Μ.: Ο Ηλίας είναι εδώ, στη μέση του κύκλου, και μας περιμένει. Να τον αφήσουμε να μας πάρει από το χέρι και, κάνοντας περιστροφή στο κέντρο του κύκλου, να δημιουργήσει μια δίνη στην οποία μας παρασέρνει. Στην αρχή βρισκόμαστε προς τα έξω και σιγά-σιγά μπαίνουμε στο κέντρο και μας ανεβάζει στη δίνη σαν να είμαστε σε ένα λούνα παρκ. Γυρίζουμε και ανεβαίνουμε….
Είμαστε σε μια στήλη φωτός μέσα σε ένα δυνατό στροβιλισμό, μια δυνατή δίνη, και ανεβαίνουμε και οι 4 μαζί. Έχουμε καθαρά στο νου μας ότι αυτή η στήλη φωτός πηγαίνει από τη μια πλευρά μέχρι το κέντρο της γης, και από την άλλη μέχρι τον ήλιο, και ίσως πέρα από τον ήλιο. Ο στροβιλισμός μας πηγαίνει μέχρι το κέντρο του ηλίου, και στεκόμαστε εκεί. Απολαύστε το λίγο, ο στροβιλισμός τελείωσε και είμαστε πιο ήρεμα τώρα, μέσα στον ήλιο, μέσα σε ένα φως πολύ δυνατό, χρυσαφένιο, που λούζει τα πάντα.
Ο Ηλίας είναι μαζί μας και μας λέει ότι ο παιδότοπος επεκτείνεται. Τις 3 πρώτες εβδομάδες είχαμε παίξει με τις δικές μας ενέργειες, μέχρι να βρούμε ένα πεδίο δράσης, ένα παιδότοπο που να είναι ο δικός μας τόπος, ο δικός μας ‘εγώ’, που πηγαίνει μακριά στο χώρο και στο χρόνο, και που γυρίζει μέχρι το άπειρο μέσα στο σύμπαν. Σήμερα επεκτείνεται ο παιδότοπος και θα κοιτάξουμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά, από άλλη οπτική γωνία, όπως μας αρέσει να το πούμε. Θα δούμε τι παίζεται σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη διάσταση και μια άλλη αντίληψη των πραγμάτων.
Θα δώσουμε νοερά το χέρι η μία στην άλλη στο κέντρο του κύκλου όπου βρισκόμαστε και θα κοιτάξουμε έξω από τον ήλιο όπου βρισκόμαστε. Στο διάστημα είμαστε. Κοιτάμε τι γίνεται γύρω- γύρω από τον ήλιο. Περνάνε γαλαξίες, κομήτες, και υπάρχει πολύ φως αλλά και πολύ σκοτάδι, το σκοτάδι του σύμπαντος, που δεν βλέπουμε που αρχίζει και που τελειώνει. Εκεί θα πάμε τώρα βόλτα. Θα πάμε μια βόλτα για να δούμε που τελειώνει. Αφήστε λοιπόν τον Ηλία να πιάσει τη καθεμιά από το χέρι και σαν καλά παιδιά που πάνε εκδρομή, πάμε όλοι μαζί. Έχει πολλά χέρια ο Ηλίας και μπορεί να πάρει την καθεμιά από το χέρι… και μας παίρνει όλες στην καρδιά του. Μας παίρνει λοιπόν και μας βγάζει από τον ήλιο, μας δίνει μια ώθηση για να προχωρήσουμε προς την άκρη του σύμπαντος. Πηγαίνουμε προς την άκρη του σύμπαντος αυτού… κάνουμε μια βουτιά σ’ αυτό και πηγαίνουμε πολύ μακριά… τόσο μακριά που κάποια στιγμή, δεν μπορείτε πια να προχωρήσετε. Βάζετε το χέρι μπροστά σας και νιώθετε μια μεμβράνη, απαλή, μαλακιά, μέσα στην οποία μπορεί να χωθεί το χέρι. Είναι το τέλος του σύμπαντος. Φτάσατε άκρη-άκρη. Νιώθετε την ώθηση του Ηλία στην πλάτη σας, οπότε με τα χέρια ανοίγετε αυτήν την μεμβράνη λίγο, ίσα-ίσα για να περάσετε, περνάτε και βλέπετε ότι φτάσατε σε άλλο σύμπαν και ότι από εκεί