Νάμαστε. Χαίρομαι που σας βρίσκω όλους και όλες. Είμαι ο Κουτχούμι και έρχομαι με τον φίλο μου τον Ηλία όπως είχαμε υποσχεθεί. Οι ενέργειες μας είναι εδώ για μερικούς μήνες ώστε να τα κάνουμε όλα άνω-κάτω, ώστε να πάρουμε τα πράγματα που ξέρετε και που δεν ξέρετε, να τα ανακατέψουμε, να τα κάνουμε τούμπα και να σας αφήσουμε άφωνους.

Νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα; Όχι, αστείο κάνουμε, αλλά παρόλο που ξέρετε πολύ καλά ότι δεν τα ξέρετε όλα, ίσως σ’ αυτόν τον κύκλο θα πάρετε τη διάσταση του τι δεν ξέρετε. Είναι, σ’ αυτόν τον κύκλο, σαν να έχουμε πρόθεση να σας πάρουμε αγκαλιά, να σας πάρουμε από το χέρι και να σας πηγαίνουμε κοντά στο γκρεμό. Για να πέσετε; Σαφώς και όχι. Έχει περάσει αυτός ο καιρός, δεν είμαστε εδώ για να σας ρίξουμε κάτω. Δεν είμαστε εδώ για να ξεχάσετε ποιοι είστε. Είμαστε εδώ για να σας δείξουμε την έκταση, το πεδίο που έχετε μπροστά σας όταν είστε στην άκρη του γκρεμού. Βαθιά μπροστά σας και πάρα πολύ μακριά, έχετε μια κοιλάδα, έχετε μια χώρα ολόκληρη που θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε με δυο πράγματα: με τη Δύση, όπως όταν οι πρώτοι κατακτητές φτάσανε στην Αμερική, πέρασαν τα βουνά και είδαν όλη τη Δύση. Νιώσανε ότι είχαν κάτι απέραντο μπροστά τους που μπορούσαν να μάθουν σιγά-σιγά, να ανακαλύψουν, να κατοικήσουν και να το κάνουν δικό τους όπως αυτό που θα κάνετε εσείς σ’ αυτούς τους τρεις, τέσσερεις μήνες που έχετε μπροστά σας και όπου εμείς θα είμαστε κοντά σας.

Μπορούμε επίσης να συγκρίνουμε την θέση σας στην άκρη του γκρεμού με κάτι άλλο: να φανταστείτε ότι πριν αυτή η θέση βρισκόταν στην άκρη της θάλασσας και ότι μπροστά σας ήταν μια απέραντη θάλασσα χωρίς να δείτε την άλλη ακτή απέναντι στον ορίζοντα. Στον ορίζοντα ήταν και πάλι ο ωκεανός. Φανταστείτε ότι όλο αυτό το νερό εξατμίστηκε. Όλο αυτό το νερό έφυγε και μπορείτε να ανακαλύψετε τώρα μια καινούρια Γη για την οποία δεν είχατε ιδέα, ούτε για το βάθος που είχε, ούτε για τις κοιλάδες που είχε, τι πλούτος είχε. Αυτή η Γη, τι είναι; Είστε εσείς. Είστε οι καινούριες ταυτίσεις που πηγαίνετε να κάνετε σιγά-σιγά αυτό το τρίμηνο μέχρι τη γιορτή των Χριστουγέννων και μέχρι την καινούρια χρονιά.

Κάθε κοιλάδα είναι μια πτυχή του εαυτού. Κάθε φορά που βαθαίνει το έδαφος είναι ένα μέρος που έχετε να ανακαλύψετε σαν ένα πηγάδι στο οποίο δεν έχετε πάει ποτέ και που έχετε να κάνετε δικό σας. Όλα τα πηγάδια ενώνονται στο βάθος και όταν θα έχετε πάει βαθιά, ο καθένας στο πηγάδι του, θα βρείτε κάτι ενιαίο όπου ο καθένας θα βρει τον άλλον μαζί με τον εαυτό του. Βλέπετε, έχουμε δρόμο μπροστά μας. Συγχρόνως όμως, να ξέρετε ότι ήδη είστε όλα αυτά και ότι έχετε μόνο να θυμηθείτε τους δρόμους, τις διαδρομές, το χώμα, τα πηγάδια, τις πηγές, τα δέντρα, αυτά που φυτρώνουν, αυτά που έχετε κρύψει σ’ αυτά τα μέρη πριν από πάρα πολύ, πάρα πολύ καιρό.

