Καλώς ήρθατε και πάλι σήμερα. Σας περιμέναμε. Κατ’ αρχήν θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για τη χαρά που δείξατε κάνοντας την άσκηση που σας προτείναμε πριν από δυο βδομάδες. Συνεχίστε την, είναι πλούσια, σας βοηθάει αφάνταστα, ιδιαίτερα αυτές τις εβδομάδες με τις ενέργειες έτσι όπως είναι γύρω σας. Συνεχίστε. Παιδιά μου συνεχίστε, έχετε αρχίσει καλά, μην τα βάλετε κάτω, συνεχίστε! Οι Χριστικές ενέργειες είναι μαζί σας σήμερα και πάλι, μαζί με τις ενέργειες του Σαιν Ζερμαίν, μαζί με τις ενέργειες της βιολετί φλόγας. Είμαστε όλοι μαζί βλέπετε για να σας φέρουμε ένα μήνυμα λίγο διαφορετικό σήμερα.
- Η ζωή και ο θάνατος –
Θέλουμε να σας μιλήσουμε για τη ζωή… και για τον θάνατο. Είστε σε ένα πεδίο διττότητας και δεν μπορείτε να σκεφτείτε τη ζωή χωρίς τον θάνατο, τον θάνατο χωρίς τη ζωή. Σκέφτεστε λίγο, σπάνια ή συχνά, ακόμα και πολύ συχνά τον θάνατο: είτε το δικό σας που θα έρθει κάποια στιγμή είτε ενός κοντινού ανθρώπου, είτε εκείνων που έχουν ήδη φύγει από κοντά σας. Έτσι ο θάνατος είναι αρκετά συχνά δίπλα και μέσα σας.
Ας αρχίσουμε, πριν μπούμε σε πράγματα που αφορούν όλους εσάς, ας μπούμε σε ένα παράδειγμα. Η Μαριαννίκ έμαθε σήμερα το πρωί ότι κάποιος που ξέρει πέθανε. Δεν είναι ένας άνθρωπος με τον οποίον είναι πάρα πολύ συνδεδεμένη αλλά είναι αρκετά συνδεδεμένη με την αδελφή αυτού του ανθρώπου. Έτσι όταν το έμαθε μπήκε σε διαλογισμό και συνειδητοποίησε ότι μπαίνει στην θλίψη. Πάνω σ’ αυτό θέλουμε να δουλέψουμε σήμερα, γιατί αυτό που συνειδητοποίησε είναι σημαντικό να το συνειδητοποιήσετε εσείς όλοι και να το προχωρήσουμε μαζί σήμερα.
Είναι πολλά τα πράγματα που νοητικά έχετε επεξεργαστεί τα τελευταία χρόνια, αλλά συναισθηματικά, κοινωνικά, είναι πάρα πολλά τα θέματα που είναι ακόμα επίκαιρα και που εμποδίζουν την σωστή ροή της ενέργειας που έρχεται, αυτής της καινούριας ενέργειας για την οποία σας μιλάμε τελευταία. Τι γίνεται λοιπόν όταν μαθαίνετε ότι κάποιος πεθαίνει ή πέθανε; Ακόμα και αν μπείτε ως καλοί εργάτες του Φωτός στην καρδιά σας για να συνδεθείτε με την ψυχή αυτού του ατόμου, ακόμα και αν συνδεθείτε με τους Δασκάλους σας για να ζητήσετε βοήθεια γι’ αυτήν την ψυχή, για το δρόμο της από δω και πέρα, για την μεταφορά της από ένα πεδίο στο άλλο, ως εκεί τα καταφέρνετε, μόλις σκεφτείτε όμως τους ανθρώπους που έχουν μείνει, τους φίλους σας, τους συγγενείς σας, μπαίνετε στην θλίψη γιατί ταυτίζεστε μαζί τους. Ξέρετε ότι αυτά τα άτομα που ήταν πολύ κοντά στον άνθρωπο που έφυγε είναι σε θλίψη, είναι σε πένθος, οπότε μπαίνετε κι εσείς στο δικό τους πεδίο πάρα πολύ εύκολα. Θα θέλαμε να συνειδητοποιήσετε με ποια ευκολία μπαίνετε στην θλίψη!