μπορείτε να συνεχίσετε το δρόμο σας. Πάλι νιώθετε την ώθηση από πίσω και προχωράτε πολύ γρήγορα πια τώρα, πολύ γρήγορα. Λες και υπάρχει δρόμος που ήδη έχει καθοριστεί και σας δείχνει την κατεύθυνση για να φτάσετε στην άλλη άκρη αυτού του σύμπαντος, όπου βρίσκετε μια άλλη μεμβράνη την οποία περνάτε και αυτή. Την τρυπώνετε, περνάτε από την άλλη πλευρά και συνεχίζετε το δρόμο σας… και πάλι, και πάλι… συνεχίστε να το κάνετε αυτό με το ρυθμό σας… μέχρι την δέκατη τέταρτη διάσταση, μέχρι να έχετε περάσει την δέκατη τρίτη μεμβράνη. Έχετε δρόμο ακόμα… νιώθετε ότι κάθε φορά είναι σαν μια καινούρια γέννηση, ότι μπαίνετε σε καινούριο χώρο… καινούρια ύπαρξη… που θέλετε αμέσως να το ξεπεράσετε και να φτάσετε και πάλι σε κάτι καινούριο… πάλι σε άλλη γέννηση… 8… 9…. 10… 11… κάθε φορά διευρύνεται, κάθε φορά μεγαλώνει η αντίληψή σας… δεν ξέρετε πια καθόλου που βρίσκεστε. Συνεχίζετε απλώς επειδή νιώθετε την ώθηση του Ηλία και τον νιώθετε και μπροστά και πίσω, και θέλετε να δείτε τι έχει να σας δείξει σήμερα… 12… είστε απλώς μια μεγάλη εμπιστοσύνη… 13… είναι η τελευταία μεμβράνη. Με μια μεγάλη ανάσα την περνάτε… δεν υπάρχει τίποτα από την άλλη πλευρά. Οι γαλαξίες έχουν εξαφανιστεί προ πολλού, οι μετεωρίτες επίσης. Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Και ξαφνικά μπροστά σας εμφανίζονται καθρέφτες. Πολύ μεγάλοι αυτοί οι καθρέφτες, πιο μεγάλοι από την καθεμιά από σας, και στέκονται μπροστά. Είπαμε ότι εδώ δεν υπάρχει τίποτα, ότι εδώ έχουμε μόνο το σκοτάδι του διαστήματος. Όταν υπάρχει σκοτάδι, πως μπορεί ο καθρέφτης να αντανακλάσει κάτι; Δεν μπορεί αφού δεν υπάρχει καν φως. Οπότε έχετε 4 καθρέφτες μπροστά σας μέσα στους οποίους δεν βλέπετε τίποτα. Απλώς νιώθετε ότι δεν είναι απλοί καθρέφτες αλλά περισσότερο σαν πόρτες που ανοίγουν σε καινούριες επιγνώσεις.
Θα στραφούμε προς τον πρώτο καθρέφτη αριστερά και θα ζητήσουμε στον Ηλία να τον φωτίσει με το δικό του φως και μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη θα δούμε σιγά-σιγά την Γ. να εμφανίζεται, να κουνιέται και να μας μιλάει. Θα την δούμε να μας φέρει κάτι. Κρατάει μια κασέλα στα χέρια της, την ανοίγει και μας προσφέρει κάτι. Πηγαίνουμε κοντά στον καθρέφτη και κοιτάμε τι μας φέρνει. Πάρετε λίγο χρόνο για να δείτε τι σας φέρνει αλλά πάρετε και λίγο χρόνο για να δείτε πως σας φαίνεται αυτή η Γ., σε ποια διάθεση βρίσκεται. Μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως η Γ. που βλέπουμε σήμερα ή όπως η Γ. που έχετε συνηθίσει να βλέπετε στις συναντήσεις σας, μπορεί να είναι μια άλλη Γ., μια άλλη πλευρά της Γ. που έρχεται σήμερα. Δείτε λοιπόν πως είναι η έκφραση του προσώπου της, αν φαίνεται χαρούμενη, θλιμμένη, αν φαίνεται μικρή ή μεγάλη, επιθετική ή ταπεινή, προσπαθήστε να την νιώσετε και δείτε τι σας δίνει….
