Χαιρόμαστε που σας βλέπουμε και πάλι. Νοιώστε αυτό το ρέμα για το οποίο σας μιλάγαμε την περασμένη εβδομάδα: είναι σαν ένα νερό που έρχεται ζεστό και που γλιστράει ανάμεσά σας, γλιστράει μέσα σας, σας ποτίζει, σας γεμίζει. Γεμίζει όλα τα κενά σας. Μερικές φορές, και ίσως πιο έντονα τώρα τελευταία, νοιώθετε κενά, νοιώθετε ότι κάτι σας λείπει, ότι δεν είστε ολοκληρωμένοι. - Το κενό μέσα μας - Φίλοι μας, αυτό είναι τόσο όμορφο!... Ναι, μερικές φορές έχετε όρεξη να μας δώσετε σφαλιάρες όταν σας λέμε ότι κάτι που νοιώθετε με πόνο μας φαίνεται τόσο όμορφο, αλλά επιτέλους έχετε συνειδητοποιήσει, και συνειδητοποιείτε όλο και περισσότερο ότι σας λείπει ο Εαυτός, ότι όταν δεν είστε γερά συνδεδεμένοι νοιώθετε κενό. Αυτό για μας σημαίνει ότι η σύνδεση είναι εφικτή και ότι μια και μας νοιώθετε όλο και περισσότερο, νοιώθετε τον Εαυτό σας όλο και περισσότερο, νοιώθετε αυτήν την σύνδεση μέσα στον άξονα να μεγαλώνει συνεχώς. Όταν είστε λίγο απομακρυσμένοι απ’ αυτήν την συνείδηση, τότε είναι δύσκολες στιγμές μοναξιάς, δύσκολες στιγμές κενού. Το μεγαλύτερο βήμα όμως το έχετε κάνει. Το μεγαλύτερο βήμα είναι αυτή η συνειδητοποίηση. Μετά, πηγαίνετε τόσο ψηλά, ή τόσο βαθιά ανάλογα με το πώς το βλέπετε και με το ταξίδι που έχετε κάνει εκείνη την ημέρα ή εκείνη την εβδομάδα, που συνδέεστε δυναμικά και όταν γυρίζετε σας λείπει! Σας λείπει αυτό που έχετε βρει, σας λείπει η τόσο μεγάλη ομορφιά, σας λείπει η τόσο λεπτή σύνδεση, σας λείπει τόσο πολύ που μερικές φορές σας έρχονται, ναι, ακόμα και δάκρυα στα μάτια. Δεν είναι κενό. Για την αλήθεια είναι και δεν είναι. Είναι γιατί όντως έχετε συνειδητοποιήσει ότι η καρδιά σας νοιώθει κενό όταν δεν είναι συνειδητά συνδεδεμένη διαρκώς με τον Εαυτό και δεν είναι γιατί αυτό το κενό σας παραπέμπει πάντα στο ταξίδι που έχετε κάνει, στο πόσο γεμάτοι ήσασταν τότε. Είναι τότε μια βοήθεια για να κάνετε ένα βήμα μπροστά, να ξανασυνδεθείτε και να είστε πάλι στον άξονά σας. Νοιώστε το. Νοιώστε αυτόν τον τόσο όμορφο άξονα, με τοιχώματα και μέσα το κενό… δεν είναι όμως ένα δύσκολο κενό, δεν είναι ένα κενό που σας πονάει. Βλέπετε τη διαφορά; - Η λεωφόρος και ο επισκέπτης – Είναι ένα κενό που μοιάζει με μια λεωφόρο όταν έρχεται ένας επίσημος επισκέπτης στη χώρα σας. Έχετε την αστυνομία που αδειάζει τη λεωφόρο όπου εκείνος θα περάσει. Του κάνετε τιμή αδειάζοντας τη λεωφόρο για να μπορεί να περάσει πιο άνετα, για να μπορεί να χαίρεται τη διαδρομή. Του κάνετε μεγάλη τιμή γιατί βέβαια κάνοντας αυτό έχετε εσείς