίνει, είναι ένας πολύ προσωπικός χώρος, κανείς δεν μπαίνει εκεί. Και εμείς σας δίνουμε ένα κλειδί, ένα χρυσό κλειδί βέβαια, γιατί μέσα σ’ αυτήν την τελίτσα μπορείτε να μπείτε μόνο με ένα χρυσό κλειδί.

Αυτή η τελίτσα φωτός είναι σαν μια κασέλα χρυσή στην οποία θα θέλατε πολύ να έχετε πρόσβαση. Μερικές φορές έχετε πρόσβαση και άλλες φορές όχι. Είναι ένας θησαυρός στον οποίον που και που, κατά τύχη θα λέγαμε και στην ουσία δεν είναι βέβαια καθόλου κατά τύχη αλλά επειδή το δουλεύετε -και πολύ μάλιστα-, καταφέρνετε και μπαίνετε. Μετά από λίγο είστε και πάλι έξω λέγοντας ‘πως θα μπω, πριν από λίγο μπήκα τόσο εύκολα, πως θα ξαναμπώ;’ Και δεν μπαίνετε, σαν να έχει κλείσει η πόρτα. Σήμερα λοιπόν σας φέρνουμε ένα χρυσό κλειδί για να πάτε να ανοίξετε αυτήν την κασέλα.
 

- Η πρώτη κασέλα –

Δείτε την λοιπόν, δείτε την κλειδαρότρυπα και δείτε τον εαυτό σας να βάλει το κλειδί σ’ αυτήν την κλειδαρότρυπα… ανοίγει η κασέλα. Τι βγαίνει από την κασέλα; Ο φόβος. Ο φόβος ότι κανείς δεν σας αγαπάει, κανείς δεν σας δέχεται, κανείς δεν μπορεί να δεχτεί την πορεία για να μην πούμε και την πρόοδό σας, καλύτερα όμως την πορεία… Κανείς δεν σας αγαπάει λοιπόν, κανείς δεν σας δέχεται, και είναι αυτός ο φόβος που βγαίνει από την κασέλα και πάει παντού, διαχέεται, ρέει παντού. Τον αφήνετε και τον κοιτάτε… τον κοιτάτε με ένα χαμόγελο, τον κοιτάτε σαν να ήταν ένας μεγάλος θησαυρός γιατί ήταν αυτό που βρισκόταν μέσα στην κασέλα. Πολύ παράξενα πράγματα μας λέτε σήμερα σκέφτεστε, και θα συνεχίσουμε… ναι αυτός ο φόβος είναι θησαυρός και ως αυτό τον κοιτάτε. Τον δέχεστε έτσι, ως θησαυρός, και χωρίς να κρίνετε τον κοιτάτε, και φεύγει σαν ένας αέρας που φεύγει από την κασέλα και διαχέεται παντού… ο θησαυρός πάει παντού…

Γιατί είναι θησαυρός; Επειδή σας επιτρέπει να αμύνεστε. Αυτό θέλατε τόσα χρόνια: να βρείτε μια τέλεια άμυνα ώστε να μην μπείτε στο Είναι σας που σας φοβίζει τόσο πολύ! Οπότε αφήστε τον αυτόν τον φόβο να βγει, αφήστε τον να πάει παντού γιατί όσο περισσότερο πάει παντού, τόσο περισσότερο χάνει πυκνότητα. Φαίνεται πολύ πιο ελαφρύς τώρα, τόσο ελαφρύς που μπορείτε να τον κοιτάξετε και να χαμογελάτε, λέγοντας απλώς: ‘ναι αυτό υπάρχει αλλά δεν θα μ’ εμποδίσει να κοιτάξω μέσα στην κασέλα’.

