Εδώ είμαι! Λέτε ότι δεν με νοιώθετε αλλά εδώ είμαι και περιμένω. Συγκεντρωθείτε λίγο γιατί έχουμε πράγματα να πούμε, έχουμε δουλειά να κάνουμε και χρειάζομαι ψυχές ήσυχες, σώματα δυνατά και καρδιές ανοιχτές! Αυτό είστε; Ωραία λοιπόν, ξεκινάμε…

Εδώ Μέτατρον. Εκεί; Μικρά όντα που γίνονται μεγάλα. Τι ωραίες και όμορφες αλλαγές βλέπουμε ενώ έχουν περάσει μόνο δυο εβδομάδες από τότε που έχουμε μιλήσει την άλλη φορά. Πράγματι τι όμορφες αλλαγές, πράγματι χαιρόμαστε τη δουλειά που έχετε κάνει. Χαιρόμαστε το πόσο βαθιά έχετε πάει μέσα σας και μέσα στο χρόνο για να ανασύρετε ζωές από το πουθενά για σας, αλλά από μέρη πολύ συγκεκριμένα και εγγραφές πολύ συγκεκριμένες, από σκεπτομορφές πολύ συγκεκριμένες μέσα στην αύρα σας, πάνω στην σπονδυλική σας στήλη. Πολύ δουλειά έχει γίνει πράγματι!

Έτσι ερχόμαστε σήμερα ανάμεσά σας, ανάμεσα σε άτομα ανανεωμένα που βρίσκονται αυτήν την στιγμή σε μια διαδικασία ανανέωσης την οποία προχωράνε πολύ καλά. Προσοχή: πολύ συχνά όταν ερχόμαστε με καλά λόγια μετά χαλαρώνετε. Ερχόμαστε μεν με καλά λόγια αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να χαλαρώσετε. Ένας μήνας έχει περάσει ενώ σας μιλήσαμε για τρεις-τέσσερεις. Έχετε δουλειά να συνεχίσετε. Μπορεί αυτή η δουλειά να μην είναι όπως ήταν στο πρώτο μήνα. Μπορεί να μην βρείτε τόσο δύσκολα πράγματα, μπορεί όμως να ανεβούν ακόμα δύσκολες πτυχές του εαυτού. Συνεχίστε! Συνεχίστε πάντα με έναν στόχο: να καθαρίσετε αυτό που λέτε εσείς κάρμα. Να καθαρίσετε την σπονδυλική σας στήλη από τις σκεπτομορφές και να φέρετε στην συνείδησή σας τις ρίζες των εμποδίων που έχετε στο δρόμο σ’ αυτήν τη ζωή. Έτσι σιγά-σιγά θα είναι σαν να βγάλετε τις χοντρές πέτρες που βρίσκονται στο δρόμο σας και θα μπορείτε να προχωρήσετε χωρίς εμπόδιο, ήρεμα, σταθερά, με την θέληση καρφωμένη στην καρδιά.

Αυτό σας ζητάμε να κρατήσετε: αυτήν την θέληση να προχωράτε αδιάκοπα με την εμπιστοσύνη τόσο βαθιά ριζωμένη στην καρδιά που σας βοηθά να μην σταματήσετε ούτε στιγμή αυτήν την εργασία. Αυτό είναι το όμορφο που ανακαλύπτετε σιγά-σιγά: είναι ότι στην αρχή με τις πτυχές που βρήκατε τρομάξατε, θέλατε να σταματήσετε, χαλαρώσατε, χαμηλώσατε τους ρυθμούς σας και μετά ξαναβάλατε μπρος και είδατε ότι όλο και περισσότερο μπαίνετε όλο και πιο εύκολα στο γραμμικό σας χρόνο. Μπαίνετε όλο και πιο εύκολα στην ακολουθία ζωών που έχετε περάσει και βρίσκετε τρόπους όλο και περισσότερο για να απαλύνετε τους πόνους σας από παλιά, για να κερδίσετε την εμπιστοσύνη του εαυτού σας από παλιά. Όταν έχετε για παράδειγμα μια ζωή με την καρδιά εντελώς κλειστή και κοιτάζοντας αυτό το άτομο που ξέρετε ότι είστε εσείς, αναρωτιέστε με αυτήν την εικόνα μπροστά σας, με αυτόν τον πόνο στην καρδιά σας, με αυτήν την κατανόηση που έχετε κερδίσει, αναρωτιέστε «τι μπορώ να κάνω για να του/της ανοίξω την καρδιά, τι μπορώ να κάνω ενώ μου λέει ότι δεν θέλει, μου λέει να τον/την αφήσω ήσυχο/η, τι μπορώ να κάνω;» και πάντα βρίσκετε τρόπους.

