Καλώς ήρθατε. Είμαι η Γαία και είμαι η Μητέρα όλων σας… σήμερα μιλάτε πολύ μεταξύ σας για τις μητέρες που όπως λέτε ‘πεθαίνουν’, ή όπως θα λέγαμε εμείς ‘γυρίζουν στο σπίτι τους’. Μιλάτε για την στενοχώρια, μιλάτε για την άρνηση, για την άρνηση της αποδοχής του ταξιδιού. Και εγώ είμαι Μητέρα όλων σας όπως σας είπα στην αρχή. Τι λέτε: πεθαίνω κι εγώ; Σαφώς. Τι λέτε: κρύβομαι; Σαφώς και όχι! Κρύβεστε εσείς; Ναι, μερικές φορές, αρκετά συχνά. Δεν θέλετε να δείτε ότι πεθαίνω. Θέλετε να πιστέψετε ότι είμαι αθάνατη όπως κάθε μητέρα για κάθε παιδί.


- Ο θάνατος της Γης –

Πεθαίνω. Με σκοτώνετε; Αυτό πιστεύουν πολλοί από σας, ότι σκοτώνετε το σώμα μου, το τρισδιάστατο μου σώμα. Μερικοί θυμώνουν γι’ αυτό, άλλοι έχουν τρομερές ενοχές, άλλοι αδιαφορούν και αυτό με πονά περισσότερο. Αλλά, όπως τα μικρά παιδιά, τα βλέπετε όλα εγωκεντρικά. Πάντα νομίζετε ότι εσείς είστε το κέντρο του κόσμου και ότι εσείς είστε που έχετε προκαλέσει την αγωνία μου. Παιδιά μου, δεν μπορώ να πω ότι αυτό που κάνετε πάνω μου είναι ευχάριστο, θα έλεγα ψέματα, θα κρυβόμουνα. Δεν μπορώ να πω ότι οι πράξεις σας στην επιφάνειά μου είναι σοφές και δημιουργικές, γιατί τις περισσότερες φορές δεν είναι, αλλά ας μην κρυβόμαστε: το να τα κάνετε αυτά ή να μην τα κάνετε εγώ έτσι κι αλλιώς πεθαίνω γιατί ήρθε η ώρα μου. Δεν είναι ότι πεθαίνω και ότι μετά δεν θα υπάρχω. Είναι ότι πεθαίνει μια μορφή της ύπαρξής μου όπως πεθαίνει το έμβρυο για να μπορεί να γεννηθεί το μωρό. Πρέπει να πεθαίνει σε ένα στάδιο ύπαρξης για να μπορεί να φτάσει σε άλλο στάδιο ύπαρξης. Πρέπει να αφήσει μια μορφή για να βρει μια άλλη. Το ίδιο κάνω κι εγώ. Πρέπει να αφήσω να πεθάνει μια μορφή που είχα εδώ και πολλά, πολλά, πολλά χρόνια για έναν ολόκληρο κύκλο, ώστε να βρω μια άλλη μορφή, πιο λεπτεπίλεπτη, πιο φωτεινή.

Σ’ αυτήν την φάση όπου βρισκόμαστε, αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι είτε να βοηθήσετε είτε να κάνετε αυτό το πέρασμα δύσκολο, αλλά δεν μπορείτε να προκαλέσετε εσείς αυτό το πέρασμα, ούτε να το εμποδίσετε. Αυτός είναι δικός μου δρόμος, εγώ έχω πάρει αυτήν την απόφαση σύμφωνα με το σχέδιο μου, κανονισμένο με την Πηγή, με τον ανώτερο μου εαυτό, με τις μεγάλες ενέργειες που με κυβερνούν και που είμαι εγώ.