Πάρετε αυτό που σας δίνει και βάλτε το στην καρδιά σας, και ύστερα δείτε την εικόνα της Γ. να γίνεται λίγο πιο θολή καθώς και το φως απομακρύνεται και στρέφεται ο Ηλίας προς το δεύτερο καθρέφτη όπου στέκεται η Α., η οποία φορά ένα φόρεμα που στον κάθε καθρέφτη, στην καθεμιά από σας θα είναι διαφορετικό, οπότε δεν θα το περιγράψουμε. Η Α. βγάζει αυτό το φόρεμα και σας το δίνει. Μεγάλη εμπιστοσύνη, μεγάλο δώρο σας δίνει, γιατί ξεγυμνώνεται μπροστά σας, για να σας δώσει κάτι δικό της. Σας επιτρέπει να δείτε τι υπάρχει πίσω απ’ αυτό το φόρεμα. Πάρετε λοιπόν λίγο χρόνο για να δείτε το φόρεμα που φοράει και που μετά από λίγο θα σας δώσει. Κοιτάξτε το χρώμα, το ύφασμα, αν είναι πλούσιο ή απλό, κοιτάξτε τι σας θυμίζει γιατί μπορεί να είναι χαρακτηριστικό μιας εποχής, μιας κοινωνικής τάξης. Κοιτάξτε τι σας φέρνει αυτό το φόρεμα, ποιοι συνειρμοί έρχονται. Σας το δίνει. Το παίρνετε στα χέρια σας, αν θέλετε το βάζετε λίγο μπροστά σας για να δείτε πως φαίνεστε εσείς με αυτό. Το ακουμπάτε, το νιώθετε. Θα θέλαμε να κοιτάξετε την Α. τώρα, στον καθρέφτη χωρίς το φόρεμα. Με ένα απλό φανελάκι. Πως νιώθει τώρα; … προσπαθήστε να καθορίσετε λίγο το συναίσθημά της μέσα στον καθρέφτη… και τώρα που το νιώθετε καλύτερα, αφήστε την να φύγει σιγά-σιγά με το φως που σβήνει και πηγαίνει τώρα στον τρίτο καθρέφτη, εκεί που εμφανίζεται η Ευ.
Η Ευ. έρχεται δυναμικά από το βάθος του καθρέφτη και λέει ‘ήρθα!’. Έφερε τον εαυτό της και χαίρεται που τον έφερε. Δεν έχει τίποτα στα χέρια της αλλά έχει ψηλά το κεφάλι της και χαίρεται που ήρθε, που έφερε τον εαυτό της. Κοιτάξτε την λοιπόν και αφήστε και εδώ τους συνειρμούς να έρχονται, αφήστε τις αισθήσεις να έρχονται όταν την κοιτάτε, αφήστε τα χρώματα να έρχονται. Δείτε τι προκαλεί σε σας αυτός ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Χαρά; Εκνευρισμό; Τι προκαλεί; Σε σχέση με αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη πως νιώθετε εσείς;… Ισοτιμία; Κάτι σας λείπει; Απώθηση; Τι σας φέρνει άραγε αυτή η εικόνα; Πως είναι να είστε μέσα στην καρδιά σας και να κοιτάτε αυτήν την εικόνα; Σιγά-σιγά αφήνουμε την εικόνα να φύγει, όπως ήρθε δριμύτερα φεύγει με ένα ‘γεια’ και πάει προς το βάθος του καθρέφτη.