επιπτώσεις που δεν είναι ευχάριστες. Πρέπει εσείς να μαζευτείτε στην άκρη. Δε μπορείτε να διασχίσετε τόσο εύκολα τη λεωφόρο, έχετε δυσκολίες στους πλαϊνούς δρόμους, στην κυκλοφορία, ώστε να μπορεί εκείνος να κυκλοφορεί καλά. Αυτή η εικόνα είναι πολύ κοντά στην εσωτερική σας πραγματικότητα αυτές τις μέρες. Κάνετε τιμή στον Εαυτό σας ετοιμάζοντας ένα δρόμο καταπληκτικό, καταπληκτικό! Ετοιμάζετε μια λεωφόρο τόσο φαρδιά, τόσο άνετη, τόσο κενή! Αδειάζετε αυτό το δρόμο απ’ όλα τα εμπόδια που υπήρχαν μέσα. Καθαρίσατε, και καθαρίσατε ξανά, βγάλατε όλα τα μεγάλα και όλα τα μικρά εμπόδια, και καθαρίσατε ακόμα. Βάλατε χρώματα το ένα πιο ωραίο από το άλλο, το ένα πιο λαμπερό από το άλλο, και συνεχίζατε αδιάκοπα τη δουλειά σας: αυτό το άδειασμα, αυτές τις προετοιμασίες. Τώρα το κανάλι σας είναι τόσο ανοιχτό, τόσο όμορφο και τόσο άδειο! Βέβαια, δεν είναι το κανάλι όλων εντελώς άδειο, αλλά αυτήν την εργασία την έχετε όλοι προχωρήσει τόσο πολύ που αυτό που μένει να κάνετε δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που έχετε ήδη κάνει. - Να χαίρεστε τα κενά σας! – Όσοι από σας έχετε πραγματικά αδειάσει πολύ νοιώθετε αυτό το κενό. Έχετε μάθει να συνδέετε το κενό με τον πόνο. Αν σας λέγαμε ότι αυτό είναι επίσης μια εκμάθηση, μια συνήθεια, πολύ ανθρώπινη… δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Το κενό είναι απλώς κενό. Εσείς είστε που κάνετε την σύνδεση με την θλίψη, με την έλλειψη, μερικές φορές ακόμα και με την κατάθλιψη. Είναι δικιά σας σύνδεση, δικός σας συνειρμός! Τα πράγματα δεν είναι έτσι. Όταν παίρνετε λίγη απόσταση και κοιτάτε τα πράγματα από μακριά, βλέπετε ότι είναι απλώς αυτά που είναι. Συνδέονται με συναισθήματα, με αισθήσεις, επειδή εσείς κάνετε αυτές τις συνδέσεις. Έχετε μάθει από μικρό παιδί ότι όταν υπάρχει ένα κενό, ο άλλος που σας αγαπάει προσπαθεί να το γεμίσει, ή σας λυπάται που έχετε αυτό το κενό. Έτσι έχετε μάθει όλη τη ζωή σας ότι κενό = θλίψη, έλλειψη, κατάθλιψη. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ! Και καιρός είναι να κοιτάξετε τα πράγματα όπως είναι και όχι απαραίτητα όπως φαινόντουσαν μια ζωή. Οι συνειρμοί αλλάζουν. Οι συνειρμοί αυτοί είναι αυτοί που κάνετε εσείς, μπορείτε να κάνετε άλλους συνειρμούς, να βγείτε από τη ρουτίνα των συναισθημάτων μέσα στην οποία βρίσκεστε για να μπείτε σε μια άλλη. Ποιος σας εμποδίζει? Κανείς, ο εαυτός σας ίσως, κανείς άλλος. Θα σας πούμε πως το βλέπουμε εμείς αυτό το κενό. Σας το έχουμε πει, το βλέπουμε σαν μια λεωφόρο και πραγματικά