Έχετε βρει επίσης ότι όταν εσείς δεν τα καταφέρνετε, το ότι μπαίνετε στο σύμβολο του απείρου και πηγαίνετε προς το μέλλον φέρνει ενέργειες πολύ πιο εξελιγμένες οι οποίες πηγαίνοντας σ’ αυτό το άτομο από το παρελθόν κάνουν μια εργασία που ίσως εσείς δεν θα είχατε σκεφτεί να κάνετε. Εσείς από το μέλλον το σκέφτεστε όμως και το φέρνετε στο παρελθόν. Είναι όλος ο εαυτός σας από το μέλλον, το τώρα και το παρελθόν που εργάζεται σε συνεργία και που τα βγάζει πέρα. Παίρνετε στην καρδιά τις παλιές σας πτυχές που επιτέλους έχουν ηρεμίσει, επιτέλους έχουν δεχτεί την αγκαλιά σας, για να ηρεμούν εντελώς. Μετά όταν ξαναπηγαίνετε την επόμενη μέρα βλέπετε ότι έχουν ηρεμίσει τόσο πολύ που μπορούν να χαμογελούν και να φύγουν, να σας αφήσουν. Κάποια άλλη στιγμή θα ξαναρθούν, θα σας φέρουν τη δύναμή τους. Εσείς μπορείτε να αφήσετε όλες αυτές τις πτυχές να φύγουν, ακόμα και όταν νοιώθετε ότι ωραίο θα ήταν να μένουν γιατί σας φέρνουν δύναμη, κατανόηση και πολλά άλλα.

Έτσι συνεχίζεται αυτή η εργασία, αυτή η αναγνώριση του εαυτού, αυτή η συνειδητοποίηση του εαυτού, και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που δεν έχετε πια και τόσο πολλές αντιρρήσεις όσο είχατε στην αρχή. Έχετε μπει σε μια πολύ τακτική δουλειά. Περιττό να σας πούμε ότι είμαστε πάντα κοντά. Κρατάμε τις ενέργειες σας για να είστε εντελώς ασφαλείς όσο κάνετε αυτήν την άσκηση κάθε φορά. Έχετε μια απόλυτη ασφάλεια πηγαίνοντας να εξερευνήσετε το παρελθόν και το μέλλον σας. Είμαστε εδώ. Και για να συνεχίσουμε λίγο διαφορετικά, θα πούμε σήμερα στη Ζωή να μας πει κάτι.

Ζωή:
Πηγαίνετε μέσω της καρδιάς σας να συναντήσετε την καρδιά σας, για να είστε η καρδιά σας. Ξαναγυρίζουμε στο αρχικό ζητούμενο κάθε μορφής ζωής. Τι είναι η καρδιά; Ένα όργανο που πάλλεται και σας κρατά στη ζωή; Όχι μόνο αυτό. Είναι η παρακαταθήκη που έχετε μέσα σας ενεργειακά της γνώσης του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Θέλουμε να δείτε μπροστά σας ένα διάδρομο μαύρο. Γύρω σας δείτε όλα τα άτομα που πλαισιώνουν τη ζωή σας. Παρακαλούμε αγκαλιάστε τους έναν-έναν με αγάπη, φιλήστε τους και αποχαιρετήστε τους. Έχετε πολύ αγάπη αυτή τη στιγμή μέσα στην καρδιά σας. Ξεκινάτε και περπατάτε αυτό το διάδρομο. Παντού μαύρο και τα πόδια σας κολλάνε, είναι μια κολλώδης ουσία αυτό το μαύρο και εκεί που βλέπατε τον εαυτό σας φωτεινό είναι τώρα μαύρος. Περπατάτε και βγαίνετε από την άλλη πλευρά στο τέλος του διαδρόμου αυτού όχι μαύροι, αλλά λευκοί και είστε σε ένα λευκό διάδρομο που είναι προέκταση του μαύρου. Τι ωραία, φωτεινά! Αυτή είναι η Γνώση. Το μαύρο ήταν οι ενσαρκώσεις σας και η ενσάρκωσή σας στην τωρινή σας ζωή. Το τόσο φωτεινό λευκό που βλέπετε είναι η γνώση που έχετε αποκομίσει από όλες τις ζωές σας.