Το φως σιγά-σιγά στρέφεται προς τον τέταρτο καθρέφτη με την εικόνα της Μ… η εικόνα διαμορφώνεται και γίνεται δοχείο, γίνεται ποτήρι, γίνεται δισκοπότηρο που φέρνει στην κάθε μία από σας κάτι να πιείτε. Θέλουμε πρώτα να κοιτάξετε πως είναι αυτό το δισκοπότηρο. Από ποιο υλικό είναι φτιαγμένο, ποιο είναι το χρώμα του, εάν έχετε όρεξη να πιείτε αυτό που έχει μέσα μέχρι την τελευταία σταγόνα ή εάν διστάζετε να το κάνετε; Μήπως κρύβει κάποιο δηλητήριο; Τι χρώμα έχει το υγρό μέσα; Πως φαίνεται; Θα το φέρετε στα χείλια σας για να δείτε τι γεύση έχει… πως είναι μέσα στο στόμα, στον οισοφάγο, στην κοιλιά, και τώρα που ποτίζει όλο το σώμα σας;.. Θα αφήσετε το δισκοπότηρο μέσα στον καθρέφτη και θα αφήστε τον Ηλία να σβήσει το φως.
Θα κρατήσετε την επαφή με αυτό το μέρος μέσα στην καρδιά σας, θα κρατήσετε γερή την σύνδεση με αυτό το επίπεδο τώρα που θα ανοίξετε τα μάτια σας για να ανταλλάξετε αυτό που είδατε και αυτό που νιώθατε, και εμείς θα επανέλθουμε μετά. Κρατήστε την σύνδεση.
Γ.: Ήμασταν μαζί στη δίνη με πολλά χρώματα προς το ροζ – μοβ. Στον ήλιο ήμασταν σαν 4 κοριτσάκια και ήμασταν χρυσές με τον Ηλία στη μέση του κύκλου. Στο σύμπαν είδα διάφορα σώματα και τον Ηλία σαν Σούπερμαν να με σπρώχνει… Κάθε φορά με τις μεμβράνες το χρώμα αλλάζει και ανοίγει, μέχρι που στο τέλος γίνεται μπεζ… το άλλαξα προς το μαύρο όταν το είπες… Στον πρώτο καθρέφτη είδα την άλλη Γ. που στην αρχή ήταν σαν και μένα και μετά αλλάζει και γίνεται πιο αραχνοΰφαντη, είναι ήρεμη και χαρούμενη, και μου δίνει ένα κρύσταλλο πράσινο-γαλάζιο. Στο δεύτερο είδα ότι η Α. φορούσε ένα φόρεμα και αυτό στα πράσινο – γαλάζιο – ροζ, που ήταν όλο καθρεφτάκια, μεσάτο, γυάλιζε. Μου αρέσει αυτό το φόρεμα και μου αρέσει που μου το δίνει. Μετά βλέπω την Α. πολύ ήρεμη. Η Ευ. κρατά ένα σκήπτρο και έρχεται με δύναμη, στην αρχή ζήλεψα και μετά μου άρεσε και ήθελα να την αγκαλιάσω. Μετά έρχεται η Μ. και πριν το πεις η εικόνα έχει γίνει δισκοπότηρο χρυσό, ανοίγει κάτω και θέλω να το πιω. Το υγρό λάμπει και είναι γλυκό. Γεμίζει όλο μου το στόμα…
Α.: Περίπου τα ίδια με την Γ. είδα στην αρχή, με χρώματα περισσότερο στο μοβ. Ανεβήκαμε, και στον ήλιο αισθάνθηκα πολύ καλά, σαν αγαλλίαση, καθόμασταν σε κύκλο, ενωμένες σαν σε νεφέλωμα με τον Ηλία στη μέση, σαν σε παλλόμενη φωτιά. Πέρασα τις μεμβράνες, κάθε φορά πιο εύκολα και στο τέλος ήταν ανοιχτόχρωμα περλέ. Την Γ. την είδα να έρχεται πολύ σοβαρή. Σοβαρή με την έννοια της γνώσης. Ντυμένη σαν μάγισσα. Μου έδωσε ένα περιστέρι, που