Νοητικά, ξέρετε πολύ καλά ότι αυτή η θλίψη δεν βοηθάει, ότι στενεύει την ενέργεια αντί να αφήσει τη χαρά να περάσει για να ανοίξει πόρτες. Είναι όμως όλη η πίεση της κοινωνίας που σας κάνει να μπαίνετε σ’ αυτό το πλαίσιο της θλίψης. «Όταν μιλάμε για πένθος, για κηδεία, για θάνατο, δεν γίνεται να έχω χαμόγελο» λέτε. Κανείς δεν σας ζητάει να γελάσετε και ούτε να είστε αδιάφοροι, αλλά υπάρχει ολόκληρος κόσμος ανάμεσα στο να είστε χαρούμενοι και το να είστε μέσα στην θλίψη! Πολλά διαφορετικά στάδια: τα πράγματα δεν είναι ποτέ είτε όλα μαύρα είτε όλα άσπρα.
- Η επιρροή της κοινωνίας –
Θέλουμε να σας δείξουμε σήμερα την επιρροή της κοινωνίας στις δικιές σας συμπεριφορές. Δουλεύετε πολύ, και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό, σας στηρίζουμε, δουλεύετε πολύ μέσα σας για την εξέλιξή σας, για την κατανόηση των συναισθημάτων σας και έχετε προχωρήσει πολύ και αφήσει πτυχές του εαυτού πίσω σας, αλλά δεν έχετε πολύ κατανοήσει ακόμα την επιρροή που ασκεί πάνω σας η κοινωνία, η μικρή σφαίρα που υπάρχει γύρω σας. Πόσο σας επηρεάζει, πόσο μπαίνετε στο ‘καθώς πρέπει’ της κοινωνίας σας! «Όταν κάποιος πεθαίνει πρέπει να πούμε συλλυπητήρια και πρέπει να είμαστε θλιμμένοι για να το πούμε!» Δεν το λέτε έτσι ακριβώς αλλά αυτό κάνετε.
Πως είναι η καρδιά σας όταν πάτε να δείτε κάποιον που έχασε ένα κοντινό πρόσωπο; Πως είναι: ήρεμη, ανοιχτή; Δεν είναι ανοιχτή και ξέρετε γιατί; Δεν είναι ανοιχτή γιατί αμύνεστε: ασυνείδητα, αλλά αμύνεστε. Ξέρετε πολύ καλά ότι ο άλλος απέναντί σας είναι σε θλίψη, βρίσκεται σε μια γκρίζα ενέργεια, στενή, και δεν θέλετε να επηρεάζεστε οπότε κλείνεστε κι εσείς. Βέβαια, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που περιμένετε. Το αποτέλεσμα είναι ότι μπαίνετε κι εσείς σ’ αυτήν τη γκρίζα ζώνη ακριβώς επειδή κλείνεστε. Έχουμε έτσι μια γενίκευση της θλίψης.
«Τι να κάνουμε;» Τι να κάνουμε λέτε… κατ’ αρχήν να το συνειδητοποιήσετε. Όταν μιλάτε για πένθος, αμέσως η σύνδεση με μας παύει να είναι εύκολη, δεν εργάζεστε σε ένα οριζόντιο επίπεδο, δεν εργάζεστε στο κοινωνικό πεδίο. Μπορείτε να είστε ανοιχτοί στο φως, σε μια κάθετη γραμμή, και συγχρόνως να είστε πολύ ανοιχτοί σε ένα γκρίζο πεδίο σε μια οριζόντια γραμμή. Αυτό προκαλεί σύγχυση μέσα στην καρδιά και επομένως δεν νοιώθετε καλά. Έχετε να συνειδητοποιήσετε την επιρροή της κοινωνίας πάνω σας.
Έχετε μεγαλώσει με ορισμένες ιδέες, ορισμένα κοινωνικά ‘πρέπει’ που καλώς ή κακώς επηρεάζουν ακόμα την συμπεριφορά σας. Όταν πηγαίνετε λοιπόν κοντά σε άτομα που βρίσκονται σε πένθος, δεν χρειάζεται ούτε να αμύνεστε, ούτε να είστε κι εσείς θλιμμένοι. Μερικοί σκέφτονται «μα που είναι η συμπόνια;», τέτοια συμπόνια δεν σας βγάζει πουθενά! Η συμπόνια είναι να παραμένετε στην καρδιά σας και να αφήσετε τη ροή του φωτός που είστε να κυλάει χωρίς να την εμποδίσετε. Όταν αφήνετε την θλίψη να έρθει γύρω σας, κλείνετε πόρτες. Ακόμα και αν μπει το φως, ακόμα και να το νοιώσετε στην καρδιά, δεν βγαίνει, δεν πάει να ακουμπήσει την καρδιά του άλλου.