Αρχίστε και προχωρείτε σε αυτόν τον τόσο φωτεινό λευκό διάδρομο. Θέλω να ξέρετε ότι δεν έχετε κανέναν, έχετε αποκοπεί από όλους και είστε μόνο εσείς. Κάθε άτομο ξεχωριστά μόνο του. Δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο τίποτα που να μπορείτε να στηριχτείτε, να νοιώσετε αισθήματα αγάπης, φιλίας, απολύτως τίποτα. Είστε εσείς, η οντότητα σας και είστε όλα αυτά, γιατί μέσω της Γνώσης έχετε ενσωματώσει όλα αυτά και δεν χρειάζεστε κανέναν. Προχωρήστε παρακαλώ στον πολύ λευκό φωτεινό διάδρομο και όπως προχωρείτε βγαίνετε στην προέκταση του που είναι ο χρυσός διάδρομος. Ένα χρυσό πολύ λαμπερό με δόνηση ιδιαιτέρως υψηλή και λεπτοφυή και όπως προχωρείτε σε αυτόν τον διάδρομο είστε και εσείς χρυσοί. Θέλω να ξέρετε ότι τώρα είστε μόνο η καρδιά σας. Όλη η οντότητά σας είναι μια καρδιά που πάλλεται από αγάπη και γνώση και έτσι όπως κοιτάτε μπροστά σας μας βλέπετε όλους.

Σας καλωσορίζουμε. Πάντα ήσασταν μέσα στην καρδιά μας. Είστε και θα είστε. Είστε η οικογένεια μας. Κάθε μια από εσάς παρακαλώ θέλω ενεργειακά να μπείτε μέσα μας. Είμαστε εδώ: ο Ιησούς, η Μαρία, ο Σαιν Ζερμαίν, ο Μιχαήλ, ο Ραφαήλ, ο Γαβριήλ, ο Κουτχούμι, ο Ηλίας και εγώ ο Μέτατρον, μα πάνω από όλα είναι η Πηγή που σας περιβάλλει με την αγάπη της. Σας ευχαριστούμε πολύ όχι μόνο για την πνευματική εργασία που κάνετε, αλλά που αφήσατε την καρδιά σας ανοιχτή να δεχτεί όχι μόνο τα ευχάριστα αλλά και τα δυσάρεστα. Να δεχτείτε τον πόνο και πως ο πόνος αυτός διαχωρίζει τη γνώση που πρέπει να λάβετε. Γι’ αυτό σας είπα πρωτύτερα ότι και η γήινη ύπαρξη σας είναι μόνο η καρδιά σας. Είστε μια καρδιά που πάλλεται, που λάμπει, που αγαπά και χαρίζει το φως της σε κάθε μορφή ζωής. Σας ευχαριστώ που αποδέχεστε το μεγαλείο όχι μόνο του θεϊκού σας εαυτού, αλλά και το μεγαλείο της ψυχής σας.

Όχι, αυτές οι ευχαριστίες δεν είναι γιατί τελειώσαμε και μια και το συζητήσατε θέλουμε να σας πούμε ότι στις 11.11.2011 θα ανοίξουν ταυτόχρονα πολλές ενεργειακές πύλες. Έσο έτοιμοι. Ευχόμαστε εκείνη την ημέρα να κανονίσετε τις καθημερινές σας εργασίες να μη σας πάρουν πολύ από το χρόνο σας, για να διαλογιστείτε στη νέα εποχή που σας περιμένει.

Κάνετε καλές μου έναν κύκλο και εγώ είμαι στη μέση -Μέτατρον-. Στα χέρια μου κρατώ έναν κρυστάλλινο διαφανή σωλήνα που στο πάνω άκρο του έχει πέταλα λευκά. Μέσα σε αυτόν τον σωλήνα υπάρχει το πράσινο θεραπευτικό υγρό που είναι το αίμα της καρδιάς σας και θα το δώσω σε κάθε μια να το πιει, για να επουλώσει τα τραύματα της, να κλείσει τις πληγές της και να προχωρήσει ακάθεκτη στο μονοπάτι της.