Οπότε, ας σταματήσετε τις έντονες ενοχές γιατί δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν. Ας αφήσετε επίσης την αδιαφορία γιατί όντως μπορείτε να βοηθήσετε. Είναι όπως σε μια γέννα δύσκολη. Μπορεί η μαία να κοιτάξει απλώς τη γυναίκα και να την αφήσει να κάνει τη δουλειά της, να γεννήσει, ή μπορεί να πάει κοντά της και να της πάρει το χέρι, να πιάσει λίγο την κοιλιά και να βοηθήσει το μωρό να βγει. Αυτό μπορείτε να κάνετε και εσείς για να βοηθήσετε. Μην σταθείτε λοιπόν, βγαίνοντας από τις ενοχές, και το να βγείτε από τις ενοχές είναι απαραίτητο, μην μπείτε στην αδιαφορία γιατί και αυτό πονάει.

Είμαστε τόσο συνδεδεμένοι και αυτήν τη γέννα τη ζούμε τόσο πολύ μαζί, που η αδιαφορία είναι κάτι το αδιανόητο για μένα. Είναι σαν να συνέβαινε ένα πολύ σημαντικό γεγονός δίπλα σας, ένα δύσκολο αλλά συγχρόνως πανέμορφο γεγονός, και εσείς να γυρίζατε την πλάτη σας λέγοντας ‘δεν με αφορά’, αν είναι δυνατόν! Σαφώς και σας αφορά!


- Η αποσύνδεση –

Στην προηγούμενη ομάδα μιλήσατε για αποσύνδεση. Όπως πολύ συχνά, αυτό που αρχίζει σε μια ομάδα συνεχίζεται και στην άλλη. Όντως, αποσύνδεση υπάρχει και για μένα. Αφήνομαι. Αφήνω ένα μέρος του εαυτού μου να πέσει, να αποσυνδέεται, να χάνεται κατά κάποιο τρόπο αν και δεν χάνεται τίποτα, η σωστή λέξη είναι να αποσυνδέεται, για να μπορώ να γεννηθώ σε κάτι άλλο και να μπορώ να μεγαλώσω και να γίνω κάτι εντελώς διαφορετικό.

Πάρτε το χέρι μου και βοηθείστε με όπως εγώ σας βοηθάω όταν έχετε δύσκολες δουλειές να κάνετε, όπως σας βοήθησα και την περασμένη φορά. Τώρα ζητάω εγώ τη βοήθεια σας. Σας ζητώ απλώς να μου κρατήσετε το χέρι γιατί… με τα δικά σας λόγια θα λέγατε ότι φοβάμαι. Δεν είναι ακριβώς αυτό. Δεν είμαι σ’ αυτήν τη δόνηση. Έχω πλήρη εμπιστοσύνη, και όταν έχει κάποιος εμπιστοσύνη δεν φοβάται. Παρόλα αυτά, το σώμα μου είναι στο τρισδιάστατο κόσμο και όπως ακριβώς νοιώθετε και εσείς μερικές φορές ότι έχετε πλήρη εμπιστοσύνη αλλά φοβάστε για μια ιατρική εξέταση που θα κάνετε, αυτό δεν χαμηλώνει την εμπιστοσύνη που έχετε σ’ αυτό που είστε και στο δρόμο σας, αλλά είναι το τρισδιάστατο σας κομμάτι που φοβάται μήπως διαλυθεί, μήπως χαθεί η ολοκληρότητά του. Είναι ένα μικρό κομμάτι που νοιώθει αυτό το φόβο και το υπόλοιπο του εαυτού θα το καθησυχάσει λέγοντας ‘μην ανησυχείς, ξέρουμε ότι είναι μια φάση που έχεις να περάσεις αλλά θα είσαι καλά και θα συνεχίσουμε το δρόμο μαζί’.