ήρθε και έκατσε στον δεξιό μου ώμο. Σε μένα είδα μια περικεφαλαία. Το ρούχο μου ήταν αραχνοΰφαντο με αιθέρια πλέξη. Με είδα και γυμνή χωρίς δυσκολία και μου άρεσε αυτό. Την Ευ. την είδα με φόρα να έρχεται με το σκουφάκι που φορούσαν στη Γαλλία στην επανάσταση, αλλά λευκό. Άρχισε να βγάζει ένα φως λευκό-χρυσό και το έστελνε σε μας. Ήθελα να μπω μέσα και να με ρουφήξει. Λέω ‘εκεί θέλω να πάω’. Μετά έρχομαι στη Μ. και την είδα πανύψηλη, λεπτή φιγούρα, και μετά έγινε αμφορέας με κόκκινο κρασί που ήθελα να το πιω όλο. Μόλις το ήπια άρχισε στο σώμα μου μια διεύρυνση… μου ήρθε η λέξη ‘Θεία Κοινωνία’…
Ευ.: Η περιδίνηση… στον ήλιο αισθανόμουν ότι ο ήλιος από μόνος του είχε πιέσεις διάφορες. Είναι μια σφαίρα όπου γίνεται μάχη μέσα, γίνονται συγκρούσεις, αλλά εμάς δεν μας πείραζε. Όμως μόλις φύγαμε από το τρισδιάστατο πεδίο άρχισα να αισθάνομαι την έννοια του χρόνου. Έγινα μια γραμμή στην οποία προχωρούσα σαν μια κουκίδα. Όταν προχωρά η κουκίδα στο χρόνο αλλάζει χώρο, αλλά κάθε φορά βρίσκεται στο τώρα με μια άλλη έννοια. Μετά έβλεπα το ηλιακό σύστημα, αλλά και πάλι χάνεται η έννοια του χρόνου, διαφοροποιείται. Η μπάλα που ήμουν άλλαζε συνείδηση, αντίληψη. Ήμουν κι εγώ, κι εσύ και αυτός, αυτή είναι η αλλαγή της αντίληψης… Όταν φτάσαμε στο κενό, αυτή η ενωμένη μπάλα που είχα γίνει, έκανε ένα μπαφ και έσπασε σε 1000 κομμάτια. Έγινε έτσι διεύρυνση της αντίληψης… Στους καθρέφτες ξαναενώθηκα και ήμουν πάλι σαν μπάλα με 1000 κομματάκια. Η Γ. ήταν και αυτή σαν μπάλα και μου έδωσε ένα κουτί που είχε μέσα φιλιά και αγκαλιά. Πήγα μέσα στην ίνα που έχει μέσα της, που είναι πάρα πολύ τρυφερή και ευαίσθητη και δεν το δείχνει τόσο πολύ. Μετά η Α. μου βγήκε παραμυθένια, σαν το λιοντάρι της Νάρνιας, και μετά σαν νεράιδα με αραχνοΰφαντο φόρεμα που μου έδωσε. Δεν την πείραξε που ήταν γυμνή, γιατί ήμουν και εγώ νεράιδα. Σε μένα, δεν είχα διάθεση να έρθω με φόρα και δεν έβλεπα καμία μορφή στον καθρέφτη, έβλεπα μόνο τη μπάλα, με διαφορετικές μορφές, μια από Ατλαντίδα, μια άλλη που άνοιγε τα χέρια της, άλλη που με αγκάλιαζε… Μετά η Μ., πρώτα σε είδα σαν στους πύργους του 1700 με αυτά τα τριγωνικά καπέλα, ήσουν το κορίτσι αυτού που είχε τον πύργο, ήσουν γλυκιά. Στο ποτήρι είδα την εποχή του Αρθούρου να είμαστε οι δυό μας γύρω από την στρογγυλή τράπεζα με άλλους 30 περίπου και το ποτήρι ήταν γεμάτο κρασί. Το δίναμε ο ένας στον άλλον για να πιει και είχε την έννοια της αδελφότητας και της ισότητας. Ήσουν ένας ιππότης…