Αρχίζω με την αγαπημένη μου Μαριαννίκ. Καλή μου στο δίνω τώρα και σε παρακαλώ θέλω να το πιεις. Συνεχίζω με την αγαπημένη μου Δήμητρα. Και εσύ καλή μου ακολούθησε την ίδια διαδικασία. Συνεχίζω με την αγαπημένη μου Χρυσούλα και τελειώνω με την αγαπημένη μου Ζωή. Να θυμάστε πάντα ότι οι πληγές σας όσο παλιές και εάν είναι από τις ενσαρκώσεις που έχετε περάσει και όσο πολύ και εάν έχετε εργαστεί πνευματικά, δεν έχουν επουλωθεί, θα πρέπει να κλείσουν. Επουλώστε και ενταφιάστε αυτές τις πληγές με την αγάπη σας, την κατανόηση σας και την συμπόνια σας, γιατί η καρδιά ξέρει όχι μόνο να αγαπά αλλά και να συγχωρεί. Και ναι, θα σας έρθουν και άλλες δυσκολίες στη ζωή σας, στην καθημερινότητά σας. Μη με ρωτήσετε εάν είναι μεγάλα τα εμπόδια ή μικρά. Αυτό θα το αποφασίσετε εσείς πως θα τα δείτε αυτά τα εμπόδια, πως θα τα διαχειριστείτε και πόσο αγάπη θα πρέπει να βάλετε πάνω σε αυτά τα εμπόδια για να τα ξεπεράσετε. Σας αγαπώ πολύ.

Μαριαννίκ:
Αυτό το θεραπευτικό υγρό που ήπιατε δεν είναι αποκλειστικά για σας. Εννοείται ότι είναι και για όποιον θελήσει να συνδεθεί με αυτήν την ενέργεια. Θα είμαι κοντά. Θα είμαι κοντά με το δισκοπότηρο, θα είμαι κοντά με τον σωλήνα, θα είμαι κοντά με αυτό το θεραπευτικό ελιξίριο για να του το προσφέρω. Αρκεί να το ζητήσετε και να το δεχτείτε. Είμαι στην καρδιά του καθενός, είναι η θέση μου, και βλέπω που βρίσκεται ο καθένας. Διακρίνω τι ζητάει ο καθένας και απαντώ. Να ζητήσετε λοιπόν και θα είμαι εκεί. Να συνδεθείτε με την ενέργεια μου και θα είμαι εδώ. Να ζητήσετε θεραπεία και με το δικό μου τρόπο θα είμαι εδώ.

Μιλήσαμε πριν από λίγο μέσω της Ζωής για συμπόνια και για μια άλλη μεγάλη λέξη που αρχίζει με το ‘συγνώμη’: συγχωρώ. Το ‘συγχωρώ’ μπορείτε να το δείτε με διαφορετικούς τρόπους, διαφορετικές εικόνες. Το ‘συγχωρώ’ είναι «δεν σου κρατάω κακία, εσύ που είσαι αυτό που υπήρχα σε άλλη ζωή και έκανες αυτά τα δύσκολα πράγματα που ανακαλύπτω και αποκαλύπτω αυτήν την στιγμή. Σε συγχωρώ, όχι μόνο σαν μια λέξη που λέμε και δεν σημαίνει τίποτα αλλά κάνω ό,τι μπορώ για να χαλαρώσεις, εσύ που είσαι μπροστά μου και που ξαναβρήκα, για να ανοίξεις έστω και λίγο τη δικιά σου καρδιά ώστε να μπορεί να κυλήσει η δικιά μου συμπόνια. Αφού κυλίσει αυτή η συμπόνια μπορώ να μπω μέσα σου, δεν με εμποδίζεις πια, δεν φοβάσαι κι εσύ πια, δεν κλείνεσαι κι εσύ πια και μπαίνω μέσα σου. Αναβιώνω ό,τι μπορείς να έχεις ζήσει από την απελπισία μέχρι να ουρλιάζω ώρες από θυμό, από φόβο. Ουρλιάζω κι εγώ μαζί σου γιατί κατανοώ, και γιατί μπορώ να αφήσω ένα δάκρυ να πέσει και να κάνει ότι η συμπόνια κάνει ρίζες.»