σε μας φαίνεται τόσο ωραίο, φαίνεται σαν δώρο αυτό που ετοιμάσατε για τον Εαυτό, το πιο ωραίο δώρο που μπορούσατε να του κάνετε, και μια και ο Εαυτός είναι ο επίσημος επισκέπτης, αν δεν ήταν έτσι προετοιμασμένη η λεωφόρος ίσως να μην είχε έρθει. Τώρα βλέπει το δρόμο τόσο ανοιχτό, τόσο άδειο που ξέρει ότι φτάνει να κάνει μια μικρή κίνηση για να βρεθεί στην καρδιά σας. Δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει, μόνο μια μικρή κίνηση της δικιάς του καρδιάς και βρίσκεται στη δικιά σας επειδή έχετε αυτό το κενό, οπότε παρακαλούμε θερμά, μια και έχετε δημιουργήσει αυτό το κενό, μια κι έχετε δουλέψει για μερικούς από σας για δεκαετίες για να φτάσετε σ’ αυτό το κενό, παρακαλούμε πάρα πολύ μην το γεμίσετε με θλίψη!!! Είναι απίστευτο αυτό που βλέπουμε κατά τακτά διαστήματα σε όλους εσάς, όταν σας πιάνει αυτή η μικρή ή μεγάλη θλίψη! Νοιώθετε κενό και το ταυτίζετε με την θλίψη: αν είναι δυνατόν! Να χαίρεστε, να χαίρεστε τα κενά σας! Είναι πραγματικά να αφήσετε τη χαρά να γεμίσει αυτόν τον άξονα, όχι τον ίδιο τον άξονα γιατί είπαμε πόσο όμορφο είναι να παραμένει άδειος, αλλά να γεμίσει τα τοιχώματα. Τα τοιχώματα του άξονα, ας είναι τοιχώματα χαράς! Ξέρετε πόσο γρήγορα θα έρθει ο Εαυτός με τοιχώματα χαράς στο κανάλι σας; Θα πετάξει! Θα είναι τόσο όμορφη η διαδρομή γι’ αυτόν! - Αλλάζουμε το βλέμμα μας – Δεν υπάρχει πιο όμορφο στοιχείο από τη χαρά. Δεν υπάρχει πιο δημιουργικό στοιχείο από τη χαρά. Η χαρά και η θλίψη είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, δυο όψεις που έχετε εσείς μέσα σας και ανάλογα με το πώς κοιτάτε τα πράγματα μέσα σας γυρίζετε το νόμισμα από τη μία ή από την άλλη. Βλέπετε, δεν είναι ένα πράγμα θλιβερό ή χαρούμενο, είναι το πώς το κοιτάτε, ποια πλευρά κοιτάτε σε καθετί που σας συμβαίνει. Ποιο βλέμμα αποφασίζετε να ακουμπήσετε σε ό,τι βρίσκεται δίπλα σας και μέσα σας; Δεν σας λέμε αυτήν την στιγμή να ακυρώσετε πράγματα. Σας έχουμε εξηγήσει πολύ συχνά ότι όλα όσα έχετε μέσα σας είναι αξιόλογα και σας έχουμε ζητήσει πολλές φορές να αγκαλιάσετε τα πάντα μέσα σας: αυτό που λέτε θετικό ή αρνητικό, αυτό που λέτε μαύρο ή άσπρο. Τα πάντα να αγκαλιάσετε, αλλά κάθε φορά που βλέπετε κάτι να αναρωτιέστε: πως είναι η άλλη όψη του νομίσματος; Νοιώθω θλίψη; Αν το κοιτάξω αλλιώς, τι βρίσκω; Και πάντα από την άλλη πλευρά της θλίψης υπάρχει χαρά. «Τι κάνουμε με την θλίψη;» θα μας πείτε. Θα την θάψουμε; Θα πούμε ότι δεν την θέλουμε; Θα την ακυρώσουμε; Θα κάνουμε προσευχές για να μην