Βλέπετε ότι οι πλευρές της κασέλας, τώρα που έφυγε ο φόβος, πέφτουν. Τίποτα δεν τις συγκρατεί πια και μέσα στην κασέλα, μέσα στον φόβο, υπάρχει μια άλλη κασέλα πιο μικρή, χρυσή και εκείνη, πανέμορφη, πανέμορφη. Λέτε: ‘μήπως μπορώ να δοκιμάσω το κλειδί κι εκεί; Και θα δω…’ Και δοκιμάζετε το κλειδί… ‘με φόβο;’ Ρωτάτε! Λίγο… τι μπορεί να προκύψει απ’ αυτήν την κασέλα;


- Η δεύτερη κασέλα –

Το καπάκι σηκώνεται, και τι έχετε μέσα; Ένα κενό, ένα πολύ μεγάλο κενό πολύ μεγάλο, γιατί όταν προχωράτε προς τον Εαυτό, προς την Σοφία του Εαυτού, το κενό κάποια στιγμή έρχεται μπροστά σας. Δεν μπορεί να μην έρθει. Κάποια στιγμή έρχεται γιατί όταν θέλετε να σταθείτε μέσα στον Εαυτό όλα τα άλλα γκρεμίζονται και νοιώθετε κενό. Δεν ξέρετε πια ποιοι είστε, που πηγαίνετε, τι γίνεται, από πού έχετε αρχίσει και που πρέπει να τελειώσετε. Νοιώθετε μόνο ένα κενό γιατί έχετε χάσει τα σημεία αναφοράς του παλιού εαυτού. Αυτά τα σημεία αναφοράς έχουν γκρεμιστεί και τα καινούρια δεν είναι ακόμα πολύ γερά. Ξέρετε ότι είναι εδώ, έχετε βάλει τις μύτες των ποδιών σας μέσα, τις μύτες των ποδιών… έτσι το κενό είναι πολύ παρόν.

Σε τέτοιες στιγμές μπορείτε να αναζητήσετε την γνώμη των άλλων αλλά εμείς είπαμε σήμερα ότι δεν προσέχουμε τους άλλους, συγκεντρωνόμαστε στη δική μας καρδιά, ο καθένας από σας κοιτάει τον εαυτό του και τίποτα άλλο. Δεν πάει να αναρωτηθεί ποιος τα καταφέρνει καλύτερα, ποιος δούλεψε περισσότερο. Δεν πάει να αναρωτηθεί αν τα κάνει καλά αλλά κάνει βουτιά στο κενό. Αυτό έχουμε εδώ και όταν έχουμε κάτι κάνουμε βουτιά μέσα για να το νοιώθουμε…

Μόνο όταν κάνετε βουτιά μέσα σ’ αυτό το νοιώθετε μπορείτε να το καταλάβετε και να πάτε πιο βαθιά στην καρδιά. Μόνο έτσι, με ό,τι και να είναι : η Σοφία, ο φόβος ή το κενό, χωρίς να κρίνετε, σαν να ήταν μια ευκαιρία για να κάνετε μια εξερεύνηση μέσα σε μια δόνηση που σας έρχεται. Έτσι ξέρετε ότι πρέπει να περάσετε απ’ αυτό το κενό που, ναι, μπορεί να μοιάζει με μια εργασία πάνω στον θάνατο, γιατί ο θάνατος μερικές φορές προκαλεί μια εσωτερική εργασία μέσα στην οποία έχετε να αφήσετε κομμάτια του εαυτού. Ένας αποχωρισμός λαμβάνει μέρος, ένας αποχωρισμός από κομμάτια του εαυτού σας τωρινά και παλιά. Όταν δουλεύετε πάνω στον θάνατο υπάρχει αυτό το στοιχείο.

Μέσα στο κενό υπάρχει το ‘αφήνομαι’ αλλά το κενό είναι πέρα από αυτό γιατί για να αφήνεστε πρέπει κάτι να υπάρχει ενώ εδώ υπάρχει μόνο κενό… το κενό έρχεται μετά από τον αποχαιρετισμό. ‘Έχω αφήσει τα κομμάτια να πέσουν, να φύγουν από μένα, και τώρα νοιώθω κενό και το δέχομαι γιατί με πάει αλλού… αρκεί, για να με πάει αλλού και να μην παραμένω σ’ αυτό το κενό, να συνεχίζω να έχω την πρόθεση μέσα στην καρδιά να φτάσω στον Εαυτό. Μόνο αυτήν την πρόθεση, τίποτα άλλο, τίποτα άλλο. Έτσι ξαφνικά, μέσα σ’ αυτό το κενό, βλέπω μια άλλη μικρή, ακόμα πιο μικρή, λιλιπούτια κασέλα. Αναρωτιέμαι πως θα μπει το μεγάλο κλειδί που έχω στην κλειδαρότρυπα, το κλειδί είναι πιο μεγάλο από την κασέλα! Τι θα γίνει;’