Μ: Στην αρχή είδα την Γ. με ένα μεγάλο χαμόγελο και μια κασέλα χρυσή, και με πολύ χαρά μέσα της να δώσει στους άλλους… μέσα στην κασέλα ήταν το κλειδί του παράδεισου… Την Α. την είδα με φόρεμα βελούδινο σκούρο κόκκινο, βαρύ. Ένα φόρεμα από το μεσαίωνα. Μου το έδινες και χαιρόμουν που ξανά έβρισκα την επαφή αυτού του υφάσματος που ήξερα κάποτε, έτσι χοντρό και ζεστό. Αυτό που εισέπραξα από σένα και δάκρυσα εκείνη τη στιγμή, γιατί ήταν πολύ δυνατό, ήταν μια απίστευτη εμπιστοσύνη. Στην ουσία δεν είχες πια τίποτα να κρύψεις και στεκόσουν έτσι μπροστά μας, μαζί μας, με αυτό που είσαι… Όταν ήρθε η Ευ… σκέφτηκα ‘να την’ και δυο αισθήσεις ήρθαν. Πρώτα ένα συναίσθημα ανάμεσα στην ελπίδα και στην εμπιστοσύνη στο σύμπαν, σε σχέση με το πώς ήσουν πριν δυο χρόνια και πως είσαι τώρα… και όταν μερικοί λένε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε, να που μπορούμε! Και πολύ γρήγορα μάλιστα… Συγχρόνως είχε την αίσθηση της χαράς όταν έλεγε δυνατά ‘ήρθα’. Ήρθε τότε η λέξη ‘μοντέλο’ γιατί είσαι ένα μοντέλο για μένα μ’ αυτή τη δύναμη που φέρνεις, έχεις πολύ εμπιστοσύνη σ’ αυτά που πιάνεις, που φέρνεις, και είσαι μοντέλο πάνω σ’ αυτό. Οι περισσότεροι από μας έχουμε μεγάλο θέμα με την εμπιστοσύνη, μ’ αυτό που πιάνουμε από τις άλλες διαστάσεις, ενώ εσύ τα φέρνεις με δύναμη λέγοντας ‘εγώ είμαι αυτό’. Και ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κάθε μια από σας. Τώρα για μένα στην αρχή είδα μια μορφή φωτεινή που πήρε γρήγορα το σχήμα του δισκοπότηρου. Μετά, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, το κρασί που ήπια είχε τη γεύση του φωτός… καμία σχέση με το κρασί εκτός από το χρώμα…
(Συνέχεια)…
Σαν καλά κορίτσια που είστε κρατήσατε καλά την ενέργεια και σταθήκατε σε κύκλο, σ’ αυτό το κενό όπου φτάσατε στην αρχή. Σ’ αυτή τη διάσταση που δεν τη ξέρετε ακόμα πολύ, αλλά σιγά-σιγά θα τη μάθετε μια και θα ξαναρθούμε εδώ την επόμενη και την μεθεπόμενη βδομάδα. Αδελφοσύνη είπε η Ευ. και όντως γι’ αυτό πρόκειται. Αδελφές είστε σ’ αυτήν τη δουλειά και πράγματι η μια καθρεφτίζει την άλλη. Μπορούμε να το κοιτάξουμε αυτό που κάνουμε με δυο διαφορετικούς τρόπους: Μπορούμε να ακούσουμε αυτό που μας λένε οι άλλες, τον καθρέφτη που μας κρατάνε, και να το εισπράξουμε σαν δικό μας, και όντως είναι πληροφορίες για μας. Πληροφορίες που μας τρέφουν, που μας ανοίγουν πόρτες, που μεγαλώνουν τις ρίζες μας. Πληροφορίες που μας βοηθάνε να επεκταθούμε στο χώρο και στο χρόνο, αναγνωρίζοντας πλευρές του εαυτού μας. Είναι ο ένας τρόπος.