υπάρχει; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Θα την αφήσετε εκεί που είναι. Το πολύ-πολύ θα τη ρωτήσετε: «τι έχεις να μου πεις; Γιατί είσαι εδώ; Που με παραπέμπεις;» Πολύ συχνά θα σας δείξει την εικόνα ενός παιδιού, γιατί είναι όταν ήσασταν παιδιά που μπήκαν αυτά τα αποτυπώματα, που συνδέσατε την θλίψη με ορισμένες καταστάσεις, ελλείψεις, κενά. Οπότε, πολύ συχνά, όταν θα απευθυνθείτε στην θλίψη σας ρωτώντας «τι θέλεις να μου πεις; Τι θέλεις και έρχεσαι;» θα έρθει η εικόνα ενός παιδιού που θα θέλει μια αγκαλιά. Δεν είστε υποχρεωμένοι να πάρετε αυτό το παιδί αγκαλιά. Οι γονείς που είστε πολύ συχνά θα έχουν όρεξη να το πάρουν αγκαλιά. Δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορείτε να του ζητήσετε να κάτσει σε μια καρέκλα απέναντί σας, και να του πείτε ότι όταν εκείνο ζούσε, έτσι ήταν τα πράγματα. Προφανώς αυτό ήθελε εκείνο και τα δημιούργησε έτσι. Ένοιωθε ότι ήταν καλύτερα για εκείνο, τότε. Σεβαστό, αλλά δεν χρειάζεται να πάρετε αυτό αγκαλιά. Μπορείτε αντίθετα να του εξηγήσετε ότι έχετε αλλάξει, ότι οι συνθήκες γύρω σας έχουν αλλάξει, ότι οι στόχοι σας έχουν αλλάξει, και ότι μπορείτε εσείς να ακολουθήσετε ένα διαφορετικό δρόμο απ’ αυτόν που ακολούθησε αυτό το παιδί. Κρατήστε το απέναντί σας, όχι όμως στην αγκαλιά σας, εκτός και αν το θέλετε πολύ. Το έχουμε πει συχνά: όλες αυτές οι διαδικασίες απαιτούν σεβασμό, και θα δείξετε σεβασμό για αυτό το παιδί που κάποτε ήσασταν. Δεν χρειάζεται όμως να είστε ακόμα αυτό το παιδί γιατί έχετε μεγαλώσει, και τα βήματά σας σας έχουν πάει αλλού, σε άλλες δονήσεις, σε άλλα κριτήρια ζωής. Δεν σημαίνει ότι αυτά τα κριτήρια θα είναι σταθερά από δω και πέρα. Μπορεί του χρόνου να πείτε ότι δεν θέλετε πια τα σημερινά και να τα αλλάξετε για να πάρετε άλλα, και όταν λέμε του χρόνου μπορεί να είναι σε τρεις εβδομάδες, δεν έχει σημασία. Όλα εξελίσσονται. Χρειάζεται σεβασμός για όλα όσα υπήρξατε, για όλες τις αποφάσεις που έχετε πάρει στη ζωή σας γιατί κάποτε τις πήρατε για το καλό σας, αλλά δεν χρειάζεται να παραμένετε σταθεροί σ’ αυτές τις αποφάσεις μετά από τόσα χρόνια. Χρειάζεται να μένετε σταθεροί στον άξονά σας, παύλα και τέρμα. Μόνο εκεί αξίζει να είστε σταθεροί και τότε, όταν θα είστε καθισμένοι στην καρδιά, στον άξονα, θα δείτε ότι γύρω σας αλλάζει το σώμα. Γερνάει θα λέγατε… αλλά εμείς θα λέγαμε ότι αλλάζει. Αλλάζει γιατί πραγματικά οι εσωτερικές σωματικές διαδικασίες αλλάζουν, και όχι μόνο προς τη γήρανση. Το DNA σας αλλάζει, το βάζετε εσείς να αλλάζει με τις