- Η τρίτη κασέλα –

Και όμως! Πολλά μαγικά πράγματα γίνονται όταν είστε στο Μονοπάτι! Και όμως το κλειδί το χρυσό μπαίνει στη λιλιπούτια κασέλα, και η κασέλα ανοίγει… τόσο μικρή, τόσο μικρή! Και μεταμορφώνεται… είναι ένας μικρός ήλιος που έχει όνομα ‘εμπιστοσύνη’. Εμπιστοσύνη ως προς τι, ποιον, ποιο θέμα; Σε τίποτα, σε κανέναν. Δεν πρόκειται για μια εμπιστοσύνη σε κάτι ή κάποιον, είναι απλώς εμπιστοσύνη. Είναι μια ποιότητα όπως λέγαμε την άλλη φορά, μια κατάσταση. Μια κατάσταση που εγκαθίσταται πέρα από τον φόβο και πέρα από το κενό, μια κατάσταση που φέρνει μια πολύ συγκεκριμένη ποιότητα της καρδιάς.

Ένας πολύ μικρός ήλιος που γεννιέται γιατί ναι δεν ήταν εκεί πριν, δεν υπήρχε πριν! Αγάπη υπάρχει πάντα, είναι μια από τις δυνάμεις που σας χτίζουν: είναι μόνο ένα παράδειγμα γιατί άλλες δυνάμεις υπάρχουν από πάντα αλλά η εμπιστοσύνη δεν έρχεται από την αρχή, έχετε να την κατακτήσετε, έχετε να φτάσετε εκεί αφού έχετε αφήσει τους φόβους να φύγουν και αφού έχετε περάσει από το κενό. Τότε, μπορείτε να καλωσορίσετε αυτόν τον μικρό ήλιο που γεννιέται και που λέγεται ‘εμπιστοσύνη’.

Έτσι, υπάρχει ένας μικρός ήλιος-θησαυρός μέσα στην καρδιά σας. Επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι καν εμπιστοσύνη στη ζωή, είναι απλώς εμπιστοσύνη, μια ποιότητα, μια κατάσταση, μια δόνηση που είναι πάρα πολύ κοντά στη δόνηση της ειρήνης στην οποία φτάσατε την περασμένη φορά. Όταν φτάνετε σ’ αυτήν την ειρήνη μέσα στην καρδιά, είστε έτοιμοι να δέχεστε την εμπιστοσύνη.

Ναι, προσέχουμε τα λόγια μας, ναι, να ‘δέχεστε’ την εμπιστοσύνη! Μια ζωή λέτε ‘πόσο θα ήθελα να έχω εμπιστοσύνη!’ ή λέτε ‘έχω εμπιστοσύνη. Έχω εμπιστοσύνη στον Θεό, στη ζωή, στο ένα ή στο άλλο, στο Δάσκαλο ή στη Δασκάλα μου’ αλλά μια σκέτη εμπιστοσύνη εσωτερικά, την δέχεστε αυτήν την ποιότητα; Πρέπει να έχετε κάνει πολύ δρόμο για να δέχεστε την εμπιστοσύνη γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι από την στιγμή που θα έχετε δεχτεί την εμπιστοσύνη δεν μπορείτε πια να κάνετε πίσω. Η εμπιστοσύνη είναι σαν… κοιτάξτε έχει πολύ πλάκα: εκεί που ξεκινάμε από μια πολύ μικρή τελίτσα φωτός, από έναν πολύ μικρό ήλιο που γεννιέται, ένα άτομο φωτός, τελικά τώρα φτάνουμε στο να σας πούμε ότι η εμπιστοσύνη είναι αυτοκινητόδρομος!