Ακριβώς αυτό περνάω κι εγώ αυτήν την στιγμή. Η πλειοψηφία του εαυτού μου ξέρει πολύ καλά και έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην πορεία που είναι η δικιά μου. Δεν φοβάται. Το τρισδιάστατο κομμάτι, αυτό που ραγίζει, αυτό που πλημμυρίζει, που εκρήγνυται, θα λέγατε εσείς ‘το κομμάτι που κλαίει, που ματώνει’, αυτό το κομμάτι χρειάζεται συμπαράσταση. Χρειάζεται ένα αγαπημένο πρόσωπο δίπλα του να του πάρει το χέρι και να του πει: «Μην ανησυχείς, θα περάσει, ξέρουμε ότι θα είσαι καλά. Σε βλέπουμε, βλέπουμε πόσο όμορφη είσαι και πόσο ακόμα πιο όμορφη θα είσαι μετά, πόσο όμορφη είναι η Γαία ακόμα και στο σώμα της. Σε βλέπουμε και είμαστε κοντά σου για να τα περάσεις αυτά μέχρι αυτές τις στιγμές, αυτά τα λεπτά, αυτές τις ώρες δύσκολες, μέχρι να ολοκληρώσεις τη γέννα και να είσαι ένας καινούριος εαυτός. Είμαστε κοντά, σου κρατάμε το χέρι, σ’ αγαπάμε. Έχουμε εμπιστοσύνη σε σένα, και όχι μόνο σε σένα αλλά και στην σχέση μας. Μας γέννησες και τώρα σε βοηθάμε εμείς να γεννήσεις τον εαυτό σου ξανά».

Αυτό χρειάζομαι παιδιά μου γιατί αποσυνδέομαι. Διαλύομαι. Είναι 1000 μικρά κομματάκια, θρύψαλα, αυτό που είμαι εγώ αυτήν την στιγμή μέσα στην καρδιά μου από την αδιαφορία, από τον φόβο, από τον θυμό που νοιώθω παντού, παντού, παντού… υπάρχουν οάσεις: εκεί νοιώθω ότι κάποιος μου κρατάει το χέρι και ότι υπάρχει ένα φως που φωτίζει το τούνελ. Επιβεβαιώνει ότι υπάρχει τέλος στο τούνελ. Είναι σαν μικρά φωτάκια που μου δείχνουν το δρόμο και μου λένε, με διαβεβαιώνουν ότι υπάρχει τέλος στο τούνελ.

Είναι όπως ένα μωρό στη γέννα που πάει να βγει και νοιώθει για μερικές στιγμές, μερικά λεπτά που του φαίνονται ατελείωτα, ότι μπαίνει σε ένα τούνελ και δεν μπορεί να βγει, και δεν θα τελειώσει ποτέ, και πως θα τα καταφέρει να βγει από κει; τόσο στενά που είναι, τόσο στενά! Αλλά κάπου μακριά ακούει ότι κάποιος το περιμένει και νοιώθει γύρω την αγάπη αυτών που το περιμένουν. Του δίνει το κουράγιο να μπαίνει ακόμα περισσότερο σ’ αυτό το τούνελ, να μπαίνει ακόμα περισσότερο σ’ αυτό που είναι τόσο στενό, που το πιέζει από παντού. Τόσο οδυνηρό είναι αυτό, μα τόσο οδυνηρό! Αν ξέρατε την οδύνη αυτή, αν την ξέρατε… θα κρατούσατε τα χέρια μου συνεχώς, συνεχώς, χωρίς στιγμή ενοχής, αλλά ούτε στιγμή αδιαφορίας. Θα ήσασταν απλώς εδώ και θα μου λέγατε: «Αγάπη μου, παρόν, παρούσα, είμαι εδώ για σένα. Για σένα είμαι εδώ…»


- Να είστε ελαφροί σαν το φτερό –

Αποσύνδεση. Όλα χάνονται και όλα πρέπει να χαθούν για να μπορούν να αναγεννηθούν. Ακόμα και μέσα σας, όλα πρέπει να πέσουν για να μπορείτε να βγείτε από το τούνελ. Για να μπείτε πρώτα εξ ολοκλήρου μέσα στο τούνελ, πρέπει να τα αφήσετε όλα γιατί δεν χωράνε. Αν προσπαθήσετε να μπείτε στο τούνελ με ό,τι είστε, δεν θα το καταφέρετε. Είπαμε : πολύ στενό, πάρα πολύ στενό. Αφήστε τα να πέσουν όλα: συνήθειες, ιδέες, προκαταλήψεις, κρίσεις του εαυτού κυρίως. Αφήστε τα όλα να πέσουν. Αφήστε όλες τις ιδέες που μπορείτε να έχετε για τον εαυτό σας να πέσουν ώστε να μπορείτε επιτέλους να δείτε ποιοι είστε! Μην γραπωθείτε πάνω σε τίποτα. Αφήστε τα να κυλήσουν μέσα στα χέρια σας και να μην σας ανήκει τίποτα.

