Είναι ο Ηλίας εδώ που θα μας πάει ταξίδι. Το θέμα είναι αυτό που είπαμε την περασμένη βδομάδα: εάν θα είναι ένα ταξίδι στο χώρο-χρόνο, σε άλλη διάσταση, ή εάν θα είναι ένα ταξίδι στο εδώ και τώρα. Ένα ταξίδι όπου μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά και όπου αφήνουμε όλα τα άλλα πράγματα να κυλάνε γύρω μας, να ταξιδεύουν γύρω μας, και εμείς μαθαίνουμε να είμαστε πάντα πιο σταθεροί και να τα κοιτάμε. Τα πράγματα που περνάνε μπροστά στα μάτια μας είναι πάντα κομμάτια του εαυτού μας. Μπορούμε να τα κοιτάξουμε σαν ξένα σώματα ή μπορούμε πάντα να τα κοιτάμε σαν μέρη του εαυτού.

Μπαίνουμε λοιπόν στην καρδιά μας και παίρνουμε τρεις βαθιές αναπνοές… έφτασα μπροστά στο τρένο, μπαίνω στο βαγόνι, βρίσκω μια θέση και κάθομαι. Με παίρνει ο ύπνος και κοιμάμαι. Που πάω; Τι πάει που; Αφήνω ένα παλιό, ή ένα καινούριο ρούχο ανάλογα με την ηλικία μου, και πηγαίνω αλλού… κάντε το λοιπόν. Δείτε τον εαυτό σας στο τρένο, στο βαγόνι, στη θέση που βρήκατε, και αφήστε το να αποκοιμάται… αφήστε το να χαλαρώσει αρκετά ώστε να μπορεί να αφεθεί τελείως, να αφεθεί στον ύπνο. Εσείς συνεχίζετε να νιώθετε ζωντανοί. Συνεχίζετε να νιώθετε ότι είστε εκεί μέσα, και με μια μικρή φαντασία ότι είστε και έξω από το σώμα, ότι το κοιτάτε καθώς κοιμάται.

Λοιπόν ποιοι είστε; Είστε αυτό το σώμα που κοιμάται; Αφού δεν έχει πια συνείδηση αυτή τη στιγμή…είστε μπροστά του και το κοιτάτε. Ποιοι είστε; Κοιταχτείτε, πως βλέπετε τον εαυτό σας; Πως βλέπετε και το διπλανό σας, γιατί όλοι μαζί μπήκατε στο τρένο. Βρήκατε μια θέση, κοντά, στο ίδιο βαγόνι, και ο καθένας έχει αφήσει το σώμα του, και ο καθένας κοιτάει γύρω που βρίσκεται. Βάλτε πρόθεση λοιπόν να παίξετε. Βάλτε πρόθεση ο καθένας να κοιτάει τον άλλον και να παίξετε μαζί. Και ο καθένας να μπορεί να είναι η αντανάκλαση του αλλουνού. Ο καθένας να μπορεί να δείξει στον άλλον πως είναι, από τι αποτελείται, μια και δεν αποτελείται πια από κόκαλα, δέρμα και αίμα. Λοιπόν για κοιτάξτε τους διπλανούς. Πως κινούνται; Ποια είναι η αίσθηση που βγαίνει απ’ αυτούς; Είναι η αίσθηση της χαράς, γιατί η πρώτη αίσθηση είναι η έλλειψη βάρους. Αυτό είναι κάτι που είναι για σας πάρα πολύ ευχάριστο. Δεν υπάρχουν πια όρια και δεν υπάρχει πια βάρος, και αυτό είναι κάτι που σαφώς σας ελαφρύνει αλλά και σας δίνει όρεξη να είστε σαν μικρά παιδιά, να παίξετε, να πηδήξετε και να κάνετε σαν να ήσασταν σε μια αυλή σχολείου, για να δείτε ποια παιχνίδια μπορείτε να κάνετε με αυτό το σώμα.