- Η αλλαγή οδηγού –

Είναι ένας φαρδύς, μεγάλος αυτοκινητόδρομος που σας πηγαίνει πάρα πολύ μακριά, γιατί από την στιγμή που μπαίνετε  σ’ αυτό το αυτοκινητόδρομο αλλάζετε ταχύτητα: δεν είστε πια σε παράδρομο, δεν είστε πια σε μια πόλη με τόσο πολλές επιρροές. Είστε στο αυτοκινητόδρομο της καρδιάς σας, ένας αυτοκινητόδρομος που σας πηγαίνει κατ’ ευθείαν στο Είναι σας, που σας ενώνει με το Είναι σας. Από την στιγμή που έχετε βάλει το πόδι πάνω σ’ αυτήν την ποιότητα, που έχετε δεχτεί αυτήν την ποιότητα, τότε η ταχύτητα στην εξέλιξή σας, η ταχύτητα στις αλλαγές στη ζωή σας αλλάζει και τίποτα πια δεν μπορείτε να ελέγξετε. Είστε εκτός ελέγχου!

Εκεί κολλάμε και πάλι… πόσοι από σας μπορούν να πουν ότι χαίρονται όταν είναι εκτός ελέγχου ενώ θέλετε να ελέγξετε τα πάντα; Όλοι σας… έλεγχο πάνω σε όλα και όλους, και συμφωνούμε: σε πολύ διαφορετικούς βαθμούς! Μερικοί θέλουν πολύ, ελέγχουν πολύ χωρίς μερικές φορές να το συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι, ενώ για άλλους ο έλεγχος είναι μικρότερος. Για άλλους ακόμα ο έλεγχος πάνω στους άλλους έχει μειωθεί πολύ αλλά ο έλεγχος πάνω στον εαυτό τους είναι ακόμα αρκετά δυνατός, συνέχεια…

Την στιγμή που δέχεστε την εμπιστοσύνη, που δέχεστε να μπει στην καρδιά σας, ο έλεγχος φεύγει. Όχι μόνο ο έλεγχος που επιθυμείτε να έχετε πάνω στους άλλους αλλά κυρίως ο έλεγχος που εξασκείτε πάνω στον εαυτό σας επειδή όταν μπαίνετε μέσα στην εμπιστοσύνη κάποιος άλλος παίρνει το τιμόνι. Δεν είστε εσείς που κρατάτε το τιμόνι.

Λέγαμε την περασμένη βδομάδα ότι είναι καλά η προσωπικότητα, το εγώ, να κάνει ένα βήμα πίσω στην καρδιά για να αφήσει τον Εαυτό να μπει, να ρέει. Το θέλει και η προσωπικότητα γιατί νοιώθει ότι έχει να κερδίσει, νοιώθει το Φως και πολλά ωραία πράγματα να κυλάνε. Κερδίζει κι εκείνη, παρόλα αυτά της αρέσει να κρατήσει ένα χέρι πάνω στο τιμόνι της ζωής σας. Όταν της λέτε : ‘για βγάλε το χέρι και ας μπούμε στην εμπιστοσύνη! Ξέρεις, με την εμπιστοσύνη, δεν χρειαζόμαστε καν τιμόνι γιατί το αυτοκίνητο οδηγείται μόνο του! Είναι μαγικό, μπαίνουμε στη μαγεία, μπαίνουμε σε άλλον κόσμο, σε άλλη δόνηση, σε άλλο σύστημα όπου δεν χρειάζεται καν τιμόνι. Οπότε, δεν μιλάμε ούτε για δυο ούτε για ένα χέρι, τα χέρια μπορούμε να τα μαζέψουμε, να τα βάλουμε στην καρδιά και να αφήσουμε το αυτοκίνητο να οδηγείται μόνο του. Ο αυτοκινητόδρομος είναι φαρδύς και είναι ο ίδιος ο δρόμος που οδηγεί το αυτοκίνητο αντί να γίνει το αντίθετο. Τι όμορφο που είναι!’… τι δύσκολο που είναι για την προσωπικότητα, τι δύσκολο που είναι!