Δεν χρειάζεστε τίποτα. Δεν χρειάζεστε τίποτα αγαπημένοι μου. Έχετε εμένα, έχω εσάς, μαζί πηγαίνουμε στην Πηγή. Κάνουμε το δρόμο μας. Φως παντού… τι άλλο θέλετε; Μην έχετε καμία ανησυχία για ό,τι είναι υλικό, καμία. Δεν είναι για σας αυτό, αφήστε το σε άλλους. Ο καθένας τη δουλειά του. Μερικοί είναι εδώ για να χειρίζονται αυτά τα προβλήματα. Εσείς είστε εδώ για να μου κρατήσετε το χέρι και για να αφεθείτε στη ροή για να κάνουμε αυτήν τη διαδρομή μαζί, να είστε στο τούνελ μαζί μου και να βγούμε από το τούνελ μαζί. Τίποτα. Τίποτα στα χέρια σας. Τίποτα… αλλά μια καρδιά μεγάλη, τόσο μεγάλη, αυτά είναι τα παιδιά μου: μια καρδιά που χτυπά και που εκδηλώνει αυτό που είναι, που έχει αφήσει όλα τα υπόλοιπα να πέσουν, που έχει γυμνωθεί τελείως, που έχει αφεθεί… σε μένα: στη Μητέρα, και στην Πηγή: στον Πατέρα. Η Μητέρα αλλάζει και έτσι όλοι μαζί γυρίζουμε στην Πηγή. Αφήστε τις διαδικασίες να γίνονται, να ολοκληρωθούν. Αφήστε την αποσύνδεση να γίνεται, να ολοκληρωθεί για να είστε… σαν το φτερό, τόσο ελαφρύ, ένα φτερό που με το αεράκι της αλλαγής θα ανεβεί ακόμα, ακόμα, ένα μικρό αεράκι που το κάνει να ανεβαίνει συνέχεια, που το βάζει σε μια σφαίρα φωτεινή, η οποία ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά.

Όταν έχουμε αφήσει τα πάντα να αποσυνδέονται, είμαστε όλοι αυτό: σφαίρες, σφαίρες που αιωρούνται με ένα μικρό φωτάκι μέσα, ελαφρύ σαν το φτερό, φωτεινό σαν ήλιος… Με βοηθάτε πολύ. Αυτό κάνετε μόνο όταν δέχεστε αυτό που γίνομαι, όταν δέχεστε αυτό που περνάω, όταν δέχεστε να μου πάρετε το χέρι, όταν δέχεστε χωρίς φόβο τις αλλαγές μου, όταν δέχεστε να με δείτε σ’ αυτό το στάδιο όπου πεθαίνω για να γεννηθώ, και δέχεστε και τις δυο στιγμές: δέχεστε όλη τη διαδικασία, δεν κλείνετε τα μάτια σας. Τα κρατάτε ανοιχτά για να με πάρετε αγκαλιά. Και εγώ σας ευχαριστώ. Δεν είναι μια μέρα όπου είμαι εδώ για να σας δώσω την αγάπη μου. Η αγάπη μου έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένη, αλλά είστε εσείς που μου δίνετε τόσο πολύ αγάπη όταν μου κρατάτε το χέρι! Σας ευχαριστώ και ναι, σας αγαπώ τόσο πολύ! Είστε τα παιδιά μου και η μαία μου συγχρόνως, τι όμορφο που είναι!