Νοιώθετε και έχετε μάθει από μικρό παιδί ότι : «δεν θα ήταν σωστό να δώσουμε κάτι ωραίο σε κάποιον που πονάει. Πρέπει να προσαρμοστούμε, πρέπει να δώσουμε κάτι που μοιάζει με αυτό που νοιώθει ο άλλος: ο άλλος είναι στο γκρίζο, ας είμαστε κι εμείς στη γκρίζα ζώνη. Προσαρμοζόμαστε». Κάντε λοιπόν ένα ‘Χ’ σε τέτοια συμπεριφορά γιατί δεν ταιριάζει πια στα άτομα που έχετε γίνει και σίγουρα δεν ταιριάζει στα άτομα που θα είστε στην καινούρια ενέργεια που εγκαθίσταται.
- Γήινη ή πνευματική κοινωνία; -
Μπορούμε να το πάρουμε λίγο διαφορετικά και να σας πούμε ότι υπάρχουν τρόποι συμπεριφοράς στην ανθρώπινη κοινωνία, σε ένα άλφα επίπεδο στο οποίο έχετε μάθει να λειτουργήσετε. Εμείς, είμαστε μια πνευματική κοινωνία, επικοινωνούμε με σας και είστε μέρος αυτής της πνευματικής κοινωνίας επίσης. Επειδή συνειδητά μιλάτε με μας, συνδημιουργείτε με μας, κάνουμε συνειδητά πολλά μαζί, είστε λοιπόν πολύ στη δικιά μας κοινωνία. Λειτουργείτε συγχρόνως σε δυο κοινωνίες. Βάλτε άλφα και ωμέγα για να τις ονομάσετε, ή μάλλον άλφα και βήτα γιατί δεν είναι και τόσο μακριά η μία από την άλλη. Κάποια στιγμή, έχετε να επιλέξετε που θα σταθείτε. Θα σταθείτε στην άλφα ή στη βήτα; Λέτε: «ζούμε εδώ στη Γη, δεν μπορούμε να μην λειτουργήσουμε με το άλφα επίπεδο». Οκ. Όμως, η επιθυμία σας είναι να λειτουργείτε στο βήτα επίπεδο και όλο και περισσότερο αυτό κάνετε. Έτσι, έχουμε και εδώ μια σύγχυση και μια δυσκολία.
Ας το δούμε αλλιώς. Λέτε ότι η κοινωνία σας έτσι λειτουργεί και ότι για να νοιώθετε κοντά στους αγαπημένους σας έχετε να λειτουργήσετε κι εσείς με αυτόν τον τρόπο. Οκ. Δείτε το λίγο διαφορετικά και δείτε ότι η κοινωνία αλλάζει, οι ενέργειες αλλάζουν. Τι θα λέγατε να είστε απ’ αυτούς που φέρνουν αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας της κοινωνίας, της άλφα κοινωνίας;
Η άλφα κοινωνία δονείται τώρα σε ένα ορισμένο επίπεδο και καλείται να δονείται σε ένα επίπεδο λίγο πιο ψηλό τα επόμενα χρόνια, τους επόμενους μήνες. Τι θα λέγατε να είστε απ’ αυτούς που βοηθάνε σ’ αυτό; Βλέπετε, δεν φεύγετε από την κοινωνία σας, δεν φεύγετε από το γήινο επίπεδο, είστε εδώ για να φέρετε τον Ουρανό στη Γη, δεν είστε εδώ για να φύγετε στον Ουρανό. Μπορείτε να ανεβάσετε το επίπεδο της Γης ώστε τα στοιχεία του Ουρανού να περάσουν πιο εύκολα στη Γη: αυτό ναι, μπορείτε να το κάνετε. Έτσι, συνδέετε τα δυο επίπεδα και η σύγχυση απομακρύνεται, διαλύεται.