Κάντε ένα γύρω-γύρω όλοι. Πιαστείτε από το χέρι και αρχίστε δεξιόστροφα το γύρω-γύρω όλοι. Θα μετρήσουμε μέχρι το πέντε και μέχρι το πέντε θα έχετε φτάσει μια ταχύτητα, ας πούμε σημαντική, πολύ πιο γρήγορη απ’ ό,τι μπορείτε να φανταστείτε αυτή τη στιγμή. ΈΝΑ. Αρχίζετε το τρέξιμο και ο κύκλος μπαίνει σε μια ροή, σε ένα ρυθμό, σε μια χαρούμενη ροή. ΔΥΟ. Η χαρά μεγαλώνει, γιατί τρέχετε όλο και πιο γρήγορα. Είναι ποιος θα φτάσει τον άλλον, και τι θα γίνει με αυτήν την ταχύτητα που μεγαλώνει κάθε στιγμή. ΤΡΙΑ. Αρχίζετε να μην νιώθετε πια τα πόδια σας γιατί δεν προλαβαίνετε καν να πατάτε στη γη. Είστε στον αέρα, και ο κύκλος σας διαμορφώνεται. Με την ταχύτητα που αυξάνεται συνέχεια χάνονται τα όρια των σωμάτων. ΤΈΣΣΕΡΑ. Πολύ γρήγορα κυκλοφορείτε. Έχετε διαμορφώσει κάτι που μοιάζει με δαχτυλίδι, με πολλά χρώματα. Ο καθένας είναι μέσα στο δαχτυλίδι και κινείται ταχύτατα με τα χρώματά του που εμπλέκονται με τα χρώματα του διπλανού, των διπλανών του. Και αυτό που βλέπετε είναι απλώς μια σειρά χρωμάτων που με μεγάλη ταχύτητα κινείται σε ένα δαχτυλίδι, σε ένα κύκλο ενεργειών. ΠΈΝΤΕ. Η ταχύτητα έφτασε στο κορύφωμά της. Δεν φαίνονται πια τα χρώματα. Ενώθηκαν τα χρώματα. Ενώθηκαν σε ένα άσπρο χρώμα που τα περιέχει όλα, που είναι η ενέργεια σας. Ποιο είναι το σώμα σας; Μιλάγατε πριν για το συλλογικό, έχετε ένα συλλογικό σώμα. Αυτό είναι το συλλογικό σώμα και δεν μπορείτε καν να πείτε που είστε, γιατί η ταχύτητα είναι τέτοια που μέχρι να έχετε καταλάβει, συνειδητοποιήσει μια θέση όπου βρίσκεστε, είστε ήδη αλλού και συγχρόνως είστε παντού.

Θα φανταστείτε τώρα ότι αυτός ο μεγάλος κύκλος, αυτό το τεράστιο δαχτυλίδι είναι η βάση μιας σπείρας και ότι σιγά-σιγά θα ανεβείτε. Θ’ ανοίξετε δηλαδή το δαχτυλίδι για να συνεχίσει ως σπείρα πια. Σιγά-σιγά θα έχει διάμετρο που θα μικρύνει και σιγά-σιγά θα είστε και πιο κοντά ο ένας στον άλλον, οι ενέργειες σας. Μέσα στη σπείρα είναι σαν ένα καπέλο που φτιάχνετε, σαν το καπέλο της γνώσης που βάζετε στο κεφάλι σας όταν μπαίνετε σ’ αυτή τη σπείρα, όπου δέχεστε να μπείτε σε άλλες μορφές σώματος, σε άλλες διαστάσεις του εαυτού σας. Θέλουμε όμως ν’ αφήσετε το νοητικό για να κρατήσετε μόνο και μόνο τις αισθήσεις εκεί. Το μάθημα να το πάρετε μόνο μέσω των αισθήσεων και όχι μέσω των νοητικών διαδικασιών.

Συνεχίστε να ανεβαίνετε στη σπείρα.. συνεχίστε μέχρι το δαχτυλίδι να είναι τόσο μικρό, μα τόσο μικρό που είναι σαν μια κουκίδα. Είστε όλοι σε μια κουκίδα στην κορυφή. Αν θέλετε να κοιτάξετε έξω από την κουκίδα θα δείτε ότι είναι όλο το σύμπαν γύρω σας, με τα άστρα, τους γαλαξίες, το υπερπέραν, το κενό, και το εν δυνάμει σύμπαν που μπορείτε εσείς να δημιουργήσετε με την πρόθεσή σας. Είστε στην κορυφή του βουνού. Είστε η κουκίδα στην κορυφή της σπείρας και έχετε απίστευτη δύναμη γιατί μέσα σ’ αυτήν την κουκίδα είστε όλοι μαζί. Είστε όλα τα σώματα συμπυκνωμένα σε μια κουκίδα.