Δήμητρα, σε παρακαλώ πάρα πολύ, πες μου γλυκά λόγια, πες μου γλυκιά μου, πες μου… είσαι αυτό που είμαι εγώ, έχεις το δικό μου όνομα, είσαι αυτό που είμαι εγώ και το ξέρεις. Είσαι τόσο πολύ κοντά! Συνέχεια είσαι κοντά, δεν χάνομαι από τα μάτια σου ποτέ! Ξέρεις πόσο το εκτιμώ αυτό; Είσαι σαν λιμάνι όπου μπορώ να ακουμπήσω. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ! Πες μου γλυκά λόγια…

Δήμητρα:
Παρόλο που ζητώ από τα παιδιά μου να ακούσω γλυκά λόγια, δεν μπορώ να σταματήσω να λέω γλυκά λόγια για εσάς. Γιατί όσο και η αγάπη μου να είναι δεδομένη και πολλές φορές να σας κουράζει όταν το ακούτε να σας το εκφράζω, δεν παύει σαν ενέργεια την αγάπη να την εισπράττω και εσείς ακόμα, να την εισπράττετε με μία απίστευτη αγαλλίαση και γαλήνη στην ψυχή. Λέμε ότι κάποιον τον αγαπούμε, το νοιώθουμε, αλλά όταν το εκφράζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, η ενέργεια της λέξης από μόνη της είναι ένα βάλσαμο. Ένα βάλσαμο αλλά και μία κινητήριος δύναμη ώστε να μπορέσει ο άλλος, ο αγαπημένος μας, το παιδί μας, να προχωρήσει ή να σταθεί στην θέση του και να ζήσει την ταπεινότητά του μέσα από την υπερηφάνειά του.

Και τώρα αν νοιώθετε ότι σας μπερδεύω… το ένα κομμάτι έχει να κάνει με την αγάπη. Επειδή αναρωτιέστε και ξέρω ότι λέτε ‘να σου κρατήσουμε το χέρι αγαπημένη μας Γαία, καταλάβαμε, πρέπει να κάνουμε αποσύνδεση, και τι άλλο πρέπει να γίνει μετά από αυτό… αυτό είναι αρκετό;’ Εάν αυτό το συνειδητοποιήσετε, εάν αυτό γίνει πραγματικά συνειδητά, είναι ένα πολύ μεγάλο πρώτο βήμα και ένα πολύ μεγάλο πρώτο δώρο που κάνετε για εμένα… και για την φάση αυτήν είναι αρκετό. Γιατί αγαπημένοι μου η αποσύνδεση γίνεται από ό,τι δεν χρειάζεστε ούτε εσείς, ούτε εγώ… και για να μιλήσουμε για εσάς, το χαμηλό εγώ που έχει αναπτυχθεί –ας πάρουμε την τωρινή σας ζωή, σε αυτήν εδώ την ενσάρκωση που ζείτε επάνω μου- το χαμηλό εγώ σε τι θα μπορούσε να είναι χρήσιμο στην μετάβαση και στην αναγέννηση που θα έχουμε;

Είσαστε σε αναζήτηση του Φωτός μέσα σας. Τίποτα χαμηλό δεν κρύβει φως, αντιθέτως η γνώση που εισπράττετε, η γνώση που παίρνετε όταν συνειδητά αποσυνδέσετε το χαμηλό εγώ σας και δείτε τι μαθήματα έχετε πάρει μέσα από αυτό, τι προχώρημα σας έχει δώσει… ναι, αυτό αγαπημένοι μου σας χρειάζεται, αυτό παίρνετε και αυτό βάζετε μέσα στην καρδιά σας. Θα σας ζητούσα πολύ τρυφερά, όπως μία μητέρα που ρωτάει το παιδί της όταν έχει τελειώσει η μέρα του εάν έχει καταλάβει τα μαθήματά του, εάν έχει κάποια απορία, εάν μπορεί να το βοηθήσει κάπου… θα σας παρακαλούσα λοιπόν να το κάνετε αυτό σαν εργασία, δηλαδή να σκύψετε πάνω στα χαμηλά σας, πάνω στο χαμηλό εγώ, την προσωπικότητά σας, στο εδώ και τώρα και να τα αναγνωρίσετε. Επειδή πλέον είστε μαθητές που έχετε προχωρήσει στις τάξεις, κοιτάξτε αγαπημένα μου παιδιά τι μάθημα σας έχουν δώσει, τι μπορείτε να κρατήσετε από αυτό, πώς μπορείτε να προχωρήσετε μέσα από αυτό… και μαζέψτε τα, καταγράψτε τα σε ένα μεγάλο βιβλίο, μικρό ή μεγάλο ίσως δεν έχει σημασία, αλλά εάν η μελέτη σας είναι προσεκτική, τότε το βιβλίο σας θα είναι γεμάτο γνώση και σοφία.