Και όμως φίλοι μας προς τα εκεί πηγαίνετε, προς τα εκεί, αυτά τα βήματα κάνετε σιγά-σιγά, πιο γρήγορα για μερικούς, πιο αργά για άλλους αλλά σ’ αυτόν το δρόμο βρίσκεστε και βλέπετε ότι σιγά-σιγά η προσωπικότητα υποχωρεί! Ναι, αφήνοντας την εμπιστοσύνη να μεγαλώνει, να εγκαθίσταται, θα δείτε ότι η προσωπικότητα θα κάνει ένα πολύ καλό βήμα πίσω και θα μαζέψει τα χέρια της. Εσείς, λέτε πια : ‘είμαι στην καρδιά. Είμαι στον αυτοκινητόδρομο και αφήνω το δρόμο να μου δείξει το δρόμο, και καλά είναι έτσι. Έτσι χαίρομαι ακόμα περισσότερο. Η εμπιστοσύνη το κάνει αυτό, όχι η εμπιστοσύνη σε κάτι αλλά η απλή εμπιστοσύνη μέσα στην καρδιά, η εμπιστοσύνη που είναι παντού, η εμπιστοσύνη που είναι το πεδίο μέσα στο οποίο αναπνέει ο Εαυτός. Είναι ο αέρας που αναπνέω όταν βρίσκομαι εκεί, συνδεδεμένος(η) με τον Εαυτό: αυτό αναπνέω. Αναπνέω εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη κάνει το δρόμο της μέσα στο αίμα μου μέχρι την ειρήνη της καρδιάς. Η εμπιστοσύνη είναι παντού, είναι ο αέρας μου πια, είναι αυτό που με τρέφει και μου δίνει ζωή. Αυτό με κρατάει στη ζωή… Και έτσι κάθομαι στον ήλιο μου, στον ήλιο που Είμαι Εγώ γιατί το εγώ έχει αλλάξει. Αυτό που Είμαι Εγώ είναι ο Εαυτός και δεν είναι πια η προσωπικότητα επειδή αναπνέω διαφορετικά, αναπνέω εμπιστοσύνη. Ο τρόπος ζωής αλλάζει, ο τρόπος αναπνοής αλλάζει και πατάω πια σε άλλον κόσμο, διαφορετικό. Όλα τα σημεία αναφοράς έχουν αλλάξει.’

Βλέπετε φίλοι μας, σας λέγαμε εδώ και αρκετούς μήνες ότι ο Μάιος είναι ένας μήνας όπου πολλά γκρεμίζονται. Όντως πολλά γκρεμίστηκαν. Πολύ περισσότερα γκρεμιστήκαν εσωτερικά ίσως από εξωτερικά αλλά όταν φτάνετε να πείτε αυτό που λέτε σήμερα, μπορείτε να καταλάβετε πόσα γκρεμίστηκαν!

Ένας Εαυτός εγκαθίσταται με ένα ‘Ε’ κεφαλαίο, και ένας μικρός εαυτός αφήνει την θέση του. Το περιβάλλον αλλάζει. Ο Εαυτός αναπνέει εμπιστοσύνη και αυτή η εμπιστοσύνη μετατρέπεται σε ειρήνη στην καρδιά. Έτσι όλη η δόνησή σας αλλάζει και η Σοφία του Εαυτού εγκαθίσταται. Ολοκληρώνετε έναν κύκλο εσωτερικά, ο καθένας από σας. Ο καθένας είναι ένας κύκλος σήμερα και κάθεστε στη μέση.

Είναι το σύμβολο του ηλίου: ένας κύκλος με μια τελίτσα στη μέση. Αυτό είστε, ο καθένας από σας σήμερα, και ο κόσμος σας έχει ήδη διαμορφωθεί διαφορετικά γιατί αυτό ο κύκλος γύρω από την τελίτσα που είστε γέμισε εμπιστοσύνη.

Να χαίρεστε αυτήν την γέννηση και να παραμένετε όσο μπορείτε σ’ αυτήν την θέση, σ’ αυτό που Είστε.

Και έτσι είναι.