Τώρα που έφυγε η θάλασσα από πάνω μπορείτε να πάτε να τα ξαναβρείτε γιατί δεν είναι πια κρυμμένα. Μπορείτε να πάτε με τα πόδια στεγνά, χωρίς να κλάψετε, χωρίς να πνιγείτε, χωρίς να έχετε όλο αυτό το νερό του συναισθήματος που θα σας πιάσει στο λαιμό κάνοντας ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε. Αυτό το νερό έφυγε. Αυτό το συναίσθημα που σας πνίγει έφυγε. Δεν είναι τυχαίο που τα άτομα που είναι εδώ είναι άτομα που έχουν δουλέψει ήδη αρκετά. Για μερικούς από σας δεν είναι τόσο εύκολο να πάτε πέρα από το συναίσθημα. Θα είμαστε εδώ όμως για να βοηθήσουμε. Αρκεί να έχετε την πρόθεση να αφήσετε ό,τι είναι συναισθηματικό και που δεν βοηθάει πίσω σας στο γκρεμό. Βγάλαμε όλο το νερό για να μπορέσετε να προχωρήσετε, μην φέρετε το δικό σας!

Αφήστε τα μάτια σας στεγνά, όχι στεγνή καρδιά, η συμπόνια είναι πάντα εδώ, αλλά στεγνά μάτια και είναι πολύ διαφορετικό. Χρειαζόμαστε μάτια ορθάνοιχτα, μάτια καθαρά, μάτια που δέχονται τα πάντα, μάτια που δεν κλείνουν από στενοχώρια, από φόβο, μάτια τολμηρά, μάτια ανοιχτά που κοιτάνε τα πάντα, ακόμα και αυτό που κρύβεται πίσω από ένα βουναλάκι ή αυτό που αφήσατε στο βάθος ενός πηγαδιού για να το βρείτε έγκαιρα όταν τολμήσετε. Χρειαζόμαστε τολμηρά μάτια και τολμηρές καρδιές.

Συγκεντρωθήκατε σήμερα εδώ γιατί έχετε δεχτεί να ανοίξετε τα μάτια σας, να τα κρατήσετε ορθάνοιχτα και να έχετε τολμηρή καρδιά. Αυτές ήταν οι προϋποθέσεις μας όταν ήρθαμε τη νύχτα να σας ρωτήσουμε, να ρωτήσουμε την ψυχή σας αν θέλει να κάνει αυτήν τη δουλειά, αν είναι έτοιμη. Τα μάτια σας είπαν ναι, η καρδιά σας είπε ναι και εμείς είπαμε ‘πάμε!’.

Σήμερα, σ’ αυτήν την πρώτη μας συνάντηση, έχουμε μια επισκέπτρια, τη Ζωή, η οποία ήρθε σήμερα και συγχρόνως θα σας χαιρετήσει και θα σας αποχαιρετήσει γιατί της είπαμε να έρθει μόνο μια φορά. Θα σας εξηγήσει η ίδια γιατί.


Ζωή:
Πριν σας εξηγήσουμε γιατί η Ζωή δεν θα ξαναέρθει άλλη φορά σε αυτόν τον κύκλο, να σας πούμε ότι τα τολμηρά σας μάτια είναι τα μάτια της ψυχής σας. Τώρα πια χρειάζεστε να βλέπετε όχι με τα φυσικά σας μάτια ούτε με την καρδιά σας αλλά με τα μάτια της ψυχής σας. Η ψυχή σας ξέρει επακριβώς τι χρειάζεστε, τι θέλετε και ποιος είναι ο τρόπος στην καθημερινότητα σας να είστε ευτυχισμένοι. Η ψυχή σας ξέρει τι χρειάζεστε για να είναι η καρδιά σας πάντα ανοιχτή και να εισέρχεται αγάπη προς εσάς και να εξέρχεται μέσω εσάς για όλο τον πλανήτη και για κάθε δημιούργημα του Πατέρα. Ο σκοπός που σας μιλάμε σήμερα είναι ότι στην φυσική διάσταση που ζείτε δεν είναι μόνο να είστε ένα με το θεϊκό σας εαυτό αλλά να γίνετε ένα και με την ψυχή σας. Να γίνετε ένα στο τρισδιάστατο επίπεδο.

Αγαπημένες μου και αγαπημένε μου σας καλωσορίζω όλους και σας υπόσχομαι ότι αυτές οι επικοινωνίες θα σας μείνουν πραγματικά αξέχαστες. Είμαι ο Ηλίας και πως θα μπορούσα να μη μιλήσω μέσω της Ζωής όταν για εκείνη είναι η τελευταία επικοινωνία για αυτόν τον κύκλο. Θα σας πω το λόγο γιατί δεν θα ξαναέρθει η Ζωή.