- Τι κάνω όταν δεν έχω πρόσβαση; –

Πολύ συχνά, όταν ξαναβρίσκετε πτυχές του εαυτού, αυτές οι πτυχές είναι τόσο κλειστές που δεν θέλουν να σας αφήσουν να μπείτε. Εάν δεν πάτε σιγά-σιγά, με πολύ συμπόνια, συμπόνια με την πραγματική έννοια, ότι πονάτε κι εσείς μαζί, δεν θα ανοίξουν την καρδιά τους και δεν θα ρθείτε σε επαφή με το πλούτος αυτής της ζωής! Επειδή θα έχετε πονέσει μαζί της, μαζί με αυτήν την πτυχή, θα χαλαρώσει, θα δει ότι υπάρχει κατανόηση και τότε θα αφήσετε συμπόνια να περάσει, και τότε θα συγχωρέσετε, μόνο τότε γιατί τότε θα έχει νόημα.

Το να είστε στην θέση σας στο κέντρο του συμβόλου του απείρου και να πείτε απλώς σε μια ζωή αρκετά μακρινή ότι συγχωρείτε, παρά είναι εύκολο, παρά είναι επιφανειακό. Το να πάτε να πάρετε αυτήν τη ζωή από το χέρι να μπείτε μέσα της, να ραγίσετε μαζί της, και τότε, τότε σιγά-σιγά να την αγαπήσετε, αυτή είναι η δουλειά. Με το μαλακό! Ξέρετε κι εσείς πάρα πολύ καλά ότι κάποιος που πονάει είναι κάποιος άκρως ευαίσθητος. Αυτό ισχύει τόσο στο φυσικό επίπεδο όσο και στο ψυχικό. Εκεί που πονάτε, να είναι στο σώμα ή στα συναισθήματά σας, εάν κάποιος σας ακουμπά εκεί ουρλιάζετε! Και εσείς πηγαίνετε να βρείτε πτυχές που έχουν πονέσει τόσο πολύ, μα τόσο πολύ που έχουν κάνει εγγραφές μέχρι και στην τωρινή σας ζωή, και θα θέλατε να πάτε στα γρήγορα, να πείτε ‘άντε σε συγχωρώ και τελειώσαμε’, πως είναι δυνατόν; Πως είναι δυνατόν;

Να βάλετε τα πιο απαλά σας ρούχα, να πάτε με όλη την ευαισθησία που μπορείτε να έχετε κερδίσει, σιγά-σιγά με όλη την αγάπη σας, να συμπονέσετε μαζί ώστε να σας δεχτεί, ώστε να ανοίγεται σε σας, να δει ότι δεν είστε ένας εχθρός επιπλέον, ότι δεν είστε απ’ αυτούς που την έχουν πονέσει, την έχουν βασανίσει, την έχουν βγάλει στο πλάι. Να δει απλώς ότι υπάρχει μια αναγνώριση από σας και ότι την δέχεστε. Πολύ συχνά αυτό αρκεί για να ανοίγεται μια καρδιά γιατί αυτές οι ζωές που είναι οι πιο δύσκολες που έχετε ζήσει, πολύ συχνά στην αρχή δεν έχουν καν πρόσβαση στην αγάπη, ούτε στην συμπόνια. Μόνο η αναγνώριση, η αποδοχή στην αρχή μπορούν να κάνουν το δρόμο τους. Όταν θα έχουν κάνει το δρόμο τους, τότε θα φυτέψετε λίγο συμπόνια. Αυτές οι ζωές, πως θέλετε να αναγνωρίσουν την συμπόνια όταν δεν έχουν έρθει σε επαφή με τέτοιο συναίσθημα ούτε στιγμή κατά τη διάρκεια εκείνης της ζωής; Ζωές τόσο κλεισμένες, τόσο αποκλεισμένες, ζωές τόσο δύσκολες, τόσο πονεμένες! Χρειάζονται τόσο πολύ λεπτότητα από σας για να τις προσεγγίσετε απαλά, απαλά…