Στεκόμαστε λοιπόν σε κύκλο με τον Ηλία στη μέση και σας ζητάμε τώρα να φέρετε μπροστά σας την εικόνα με τους 4 καθρέφτες που είδατε. Ο Ηλίας τους φωτίζει και τους 4 και εσάς. Όλη η σκηνή είναι τώρα φωτισμένη. Θα σας ζητήσουμε να συγκεντρωθείτε πάνω σ’ αυτό που αισθανθήκατε για τον κάθε καθρέφτη, πάνω στις αισθήσεις σας όταν βλέπατε την Γ…. τι νιώθατε ότι σας φέρνει, αυτό που είναι; Αυτή η λεπτότητα, η χαρά…. Μετά κοιτάξτε την εικόνα της Α. γυμνής και δείτε πως αισθάνεστε… τι σας έδωσε αυτή η εικόνα, τι μετέφερε; Τι δώρο πήρατε από κει; Να θυμηθείτε και αυτό που πήρατε από την εικόνα της Ευ., τη δύναμη και την εμπιστοσύνη… τι σας έδωσε και πως σας γέμισε; Κρατήστε τη γεύση της αίσθησης αυτής, καθώς και τη γεύση από την εικόνα της Μ. και του κρασιού που ήπιατε. Τι έμεινε από αυτό;
Τώρα βλέπετε ότι οι εικόνες γίνονται πιο θολές αλλά οι αισθήσεις παραμένουν… σιγά-σιγά βγαίνουν από τους καθρέφτες και έρχονται προς εσάς… βγαίνει η καθεμιά από τον καθρέφτη της και πηγαίνει προς τη καθεμιά από σας… και σμίγονται, οι 4 εικόνες μπαίνουνε μέσα σας, γίνονται ένα με σας. Αυτές οι αισθήσεις εισχωρούν μέσα σε κάθε κύτταρό σας, και η καθεμιά φέρνει το δώρο, το είναι της, στις άλλες… αυτή είναι η Θεία Κοινωνία που έλεγε η Α… Είναι ο καθένας να μοιράζεται αυτό που είναι με τους άλλους. Ο καθένας να δώσει τροφή στον άλλον το τι είναι. Και ο καθένας επίσης να έχει αρκετή εμπιστοσύνη στον άλλον για να δέχεται να τρέφεται απ’ αυτόν. Προϋποθέτει μεγάλο άνοιγμα, προϋποθέτει ανοιχτή καρδιά. Προϋποθέτει επίσης ένα δόσιμο… να δοθείτε εξ ολοκλήρου στον Ηλία που σας έβαλε να κάνετε αυτήν την άσκηση σήμερα και που σας ενώνει σ’ αυτήν την άσκηση. Βλέπει τις ανταλλαγές που κάνετε, τις ενέργειες που πηγαίνουν από την μία στην άλλη, που καθρεφτίζουν την μία στην άλλη. Κοιτάξτε λίγο τους καθρέφτες τώρα και δείτε τι έχει γίνει… οι εικόνες ξαναήρθαν αλλά έχει πολύ πλάκα, γιατί ο καθένας βλέπει τα σώματα που έβλεπε πριν, αλλά κάθε φορά με το δικό του πρόσωπο, και έτσι η Γ. βλέπει 4 Γ., η Α. βλέπει 4 Α., η Ευ. βλέπει 4 Ευ. και η Μ. 4 Μ… Αυτός είναι επίσης ο καθρέφτης, ότι η καθεμιά επέτρεψε στην άλλη να δει μια πλευρά του εαυτού της. Δεν θα μπορούσατε να είχατε δει τη χαρά της Γ. αν δεν την είχατε στην καρδιά σας. Ο καθρέφτης την τονίζει και σας επιτρέπει να την συνειδητοποιήσετε, αλλά δικιά σας χαρά είδατε πέρα από τη χαρά της Γ.
Δεν θα μπορούσατε να είχατε αντιληφθεί πόσο είναι ανοιχτή, δοτική και γεμάτη εμπιστοσύνη, πόσο μπορεί να αφεθεί η Α. στην ομάδα και στον Ηλία, αν δεν είχατε στην καρδιά σας ακριβώς την ίδια αίσθηση, δηλαδή ότι έχετε αφεθεί εξ ολοκλήρου στον Πατέρα. Δεν θα το βλέπατε εάν δεν το νιώθατε και εσείς. Απλώς σας δείχνει μέχρι που φτάσατε.
Δεν θα είχατε δει τη δύναμη της Ευ. και την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά που έχει εάν δεν την είχατε και εσείς αυτή τη σιγουριά, ακόμα και αν δεν το πιστεύετε. Όμως την έχετε, απλώς μερικές φορές την αφήνετε στο πλάι, αλλά υπάρχει μέσα σας, αλλιώς δεν θα τη βλέπατε, δεν θα ήσασταν σε θέση να το αναγνωρίσετε. Κάτι που δεν ξέρουμε δεν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε. Το γεγονός ότι το αναγνωρίσατε και χαρήκατε γι’ αυτό, δείχνει ότι υπάρχει βαθιά στην καρδιά σας.