Δεν έχετε να γελάσετε με αυτά τα θέματα, έχετε απλώς να καθίσετε στην καρδιά σας και να αναρωτιέστε: τι σημαίνει για μένα ‘ζωή’ και τι σημαίνει για μένα ‘θάνατος’; Έχω να επιλέξω κάτι; Όσο είστε στο πεδίο της διττότητας, νοιώθετε ότι έχετε να επιλέξετε ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στη χαρά της ζωής και την θλίψη, την κατάθλιψη μερικές φορές, ακόμα και την επιθυμία θανάτου μερικές φορές. Μόλις, μόλις ανεβείτε λίγο στη δόνηση και έρχεστε να καθίσετε λίγο μαζί μας, ρίχνετε μια ματιά από κάτω και βλέπετε όλο το παιχνίδι που παίζεται κάτω στη Γη και σε όλους τους πλανήτες που δέχονται μορφές ανθρώπινες ή όχι, άλλες, οποιεσδήποτε μορφές. Κοιτάτε όλα αυτά τα παιχνίδια και βλέπετε ότι γεννιέστε, παίζετε, αλλάζετε μορφή, πεθαίνετε όπως λέτε, αλλάζετε μορφή και ξανά έρχεστε για να παίζετε άλλο παιχνίδι, και αλλάζετε και πάλι μορφή και πλανήτη για να παίζετε και άλλο παιχνίδι, και πάλι σε άλλο ηλιακό σύστημα για να αλλάξετε μορφή και παιχνίδι… συνέχεια αυτό κάνετε και κερδίζετε γνώση, συνείδηση. Μεγαλώνετε, διευρύνεστε.
- Το ταξίδι της ψυχής : η άλλη διάσταση -
Δεν υπάρχει πια ούτε η ιδέα του θανάτου. Είναι απλώς ένα παιχνίδι με παρτίδα που αρχίζει και τελειώνει ώστε να αρχίσει μια καινούρια που με την σειρά της θα τελειώσει και θα αφήσει χώρο για μια άλλη, μια επόμενη… φτάνει να καθίσετε λίγο πιο ψηλά για να δείτε ότι δεν έχετε καν να επιλέξετε ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, απλώς γιατί δεν υπάρχει θάνατος. Είναι κάτι που φτιάχνετε στο μυαλό της μορφής που ενσαρκώνεται κάτω από το πέπλο, που δεν καταλαβαίνει πια τίποτα, δεν καταλαβαίνει πια το παιχνίδι, το γιατί και το πως έρχεται και παίζει. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αυτό που αποκαλείται θάνατος, δεν υπάρχει. Φτάνει να καθίσετε εκεί που βρισκόμαστε για να το διαπιστώσετε, και όλα όσα ζείτε να πάρουν… μια άλλη διάσταση!
Γι’ αυτό δεν πρόκειται; Τι νομίζετε; Κάθεστε εκεί και πράγματι είστε σε άλλη διάσταση. Δεν είναι τρόπος του λέγειν, είναι μια πραγματικότητα.
Τι κάνει η ψυχή από την στιγμή που φεύγει από την Πηγή, από την στιγμή που γεννιέται από την Πηγή; Πηγαίνει και παίζει. Παίζει ένα παιχνίδι όπου ανακυκλώνει συνεχώς ενέργεια. Παίρνει μια ενέργεια όλο και περισσότερο βαριά και αφήνει λεπτεπίλεπτες πτυχές ώστε να καταλάβει όλο και περισσότερα πράγματα μέσα της. Κατεβαίνει, κατεβαίνει μέχρι την ύλη και τότε αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής όπου κάνει ακριβώς το αντίθετο αφήνοντας τις πιο βαριές πτυχές για να πάρει πιο λεπτεπίλεπτες. Αυτό το συνεχίζει μέχρι να γυρίσει στην Πηγή.
Ένα ταξίδι πήγαινε-έλα για να διευρυνθεί, και κάνοντας αυτήν τη διεύρυνση, να δημιουργεί σύμπαν. Κάθε ψυχή είναι ένα σύμπαν που δημιουργείται: είναι μια αναλογία που ισχύει. Βέβαια, κάθε ταξίδι, κάθε πήγαινε-έλα διαρκεί χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες από τα δικά σας χρόνια. Σας φαίνεται ατελείωτο και γι’ αυτό λέτε και λέμε συχνά ότι ο χρόνος δεν μετράει. Είστε πέρα απ’ αυτό. Είστε σε μια διαδικασία διεύρυνσης, κατανόησης, συνειδητοποίησης. Μέσα σ’ αυτήν τη διαδικασία, συνεχώς κερδίζετε και αφήνετε. Όταν κατεβαίνετε, κερδίζετε ύλη και αφήνετε λεπτεπίλεπτες πτυχές, και όταν γυρίζετε στην Πηγή, αφήνετε ύλη και κερδίζετε λεπτεπίλεπτες πτυχές. Όσο κάνετε αυτό το ταξίδι παίζετε, παίρνετε άπειρες μορφές και αφήνετε άπειρες μορφές. Παίζετε, παίζετε πάρα πολύ καλά.