Μερικές φορές, όπως λέγαμε στην αρχή, δεν θα βάλετε καν το δικό σας χέρι αλλά θα φέρετε την ενέργεια σας από το μέλλον για να αγγίξει αυτές τις πονεμένες ζωές ακόμα πιο απαλά απ’ αυτό που μπορείτε να κάνετε εσείς, ακόμα πιο λεπτά… γιατί αλλιώς η πόρτα παραμένει κλειστή. Έχετε ζωές στο παρελθόν σας όπου εάν κάνετε σύγκριση με ένα σπίτι όλα τα παράθυρα και όλες οι πόρτες είναι θεόκλειστες. Αυτό απλώς γιατί όταν ζούσατε αυτές τις ζωές, είτε κατά τη διάρκεια της ζωής είτε στην στιγμή του θανάτου σας, δεν υπήρχε η παραμικρή ελπίδα μέσα στην καρδιά σας. Όλα είχαν πεθάνει, όλα: ελπίδα, επιθυμία ζωής, αγάπη, συμπόνια, όλα αυτά τα όμορφα που νοιώθετε εσείς δεν υπήρχε μια σπίθα απ’ αυτά πια, όλα είχαν εξαφανιστεί, ΌΛΑ! Πως μπορείτε να έχετε πρόσβαση όταν σε τέτοια ζωή ήσασταν πολύ κοντά στο να νοιώθετε σαν ζώο; Πως έχετε πρόσβαση;


- Τι κάνω όταν δεν έχω τα εργαλεία; –

Δεν έχετε εσείς τις περισσότερες φορές τα εργαλεία για να ανοίξετε ένα μικρό παράθυρο. Ακόμα και η αγάπη σας χτυπά αλλά κανείς δεν ανοίγει. Πηγαίνετε να πάρετε αυτό που έχετε γίνει στο μέλλον και φέρτε αυτές τις ενέργειες, θα κάνουν τη δουλειά, και εσείς θα παραμένετε μπροστά σ’ αυτήν την ψυχή περιμένοντας ένα παραθυράκι να ανοίξει λίγο ώστε σιγά-σιγά να μπορείτε να μιλήσετε ή να φυσήξετε λίγο έναν αέρα συμπονετικό μέχρι που ο άλλος /η άλλη θα ανοίξει λίγο περισσότερο το παράθυρό του και θα σας αφήσει να μπείτε για να αναγνωρίσετε αυτό που είστε, πόσο βαθιά έχετε πονέσει και από πού έρχεστε. Εσείς αναγνωρίζετε από που έρχεστε και αυτή η πτυχή που άνοιξε το παράθυρό της, τι νομίζετε ότι βλέπει σε σχέση με αυτό που είναι;

Βλέπει ένα φως μπροστά! Μπορεί να μην καταλαβαίνει, εσείς τι θα της πείτε τότε; Θα της πείτε: «είμαι αυτό που είσαι εσύ σε λίγο. Αυτό έχεις γίνει εσύ, αυτό έγινες. Είμαι αυτό που είσαι. Βλέπεις; Κοίτα με γιατί είμαι αυτό που είσαι εσύ» και δεν θα είστε μόνο εσείς που θα κλάψετε από την συμπόνια σας αλλά θα είναι και αυτή που θα αρχίσει να κλάψει γιατί θα γεννηθεί μέσα στην καρδιά της η ελπίδα, ότι ναι, όντως, κάτι μπορεί να γίνει, και αυτό το τόσο όμορφο φως γίνεται να είναι αυτή! Ελπίδα. Με την ελπίδα ανοίγουμε άλλη πόρτα, άλλο παράθυρο, και ενώνεστε σιγά-σιγά-σιγά… μπορεί όχι σήμερα αλλά αύριο, μεθαύριο… πολύ απαλά. Πολύ απαλά στις πονεμένες ψυχές, δίνοντας ελπίδα δείχνοντας απλώς αυτό που είστε και αφήνοντας την αγάπη να ρέει.