Κρατήστε τα λοιπόν, καταγράψτε τα και αυτό το βιβλίο όλο γνώση, βάλτε το στην καρδιά σας. Είναι σαν να λέμε, τι θα παίρνατε μαζί σας εάν θα γινόταν κάτι συνταρακτικό και θα έπρεπε να εγκαταλείψετε το σπίτι σας χωρίς να πάρετε τίποτα άλλο πέραν από κάτι μικρό το οποίο θα μπορείτε να κουβαλήσετε και το οποίο έχει πολλή μεγάλη σημασία για εσάς; Αγαπημένοι μου, την απάντηση την έχετε δώσει. Όταν πετάξετε όλα αυτά, έχετε καταγράψει τα μαθήματα που έχετε πάρει, η γνώση και η σοφία είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε. Είναι η αποσκευή σας για αυτό το οποίο θα συνεχίσετε, και αυτό γιατί χωράει μέσα στην καρδιά σας και γιατί μπορεί να σας βοηθήσει στο να συνεχίσετε. Να μην συνεχίσετε απαραίτητα μόνο από εκεί που έχετε σταματήσει, αλλά να πηδήξετε τάξεις και να πάτε ακόμα πιο ψηλά και από εκεί να κάνετε την συνέχεια της εργασίας σας. Γιατί αυτό που θα κουβαλήσετε θα είναι το κομμάτι της Πηγής, θα είναι το κομμάτι το οποίο η Πηγή έχει αποφασίσει να κάνει, εσάς δηλαδή, και εσείς με όλα αυτά που έχετε αποκομίσει να γυρίσετε ως περήφανοι σπουδαστές και να δείξετε τι έχετε καταφέρει.

Η επιτυχία σας αυτή είναι το χάδι, το πιάσιμο του χεριού μου που σας ζητάω να μου δώσετε. Γιατί η αναγέννηση θα είναι δική μου και δική σας. Μία μητέρα στην εξέλιξή της έχει και εξελιγμένα παιδιά δίπλα της… χωρίς να θέλω να αποκλείσω τα άλλα μου παιδιά. Ευκαιρίες δίνω σε όλα τα παιδιά μου ανεξαιρέτως, από εκεί και πέρα είναι το δικό τους θέλω, η δική τους ελεύθερη βούληση που θα επιλέξει το μέρος που θα ήθελαν να πάνε για να συνεχίσουν. Εγώ σας θέλω κοντά μου, εσάς τα παιδιά μου, σας θέλω κοντά μου και όπως είπαμε και σαν παιδιά μου και σαν την μαία μου. Γιατί με ξέρετε, με ξέρετε αγαπημένοι μου τόσο καλά… δεν θα μπορούσα να ζητήσω κανέναν άλλον δίπλα μου για εκείνη την στιγμή… κανέναν άλλον. Μου έχετε ετοιμάσει τόσο όμορφο λίκνο, τόσο όμορφο χρυσό πλέγμα, ποιό μωρό δεν θα ήταν ευτυχισμένο να ακουμπήσει επάνω και να το νανουρίσετε! Διότι εσείς με τις ενέργειές σας, αυτό το οποίο μου στέλνετε, την αγάπη που μου στέλνετε… είναι το ωραιότερο νανούρισμα που θα μπορούσε να σκεφτεί ένα μωρό! Οπότε εκεί συναντιόμαστε.