Τώρα μπείτε σ’ αυτήν την κουκίδα και δείτε πως είναι μέσα. Έξω είναι το σύμπαν. Μέσα, πως είναι; Και μέσα είναι ολόκληρο σύμπαν. Αυτό που θα θέλαμε να σας ζητήσουμε σήμερα είναι να κάνετε ένα πείραμα. Να δημιουργήσετε κάτι προς τα μέσα και προς τα έξω, και να δείτε τι θα γίνει. Οπότε, σας ζητάμε να σκεφτείτε κάτι μέσα στην καρδιά σας, κάτι που σας αρέσει, κάτι που κινεί τις χορδές της ζωής σας, κάτι για το οποίο θα θέλατε να τα δώσετε όλα, και όταν το έχετε βρει αυτό, να το δείτε σαν μια μικρή μπάλα στην καρδιά σας. Παίρνετε αυτή τη μικρή μπάλα στα χέρια σας, και έτσι όπως κοιτάτε προς τα μέσα, προς το καπέλο της σπείρας, με αυτή τη μπάλα που έχετε γεννήσει, να φυσήξετε, και να της πείτε ‘στο καλό’, φφφφ… δείτε την, τι κάνει, πως λειτουργεί η δημιουργία, που πάει; Πως μεγαλώνει; Μέχρι που πάει; Καταλαμβάνει όλο το σύμπαν, όλο το καπέλο αυτό, μέχρι τους τοίχους της σπείρας. Αυτό που έχετε δημιουργήσει έχει γεμίσει τόσο πολύ το χώρο που είστε εσείς αυτό στο χώρο πια. Έχετε γεμίσει το χώρο με τη δημιουργία σας. Αυτό είστε εσείς πια. Ωραία. Τώρα κάντε το ίδιο στην ανάποδη κατεύθυνση. Εκεί που είστε στην κουκίδα κοιτάξτε προς τα έξω, εκεί που είστε σαν στην κορυφή του βουνού, κοιτάξτε το σύμπαν γύρω σας, αυτό το απέραντο κενό που δεν είναι και τόσο κενό αλλά αρκετά ώστε να μπορέσετε κι εσείς να στείλετε κάτι εκεί μέσα, να δημιουργήσετε κι εσείς κάτι. Και θα πάρετε το ίδιο συναίσθημα, την ίδια ιδέα, την ίδια έννοια, ό,τι είχατε πάρει πριν για να δείτε τη διαφορά στη δημιουργία. Μαθαίνετε να δημιουργήσετε και είναι σημαντικό να μάθετε τι γίνεται στην μια και στην άλλη κατεύθυνση, για να ξέρετε τι να κάνετε όταν χρειάζεται. Λοιπόν, κοιτάξτε προς τα έξω, δείτε στην καρδιά σας αυτό που είπαμε ότι θέλετε να δημιουργήσετε. Δείτε την μπάλα που έχει δημιουργηθεί στην καρδιά σας να είναι γεμάτη με αυτό που θέλετε να δημιουργήσετε. Πάρετε με τα χέρια σας αυτή τη μπάλα. Κοιτάτε το σύμπαν, το μεγάλο κενό σαν μια μεγάλη αυλή για παιχνίδι. Φέρνετε τη μπάλα στο ύψος του στόματος και φυσάτε, φφφφ…. Δείτε τώρα τι θα κάνει, δείτε που θα πάει…Δείτε εάν αυτή η δημιουργία νοιάζεται για σας, εάν συνεχίζει το δρόμο της. Μήπως είναι τόσο χαρούμενη που είναι πια ανεξάρτητη μια και δεν είναι πια στην καρδιά σας, τόσο χαρούμενη που δεν κοιτάει πίσω της. Ανακαλύπτει, ανακαλύπτει όλο το σύμπαν και πράγματι είναι ένα τεράστιο έδαφος για παιχνίδι. Τόσο πολλά πράγματα μπορεί να ανακαλύψει, να διερευνήσει. Τόσο πολλά πράγματα με τα οποία μπορεί να παίξει, και παίζει. Θυμάται από πού ήρθε; Δεν αναρωτιέται καν, τόσο μεγάλο και ενδιαφέρον που είναι το παιχνίδι. Παίζει. Το χαίρεται. Μεγάλο το σύμπαν… κάποια στιγμή χάνεται, και τότε αναρωτιέται «οχ, Θεέ μου, από πού ήρθα; Που είναι ο δρόμος;» και ψάχνεται. Αλλά πήγε τόσο μακριά… πώς να τον βρει το δρόμο; Έχει πια μεγαλώσει από τότε που έφυγε, δεν είναι μια μικρή μπάλα αλλά ολόκληρος κόσμος πια, μεγάλη μπάλα. Δεν μπορεί να βρει το δρόμο της, τόσο πολύπλοκος που είναι.