Όταν παίρνουμε την ευθύνη του εαυτού μας και εννοούμε πραγματικά μέσα από την καρδιά μας ότι θέλουμε να ανυψωθούμε πνευματικά και να γνωρίσουμε ποιοι είμαστε, ποια είναι η ουσία μας, ποια είναι η οικογένεια μας, που έχουμε ζήσει, γιατί έχουμε ενσαρκωθεί, τι θέλουμε και έχουμε εργαστεί πάνω σε όλες αυτές τις πτυχές σε ένα μεγάλο ταξίδι ανά τους αιώνες μέσα από πολλές ενσαρκώσεις, θα σας κάνω μια παρένθεση εδώ: - Παρακαλώ πολύ από εδώ και πέρα όταν βλέπετε το πνευματικό σας μονοπάτι, να το βλέπετε σαν ένα μεγάλο κορμό δέντρου. Ένα δέντρο πολύ γερό, πολύ ψηλό, που έχει πολλά κλαδιά. Φωτεινό το δέντρο όπως το πνευματικό σας μονοπάτι και όταν αρχίσετε να το περπατάτε αυτό το μονοπάτι δεν πάτε ευθεία. Πάτε δεξιά σε ένα κλαδάκι, ξαναγυρίζετε στον κορμό του δέντρου και μετά πάτε αριστερά. Κάνετε την ελικοειδή διαδρομή του DNA. Από όλες αυτές τις διαδρομές που έχετε κάνει ανά τους αιώνες, έχετε πάρει πολύτιμα μαθήματα και γνώσεις και τα έχετε πάρει μέσα από πολύ κόπο αλλά και μέσα από πάρα πολύ αγάπη.

Μερικοί λένε ότι και τώρα στην φυσική μας ζωή σε αυτήν τη διάσταση που ζούμε, υποφέρουμε. Γιατί υποφέρουν; Γιατί αγαπημένοι/ες μου δεν κάνετε ένα βήμα μπροστά, ένα αριστερά, ένα δεξιά και ξανά μπροστά; Γιατί είστε αρνητικοί. Φοβόσαστε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα που βλέπετε μπροστά σας. Θέλει ψυχική δύναμη αυτό; Φυσικά και θέλει. Θέλει να αναγνωρίσει η κάθε ενσαρκωμένη ψυχή αυτό που είναι και αυτό δεν σερβίρεται στο πιάτο έτοιμο, δεν θα σας το δώσει κανένας, πρέπει να κοπιάσετε. Όσο λέτε γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σε εμένα; Εγώ δεν έχω πατήσει μυρμήγκι στη ζωή μου, δεν έχω κάνει κακό σε άνθρωπο, είμαι τόσο πολύ άτυχος/η; Όχι αγαπημένοι/ες δεν είστε άτυχοι/ες, φοβόσαστε. Αυτό είναι. Οι φοβίες από πολλές ενσαρκώσεις κυριαρχούν μέσα σας και δεν αφήνετε την πνευματικότητα σας ελεύθερη. Φοβάστε ότι εάν αντιμετωπίσετε αυτό που δεν θέλετε θα σας εξαφανίσει. Θα τελειώσετε από αυτή τη ζωή. Και σας ερωτώ: είναι πολύ ωραίο να ζείτε σε αυτήν τη ζωή βουτηγμένοι στον φόβο; Όχι δεν είναι. Βρείτε το θάρρος και από εδώ και μπρος να βλέπετε με τα μάτια της ψυχής σας γιατί η ψυχή σας είναι φωτεινή και ξέρει ακριβώς, ακριβώς τι χρειάζεται. Δεν χρειάζεστε να ρωτήσετε κανένα δάσκαλο, κανένα γκουρού, απολύτως κανέναν. Ρωτήστε εσάς μέσα σας τον θεϊκό σας εαυτό και θα σας απαντήσει και τώρα πια ήρθε η εποχή που θα σας απαντά η ψυχή σας-.

Επανέρχομαι και σας λέω ότι η Ζωή έχει κάνει δύσκολες διαδρομές. Όπως πολλοί/ες από εσάς μέσα από θλίψη, πόνο, θυμό, ενίοτε και οργή, αλλά το κλειδί είναι να τα αντιμετωπίσεις όλα και να δεις τι σου λέει το κάθε ένα από αυτά. Τι σου λένε τα πάντα στη ζωή σου από την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί που θα ξυπνήσεις μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθείς. Αυτή είναι η εργασία. Αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η καθημερινότητα και η καθημερινότητα σας είναι η μεγαλύτερη πνευματική εργασία που μπορείτε να κάνετε.

Η Ζωή τα αντιμετώπισε όχι στο βαθμό που θα ήθελα. Έχει περάσει μαθήματα με επιτυχία και μαθήματα με αποτυχία. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει πολύ είναι η προσπάθεια και δεν επαναπαύεται κανένας από εσάς στις δάφνες του. Κάθε επίπεδο και κάθε επίγνωση θέλει μελέτη. Εσωτερική μελέτη του εαυτού σας. Θέλει να είστε ο παρατηρητής του εαυτού σας, να βλέπετε τι χρειάζεστε και να ενεργείτε ανάλογα.