προθέσεις που δηλώνετε, και όταν αλλάζει το DNA αλλάζει το σώμα. Αλλάζουν τα πάντα. Έτσι καθισμένοι θα δείτε λοιπόν το σώμα να αλλάξει, θα δείτε τα γεγονότα γύρω σας να αλλάξουν, και εσείς, σταθερά καθισμένοι, θα τα δείτε να έρχονται και να φύγουν, να γυρίζουν γύρω σας και να αλλάζουν τα χρώματα και οι δονήσεις, χωρίς αυτό να σας επηρεάσει. Θα δείτε θλίψη να περάσει, χαρές να περάσουν, επιθυμίες να περάσουν, αγωνία να περάσει, άγχος, θυμό… τα πάντα θα δείτε να περάσουν μπροστά στα μάτια της καρδιάς. - Στο άμεσο μέλλον – Εσείς είστε καθισμένοι στον άξονα, πάντα, γιατί αυτός ο άξονας είναι κενός, και είναι ο πιο όμορφος άξονας που μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε σε ολόκληρη σας τη ζωή! Εάν σας είχαμε πει πριν μερικά χρόνια ότι θα καταφέρετε να κάνετε έναν άξονα κενό, θα είχατε πει: «αυτό είναι που θα καταφέρουμε να κάνουμε; Μήπως δεν χρειάζεται να μπούμε στον κόπο και να κάνουμε όλη αυτή τη δουλειά, γιατί αυτό δεν μας ενδιαφέρει και τόσο!» και όμως, τώρα που είστε σ’ αυτό το κενό… ναι, ξέρετε ότι είστε ακόμα σε αναμονή. Ξέρετε ότι πολύ σύντομα δεν θα υπάρχει πια κενό, γιατί ο Εαυτός θα έχει γεμίσει αυτόν τον άξονα. Για μας είναι σαν να έχει ήδη γίνει ενώ για σας δεν έχει ολοκληρωθεί. Κάθε μέρα που περνά, κάθε στιγμή που περνά είστε πιο κοντά, γι’ αυτό επίσης μεγαλώνει η θλίψη: γιατί βλέπετε με τα εσωτερικά σας μάτια, αρχίζετε να διακρίνετε στον ορίζοντα το γέμισμα του καναλιού. Μια και το διακρίνετε αυτό, συγχρόνως νοιώθετε κενό. Να χαίρεστε! ναι, υπάρχει ακόμα διαφορά, αλλά είναι μια διαφορά όχι προς την θλίψη αλλά προς κάτι τόσο όμορφο, προς μια πλήρη ένωση. Είναι τόσο όμορφο αυτό που βλέπουμε, και πολύ κοντά! Μας λέτε: «είναι παράξενο που μας μιλάτε για κάτι που θα έρθει όταν συνήθως τονίζετε αυτό που γίνεται εδώ και τώρα. Γιατί μας μιλάτε τώρα για κάτι που θα γίνει;» Γιατί για μας παιδιά έχει ήδη γίνει. Για μας αυτό είναι το παρόν, δεν υπάρχει διαφορά, αλλά βλέπουμε ότι οι αισθήσεις σας όλο και περισσότερο τείνουν προς μια σύγκριση ανάμεσα στις στιγμές όπου νοιώθετε εντελώς συνδεδεμένοι, ενωμένοι, και τις στιγμές όπου νοιώθετε κενό. Βλέπουμε ότι αυτή η σύγκριση σας τραβάει προς την θλίψη ενώ για μας αυτή η σύγκριση τραβάει προς τη χαρά, γιατί είναι η απόδειξη της δουλειάς που έχετε κάνει και που κάνετε ακόμα. Πρέπει απλώς να αναποδογυρίσετε το βλέμμα σας, αυτό είναι που χρειάζεται να κάνετε σ’ αυτήν την περίπτωση, ένα αναποδογύρισμα του βλέμματός σας, και να δείτε ότι σ’ αυτό το επίπεδο