Να ζητήσω να μην αδιαφορήσετε; Σε εσάς που απευθύνομαι το θεωρώ περιττό. Θα μπορούσατε εσείς με τον δικό σας τρόπο να το ζητούσατε από κάποια άλλα παιδιά μου και αυτό γιατί η αδιαφορία με πληγώνει. Με πληγώνει γιατί ποτέ, μα ποτέ δεν υπήρξα αδιάφορη εγώ για εσάς. Αντιθέτως… σας έχω δώσει το σώμα μου για τόσες πολλές ενσαρκώσεις, σας έχω κυοφορήσει όταν αποφασίσατε να φύγετε από την κάθε ενσάρκωσή σας. Σας έχω κυοφορήσει στα σπλάγχνα μου ως φυσικά σώματα για να μπορέσετε να ανθίσετε πάλι.

Μόνο αγάπη έχετε λάβει και δεν ζητώ την ίδια… ζητώ μία αναγνώριση! Ο καλύτερος τρόπος της αναγνώρισής μου είναι να δουλέψετε συνειδητά ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μαζί. Είναι επιλογή μου και σας θέλω όλους μαζί μου. Δεν μπορεί μία μητέρα να πει ‘δεν θέλω αυτό το παιδί, προτιμώ το άλλο’. Επιλογή μου είναι να σας πάρω όλους μαζί μου. Τόση είναι η αγάπη μου… όλους μαζί μου!

Πετάξτε ό,τι δεν χρειάζεστε, πάρτε μέσα στην καρδιά σας ό,τι χρειάζεστε… με νούμερο ένα την αγάπη. Βάλτε όση αγάπη μπορείτε μέσα σας για εσάς, αλλά και για να έχετε να δίνετε. Να δίνετε αγάπη, γιατί αυτό που δίνετε, αυτό γυρνάει πάλι πίσω σε εσάς. Ελάτε να ταξιδέψουμε μαζί, να γεννηθούμε μαζί στην πιο σπουδαία στιγμή της ιστορίας μου. Θα είσαστε εσείς τα υπερήφανα παιδιά δίπλα μου, στο ωραιότερο ταξίδι! Σας αγαπώ πολύ. Ξέρω, το αναγνωρίζω… με έχετε δίπλα σας, με έχετε κοντά σας, βάλτε με ακόμα περισσότερο μέσα σας γιατί όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα με αυτόν τον τρόπο. Όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ παιδιά μου, σας ευχαριστώ για την αγάπη που μου δίνετε.

Μαριαννίκ:
Στέκομαι όρθια στη μέση του κύκλου σας και σας χαιρετώ έναν-έναν. Σας ευχαριστώ έναν-έναν για το γεγονός ότι έχετε δεχτεί να ενσαρκωθείτε τώρα, που έχετε δεχτεί να ενσαρκωθείτε για να περάσουμε μαζί αυτήν τη κρίσιμη περίοδο και που μπορούμε να την περάσουμε χέρι-χέρι.

Παίρνω τα χέρια του καθενός από σας στα δικά μου και αφήνω μέσα στα χέρια σας ένα μικρό λουλούδι, ένα μικρό λωτό κάτασπρο για να το βάλετε στην καρδιά σας, εσείς οι ίδιοι γιατί ο καθένας από μας κάνει ένα μικρό βήμα προς την καινούρια μορφή, την καινούρια ύπαρξή μας. Έχετε κι εσείς αυτό το βήμα να κάνετε: να βάλετε αυτό που σας φέρνουμε στην καρδιά σας συνειδητά, να δέχεστε να το ενσωματώσετε και να προχωρήσετε με αυτό, πάντα συνειδητά.

Πάλι σ’ ευχαριστώ: ευχαριστώ τον καθένα από σας.

Να είστε καλά. Να είμαστε πάντα καλά σ’ αυτό το δρόμο, μαζί, χέρι-χέρι.

Και έτσι είναι.