Που είναι ο θάνατος, που, που; Πουθενά, πουθενά! Η διεύρυνση είναι παντού. Το σύμπαν και το κέρδος είναι παντού. Η Πηγή είναι παντού μέσα σας και συγχρόνως ως στόχος. Όταν κάθεστε εκεί, αυτό βλέπετε. Που κάθεστε; Ποια είναι η πρόθεσή σας; ποια είναι η πρόθεσή σας, όχι μόνο σε σχέση με σας αλλά και σε σχέση με την κοινωνία σας; αυτό ρωτάμε σήμερα…
Το ερώτημά μας έχει να κάνει επίσης με την ευθύνη που δέχεστε ή όχι. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δέχεται οποιαδήποτε ευθύνη, αλλά όσο κάνετε αυτό το ταξίδι της επιστροφής μαζεύετε γύρω σας πολλές ενέργειες: είναι σαν μια μεγάλη σπιράλ που δημιουργείται γύρω από τον καθένα από σας. Ο καθένας είναι σπιράλ που επηρεάζει τις κοντινές ψυχές και το περιβάλλον της, οπότε ναι, υπάρχει μια ευθύνη. Είναι στα χέρια σας να την αποδέχεστε ή όχι.
Έχετε καθίσει με μας. Είμαστε μαζί. Η πρόθεσή σας είναι να είμαστε συνέχεια μαζί. Ευχόμαστε αυτή η πρόθεση να γίνει πραγματικότητα συνειδητά μέσα στις καρδιές σας γιατί πολύ συχνά φτάνει να κάνετε ένα πολύ μικρό βήμα εσωτερικά για να θυμηθείτε που κάθεστε και να δείτε ότι το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό, ότι η απάντηση του σύμπαντος είναι σκέτη φώτιση…
Που θέλετε να καθίσετε στη δικιά σας επιλογή, στο δικό σας παιχνίδι της επιστροφής; Θέλετε να δημιουργήσετε μια καινούρια κοινωνία με τα καινούρια δεδομένα που ξέρετε και έχετε δοκιμάσει; Κάντε το! Σταθείτε, καθίστε στην καρδιά και από κει κοιτάξτε τους άλλους, την κοινωνία που δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει το παιχνίδι που παίζει. Χωρίς περιφρόνηση, χωρίς κρίση, απλώς με την επίγνωση ότι σε λίγο θα ξέρουν και αυτοί και ότι μέχρι τότε έχουν δικαίωμα να έχουν όλη την αγάπη σας, όλη την συμπόνια σας, όλη την τρυφερότητά σας. Βλέπετε, δεν ξέρουν ακόμα και είναι πολύ στα σκοτεινά και υποφέρουν πολύ. Και εγώ αυτό κάποτε είπα στον Πατέρα μου: ότι δεν ξέρουν τι κάνουν…
Να κοιτάξετε τους συνανθρώπους σας με αυτό το μάτι: δεν ξέρουν τι κάνουν, αλλά με όλη την αγάπη που έρχεται από παντού από το σύμπαν και που περνά από σας, οι πόρτες ανοίγουν και η συνείδηση μεγαλώνει στη Γη, οι καρδιές ανοίγουν και η θλίψη υποχωρεί επειδή μεγαλώνει η επίγνωση.
Να είστε ευλογημένοι που δέχεστε να είστε απ’ αυτούς που κάνουν την κοινωνία να ανεβεί ένα σκαλοπάτι και που δεν είστε απ’ αυτούς που στέκονται εκεί που βρίσκονται από συνήθεια. Να είστε ευλογημένοι παιδιά μας και σας ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Καθόμαστε μαζί, μαζί, και κοιτάμε τα παιχνίδια που παίζονται με μια αγάπη που ρέει ασταμάτητα… αφήστε την να ρέει σε όλους όσους είναι δίπλα σας, κοντά σας, και ιδιαίτερα σ’ αυτούς που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα. Την χρειάζονται περισσότερο απ’ όλους.
Και έτσι είναι.