της καρδιάς, εκεί όπου υπάρχει σαν μια λάμα που χωρίζει δυο πλευρές εντελώς διαφορετικές της ενσάρκωσής σας, έχετε το εξής: κάτω από την καρδιά, μια μεγάλη σφαίρα μαύρη, όπως αυτή η τόσο όμορφη σφαίρα μαύρη που σας είχαμε φέρει πριν από λίγες εβδομάδες, και πάνω από τη λάμα που χωρίζει τα δυο πεδία, μια πολύ μεγάλη σφαίρα, μπάλα φωτός χρυσή που αρχίζει από την καρδιά. Εσείς βρίσκεστε ακριβώς στο επίπεδο της λάμας. Μερικές φορές κοιτάτε προς τα κάτω και βλέπετε πως φαίνονται τα πράγματα στη μαύρη σφαίρα όπου κενό = θλίψη, και άλλες φορές το βλέμμα σας σηκώνεται και σ’ αυτήν τη χρυσή σφαίρα βλέπετε ότι κενό =ένωση = χαρά = δώρο = αγάπη = το μέλλον μας, όλων μας. - Το σημείο τριβής – Αφήστε αυτές τις μπάλες να μπουν σε κίνηση. Η χρυσή μπάλα γυρίζει γύρω από τον κάθετο άξονα όπως οι δείκτες του ρολογιού ενώ η μαύρη μπάλα γυρίζει ανάποδα. Έτσι εκεί που κάθεστε, πάνω στη λάμα που ξεχωρίζει τα δυο πεδία, έχετε δυο μπάλες που κινούνται με αντίστροφη φορά. Αφήστε το να γίνει. Πάρτε μερικές ανάσες μέσα σ’ αυτήν τη διπλή κίνηση και δείτε τι γίνεται… Ναι, είναι και η ένωση των δυο πεδίων… το από πάνω και το από κάτω έρχονται σε επαφή συνεχώς και δημιουργείται μια τριβή εκεί που είστε καθισμένοι. Τι νομίζετε: ότι το να είστε καθισμένοι ακριβώς εκεί όπου γίνεται η τριβή είναι ευχάριστο; Όχι πάντα! Το σημείο τριβής δεν είναι πάντα ευχάριστο. Μερικές φορές ναι, γιατί νοιώθετε πολύ δύναμη εκεί, γιατί είναι ένα δημιουργικό σημείο, ένα κομβικό σημείο. Άλλες φορές λέτε: «έλεος, δεν τη μπορώ πια αυτήν την τριβή!» και την άλλη στιγμή λέτε: «όχι, μην με πάρετε στα σοβαρά, σαφώς και την θέλω, είναι τόσο όμορφο αυτό που δημιουργείται!» Έτσι είναι η ζωή στη Γη : σκέτο πεδίο τριβής ανάμεσα στη μαύρη μπάλα και στη χρυσή, και εσείς έχετε πάντα τη δυνατότητα να κοιτάξετε προς τα κάτω ή προς τα πάνω. Έχετε έτσι και αλλιώς μια επαφή με τις δυο μπάλες που είναι τόσο σημαντικές και η καθεμιά είναι τόσο όμορφη στη δόνησή της. Η θέση σας είναι στην τριβή μεταξύ τους. Απολαύστε το. Όσο δύσκολο και να είναι μερικές φορές, απολαύστε το γιατί δεν είστε πολλές οι ψυχές σε όλο το σύμπαν που έχετε την τύχη, ας το πούμε έτσι ή θα μπορούσαμε να πούμε επίσης που έχετε την ευκαιρία, που έχετε τη χαρά να είστε σε τόσο δημιουργικό σημείο, σε τόσο κομβικό σημείο. Απολαύστε το, και δείτε πόσο εύκολα η θλίψη που είναι στη μπάλα που κινείται μπορεί περνώντας στη μπάλα από πάνω, να γίνει χαρά. Πάρτε την ενέργεια που σας πονάει από την κάτω μπάλα, και όταν έρχεται στο