Σκέφτεται ότι μια και δεν μπορεί να το βρει προς τα έξω θα το βρει προς τα μέσα. Και καλά κάνει. Γιατί προς τα μέσα αυτό που ακούει είναι ο ίδιος ήχος με αυτό που έχει γεμίσει τη σπείρα, που την έβγαλε από την καρδιά της. Ο ίδιος ρυθμός πάλλεται. Και αυτό που νιώθει μέσα της, αυτό το φως, αυτό το χρώμα που έχει μέσα της είναι ακριβώς το ίδιο που βρίσκεται στη σπείρα. Όταν μπαίνει η μπάλα μέσα στον εαυτό της και πάει να δει βαθιά τι γίνεται, τι υπάρχει, τότε βρίσκει τις δονήσεις, βρίσκει ακριβώς την αντανάκλαση μέσα της του φωτός, του ήχου, που είχε γεμίσει τη σπείρα όταν ο δημιουργός είχε στείλει τη μπάλα μέσα του, μέσα στη σπείρα. Κάνει ήχο. Και επειδή κάνει ήχο, οδηγεί. Οδηγεί η σπείρα τη μπάλα, και μέσω του ήχου μπορεί να βρει το δρόμο της και μπορεί να ξανακάνει τη σύνδεση με την Πηγή. Όταν δέχεται να μπει μέσα της και να βρει τη δόνηση που είναι μέσα της, και να ενεργοποιήσει αυτή τη δόνηση, τότε η δόνηση συνδέεται άμεσα με τη δόνηση της Πηγής. Και γίνεται επανένωση. Επανασύνδεση. Χωρίς να είναι πολύ δύσκολη η διαδικασία. Έτσι ο Πατέρας παίζει με τη δημιουργία. Έφτιαξε κωδικούς ώστε ο καθένας να μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο του. Τίποτα και κανένας δεν χάνεται ποτέ, αρκεί να θέλει να πάει μέσα του, μέσα στην καρδιά, και να βρει τη δόνηση που αντανακλά τη δόνηση του Πατέρα. Τίποτα άλλο.

Το ίδιο μπορείτε να κάνετε κι εσείς, όταν θέλετε να δημιουργήσετε κάτι. Το δημιουργείτε πρώτα μέσα στην καρδιά σας, γεμίζετε με αυτή τη δόνηση που θέλετε να δημιουργήσετε, το σκέφτεστε, γεμίζετε χαρά με αυτήν την ιδέα, και μετά, αφού το δημιουργήσατε μέσα σας, φυσάτε και αφήνετε το σύμπαν να πάρει τη δημιουργία, την ιδέα, την έννοια, το συναίσθημα αυτό, και να το παίξει. Δεν είναι πια στα χέρια σας, δεν έχετε πολλά να κάνετε. Απλώς, να είστε παρών, να είστε παρούσα στη δημιουργία που έχετε μέσα στην καρδιά σας, για να συνεχίζει να είναι ζωντανή μέσα στην καρδιά σας. Κάποια στιγμή, το σύμπαν θα σας στείλει την αντανάκλαση και θα υπάρχει σύνδεση, επανασύνδεση και δημιουργία, και θα είστε πάλι μπροστά στη δημιουργία σας που θα είναι πια έτοιμη για εκδήλωση, έτοιμη να έρθει προς εσάς για πραγματοποίηση. Μπορεί να γίνει γρήγορα, μπορεί να γίνει πιο αργά, ανάλογα με το τι χρειάζεται το σύμπαν να κάνει ενδιάμεσα, τι βλέπει το σύμπαν ενδιάμεσα, πόσο θέλει να παίξει με τη δημιουργία σας πριν σας την φέρει πίσω. Όταν βλέπει το σύμπαν ότι τα πράγματα είναι έτοιμα για να εκδηλωθεί η δημιουργία σας, τότε την φέρνει, γιατί εκείνο, το σύμπαν, έχει επίγνωση των ενεργειών που βρίσκονται εκεί ενώ εσείς δεν την έχετε πάντα αυτήν την επίγνωση, ελάχιστα την έχετε. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να κρατάτε πάντα στην καρδιά σας τη δημιουργία που θέλετε, να την κρατάτε ζωντανή μέσα σας και συγχρόνως να αφήσετε την εμπιστοσύνη προς το σύμπαν να εκδηλωθεί.

Έτσι γίναμε και εμείς δημιουργοί. Έτσι γίνεστε κι εσείς. Και έτσι θα μάθετε κι εσείς κάποια στιγμή σε άλλους να είναι με τη σειρά τους δημιουργοί νέων κόσμων, γιατί η δημιουργία δεν σταματάει ποτέ. Και οι δρόμοι είναι όλοι ανοιχτοί μπροστά στα πόδια σας.

Μείνετε σταθεροί στην επιθυμία σας και θα πραγματοποιηθεί.

Και έτσι είναι