Καταλαβαίνετε ότι έτσι γίνεται και θεραπεία, γιατί όσο η ψυχή καθώς και άλλη σας πτυχή δεν δέχεται να ανοίξει παράθυρο, δεν ρέει η θεραπεία. Μόλις ανοίξει το παράθυρο ρέει, ρέει άφθονα. Όταν θα ξαναρθείτε την επόμενη μέρα να δείτε τι έγινε, θα δείτε ότι όλα τα παράθυρα έχουν ανοίξει, οι πόρτες είναι ορθάνοιχτες. Θα δείτε ότι το πρόσωπο μπροστά σας είναι λαμπερό, χαμογελά και σας περίμενε. Τότε θα ανοίξετε την αγκαλιά σας και θα αγκαλιαστείτε, και θα την πάρετε στην καρδιά σας για να θεραπευτεί, και θα την κρατήσετε με όλη την συμπόνια και την αγάπη σας. Θα την συν-χωρέσετε μέσα στην καρδιά σας, θα χωρέσετε δηλαδή και οι δυο στην καρδιά. Χώρος για δυο. Και πάλι θα το αφήσετε και την επόμενη μέρα θα δείτε ότι μεγάλωσε τόσο πολύ που μπορεί να βγει από την καρδιά, και το βλέμμα της θα είναι το ίδιο λαμπερό με το δικό σας. Θα της πείτε «γεια, να πας στο καλό, είσαι ελεύθερη, σ’ αγαπώ».

Παιδιά μας αφήστε αυτήν την τρίτη ακτίνα της Δημιουργίας να ρέει άφθονα, άφθονα στο σύμβολο του απείρου που είναι η αλυσίδα με όλες σας τις ζωές. Η αγάπη χωρίς συναίσθημα. Η αγάπη που είναι απλώς το ύφασμα πάνω στο οποίο έρχονται και τυπώνονται οι ζωές σας. Αφήστε το αυτό να εκδηλώνεται και να λάμπει…

Σας ζητάμε λεπτότητα. Ο Κουτχούμι σας το ζήτησε την προηγούμενη εβδομάδα, σας το ζητάμε κι εμείς με το δικό μας τρόπο σήμερα. Μεγάλη λεπτότητα για να αγγίξετε τις πονεμένες σας πτυχές, αλλιώς θα συνεχίσουν να κρύβονται. Φοβούνται πολύ. Πονάνε πολύ. Έχουν μάθει να κρύβονται. Έχουν μάθει να πουν: «άσε με ήσυχη, έχω πονέσει αρκετά, δεν θέλω να ξυπνήσω την συνείδηση του πόνου». Σιγά-σιγά, αλλιώς θα ξανακλειστούν ακόμα πιο πολύ… σιγά-σιγά, μην βιαστείτε γιατί αν βιαστείτε θα είναι σαν να τις βιάσετε… απαλά, και όταν νοιώθετε ότι εσείς δεν είστε αρκετά απαλοί, φωνάξτε τον εαυτό από το μέλλον για να φέρει ακόμα πιο πολύ δικιά σας λεπτότητα. Μην διστάσετε να το κάνετε. Θα περάσει από σας και θα πάει εκεί που πρέπει, ακόμα πιο λεπτά.

Συνεχίστε αυτό το μεγάλο έργο, σας φέρνει τόσο πολύ φως! Μπορείτε να μην το διακρίνετε ακόμα γιατί είστε μέσα σ’ αυτήν την αλυσίδα με τους πόνους και τους φόβους, αλλά εμείς που το βλέπουμε απ’ έξω σας το λέμε: ήδη είναι τόσο πιο καθαρή αυτή η αλυσίδα, ήδη έχει αλλάξει τόσο πολύ το αποτέλεσμα στο τώρα, στο παρόν! Συνεχίστε, αξίζει, αξίζει! Μεγαλώσατε ήδη τόσο πολύ σε ένα μήνα: αξίζει! Συνεχίζουμε να στεκόμαστε γύρω από την σφαίρα σας για να κρατάμε όλες τις ενέργειες σας, με θαυμασμό. Σας κοιτάμε με θαυμασμό, με μια απίστευτη χαρά: όχι του ενθουσιασμού αλλά της πολύ βαθιάς ικανοποίησης της εργασίας που κάνετε και που σας βοηθάμε να κάνετε. Νοιώθουμε απίστευτη ευγνωμοσύνη που έχετε δεχτεί να την κάνετε ώστε μετά να συνεχίσουμε σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.

Σας ευχαριστούμε βαθιά. Και ακόμα μια φορά, σας λέμε να είστε απόλυτα σίγουροι για την απόλυτη αγάπη μας για σας. Μένουμε κοντά σας με σεβασμό και αγάπη.

Και έτσι είναι.