σημείο τριβής, περάστε την στη πάνω μπάλα, κάντε το! Πάρτε στα χέρια σας την ενέργεια που σας πονάει, βάλτε την στην επιφάνεια της μαύρης σφαίρας ώστε να έρθει σε επαφή με την άλλη στο σημείο τριβής, αργά ή γρήγορα, και όταν φτάνει στο σημείο τριβής όπου βρίσκεστε καθισμένοι, πάρτε μια μεγάλη ανάσα και φέρτε την στην πάνω μπάλα. Όλα θα αλλάξουν, γιατί όταν η χρυσή μπάλα θα έχει μετουσιώσει την ενέργεια της θλίψης σε χαρά, αυτή η ενέργεια μετουσιωμένη θα μπορεί, και πάλι ερχόμενη στο σημείο τριβής, να ξαναπεράσει στη μαύρη σφαίρα και να πάει να την φωτίσει. - Το οχτάρι – Έτσι, σιγά-σιγά, δημιουργείτε ένα οχτάρι φανταστικό, φανταστικό! Είναι όλα τα χρώματα από κάτω που έρχονται επάνω και που φωτίζονται, μετουσιώνονται. Η μαύρη μπάλα γίνεται χρυσή; Και ναι, και όχι. Είναι πολύ σημαντικό η μαύρη μπάλα να παραμένει μαύρη προς το παρόν γιατί είναι η πολικότητά της που επιτρέπει την κίνηση στο οχτάρι. Αυτό που γίνεται είναι ότι ο πυρήνας της αλλάζει και γίνεται χρυσός. Όταν ο πυρήνας γίνεται χρυσός δεν υπάρχει πια πόνος και αυτό είναι μια μεγάλη αλλαγή. Βάλτε μπρος αυτήν την κίνηση αυτήν την εβδομάδα, όχι γρήγορα, όχι κατ’ ευθείαν στο οχτάρι. Δείτε πρώτα την θέση σας στη λάμα, δείτε πρώτα τις κινήσεις των δυο σφαιρών και σιγά-σιγα δείτε τις να επικοινωνούν και η ενέργεια να περάσει από τη μία στην άλλη ώστε να καταλήξουν στο οχτάρι και στο χρυσό πυρήνα από κάτω… Ναι, σαφώς και έχετε κάτι που μοιάζει με το σύμβολο του Τάο, γιατί μέσα σ’ αυτό το οχτάρι, ο πυρήνας της πάνω σφαίρας έχει γίνει μαύρος. Στενοχωριέστε; Είναι η ενέργεια της Γαίας, είναι η ενέργεια της Γης, είναι η ενέργεια της ίδιας της διττότητας που μετουσιώθηκε. ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ! Είναι φανταστικό έργο, μεγάλο έργο. Ο καλύτερος αλχημιστής αυτό ονειρεύεται και τίποτα άλλο! Ναι, χίλιες φορές ναι, έχετε μαύρο πυρήνα τώρα πια στη χρυσή σφαίρα επάνω: τόσο όμορφος πυρήνας είναι αυτός, τόσο λαμπερός! Αυτό το οχτάρι, με από τη μία τη σφαίρα από κάτω που έχει γίνει ο πυρήνας της χρυσός και η επιφάνεια της παραμένει μαύρη, και από την άλλη από πάνω τη χρυσή σφαίρα με το μικρό μαύρο πυρήνα, αυτό το οχτάρι είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχετε κάνει. Αυτό κυνηγούσατε ζωή μετά από ζωή, σε όλες τις ενσαρκώσεις σας, αυτό το κατόρθωμα, αυτήν την ισορροπία, αυτήν τη μετουσίωση. Να είστε περήφανοι! Να είστε περήφανοι, το αξίζετε. Ναι, το αξίζετε πραγματικά, να το χαίρεστε, όπως το χαιρόμαστε κι εμείς. Και έτσι είναι.