Και δεν θα μπορούσατε να είχατε γευθεί το φως, αν δεν το είχατε κάνει ήδη πολλές φορές σε άλλες ζωές στο παρελθόν, αλλά και σ’ αυτή τη ζωή, σε όλες τις συνδέσεις που έχετε κάνει όπου το φως σας έχει ποτίσει. Δεν θα το είχατε δει εάν δεν το είχατε ήδη ζήσει βαθιά, στο είναι σας. Αυτή είναι η αδελφοσύνη. Είναι το να μην ξέρεις που αρχίζει ο άλλος και που τελειώνεις εσύ. Η εικόνα του άλλου που αντανακλά αυτό που είσαι εσύ. Βλέπεις στον άλλον μόνο αυτό που είσαι εσύ.
Αφήστε τις ενεργειακές ανταλλαγές να συνεχιστούν ακόμα για λίγο και πάρετε μερικές βαθιές ανάσες για να τις απολαύσετε.
Βάλτε τα χέρια στην καρδιά σας και νοερά πιάστε την καρδιά και βάλτε την στη μέση του κύκλου. Αφήστε τώρα τον Ηλία να προκαλέσει μια δίνη, μέσα στην οποία θα τις ανακατέψει και θα φτιάξει ένα μαγικό φίλτρο με τις ενέργειες που έδεσαν τώρα. Ένα χρυσαφένιο μαγικό φίλτρο που το παίρνει ο Ηλίας και το βάζει στην καρδιά της καθεμιάς, γιατί μια και είναι μαγικό δεν χρειάζεται να μοιραστεί και μπορεί να τοποθετηθεί εξ ολοκλήρου στην καθεμιά. Μπορείτε να δείτε τώρα τις 4 καρδιές να λάμπουν, να εκπέμπουν το χρυσαφένιο φως με τον Ηλία στη μέση να χαίρεται για τη δουλειά που έκανε σήμερα, γιατί είναι περήφανος για τα παιδιά του, όπως και εμείς χαιρόμαστε που τον έχουμε Πατέρα.
Σιγά-σιγά νιώθουμε ότι οι μεμβράνες ξαναέρχονται, σαν πέπλο πολύ ελαφρύ πια, που ξέρουμε τώρα ότι μπορούμε να το διασχίσουμε αρκετά εύκολα. Καθόμαστε στην καρέκλα μας, έχοντας την επίγνωση ότι είμαστε πολύ μεγαλύτεροι απ’ ό,τι νομίζαμε ακόμα και πριν από μια ώρα, έχοντας αναγνωρίσει μερικές πλευρές του εαυτού μας, που ίσως δεν τολμούσαμε να αναγνωρίσουμε. Τώρα μπορούμε να σταθούμε στη μεγαλειότητά μας και να την χαιρόμαστε. Απλά. Με ευγνωμοσύνη.
Αυτή ήταν η δουλειά μας για σήμερα. Ήταν μια δουλειά όπου αναγνωρίσαμε τη θέση μας ως δημιουργός που είμαστε. Τίποτα λιγότερο και τίποτα παραπάνω. Σταθήκαμε στη θέση μας. Και απ’ αυτή τη θέση θα μπορέσουμε την επόμενη βδομάδα να προχωρήσουμε. Μέχρι τότε σας ευχόμαστε μια καλή βδομάδα. Σας υπενθυμίζουμε μόνο ότι αν τυχόν κάποια στιγμή νιώθετε ότι χάνετε τη χαρά σας, την εμπιστοσύνη σας, τη δύναμή σας, το φως σας, μπορείτε να φέρετε την εικόνα της μίας ή της άλλης για να θυμηθείτε ποια είστε εσείς. Απλώς σαν ένα παιχνίδι που βοηθάει…
Σας ευχόμαστε λοιπόν ένα καλό παιχνίδι αυτήν την εβδομάδα και σας αγκαλιάζουμε τρυφερά.
Και έτσι είναι.
Ευ. Έβλεπα την καθεμιά να είναι μια νότα και ο Ηλίας στη μέση να είναι ο Mickey Mouse με ένα ραβδί και να παίζει με τις νότες και τα χρώματα… ήμασταν παλλόμενες νότες.
Α.: Εγώ τον είδα σαν Δρυίδη …