Η Ζωή τώρα και για πολύ καιρό ακόμα κάνει πνευματική εργασία με τον αδελφό Σαιν Ζερμαίν και θα έρθει η στιγμή που αυτή η εργασία θα γειωθεί στο φυσικό επίπεδο από τον Ιανουάριο και μετά. Με τον αδελφό τον Κουτχούμι θα δουλέψει σε προσωπικό επίπεδο από τον Ιανουάριο. Αγαπημένες μου και αγαπημένε μου, μας αρέσει που έχουμε και την αρσενική ενέργεια στον κύκλο. Μίλαγα με τη Ζωή εχθές το βράδυ και εκεί που θα περίμενα με όλα αυτά που θα της έλεγα να μου απαντήσει “δεν σε πιστεύω έτσι τα λες” αμέσως το αποδέχτηκε. Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα έκπληκτος με την έκφραση της και γενικά με την στάση της, το περίμενα γιατί το έδαφος έχει καλλιεργηθεί πολύ καιρό τώρα. Παρ’ όλο αυτό που λέω συνέχεια νευριάζει τη Ζωή, θα σας δώσω παράδειγμα τη Ζωή. Παραδειγματιστείτε από τη Ζωή που υπήρχε μέσα της η αμφιβολία για πολλά χρόνια μέχρι και πρόσφατα. Αμφιβολία προς πάσα κατεύθυνση όχι μόνο για τη καθημερινότητα της αλλά και για το πνευματικό πεδίο.

Παραδειγματιστείτε από τη Ζωή και το λέω αυτό γιατί είναι ένα ζωντανό μάθημα μπροστά σας. Νοιώθω και μπορώ να πω τώρα ότι με πολύ μεγάλη χαρά και ευτυχία το παιδί μου έχει αποδεχτεί πλήρως και η ανταμοιβή της θα είναι από τον Ιανουάριο και μετά να με συναντήσει. Είστε όλοι παιδιά μου και μη ξεχνάτε ότι οι ψυχές σας, οι θεϊκοί σπινθήρες δεν είναι ποτέ μόνοι. Ανά τους αιώνες έστω και αν δεν γνωρίζεστε στο φυσικό σας επίπεδο, όλοι είστε μια οικογένεια. Αγαπάτε αλλήλους, αφήστε την καρδιά σας ανοιχτή και αισθανθείτε μέσα σας όχι μόνο την αγάπη και την ευτυχία, αισθανθείτε μέσα σας την φλόγα του Πατέρα γιατί είστε ο ίδιος ο Πατέρας. Σας αγαπώ πολύ όλους/ες και εάν θέλετε και εσείς αφήστε πίσω σας αυτά που νομίζετε ότι δεν θέλετε να αντιμετωπίσετε γιατί τα φοβάστε. Σας αγαπώ πολύ. Να είστε καλά.
Συνεχίζει η Δήμητρα.


Δήμητρα:
Αγαπημένο μου παιδί, και απευθύνομαι σε εσένα Ζωή μου, πραγματικά θέλω να ενισχύσω τα λόγια μου για άλλη μία φορά και να σε ευχαριστήσω για την πλήρη αποδοχή. Ήμουν βέβαιος ότι θα γινόταν, απλά αυτό το γεγονός δεν παύει πάντα να μου δημιουργεί αυτήν την έντονη συγκίνηση. Γιατί ναι, είσαι το παιδί μου όπως και όλοι σας είσαστε παιδιά μου, αλλά μαζί παρέα περάσαμε αυτήν την αμφιβολία σου, αυτή την μάχη με τον εαυτόν σου, αυτή την μάχη με το νοητικό σου γιατί η ψυχή σου μας αναγνώριζε πάντα. Και επιτέλους, επιτέλους έφτασε η στιγμή να μεγαλουργήσεις ακόμα μία φορά. Πίστεψέ με παιδί μου ακόμα δεν έχεις δει τίποτα. Η αγάπη μου είναι μεγάλη και αυτό θα σε συνοδεύει πάντα.

Και για να συνεχίσουμε με τα υπόλοιπα μέλη, από εμένα μία παράκληση μόνο έχετε να ακούσετε. Σας παρακαλώ, ανοίξτε την καρδιά σας. Αφήστε την καρδιά σας ανοικτή να δεχτεί τις ενέργειές μας, να δώσει τις δικές της για να υπάρξει αυτή η υπέροχη συνδημιουργία. Γιατί όλοι μαζί θα δουλεύουμε, παράλληλα και εσείς, και όσο και αν νομίζετε ότι τα μάτια της ψυχής σας είναι κλειστά να ξέρετε ότι στην πραγματικότητα είναι τα μόνα που είναι ανοικτά. Οι ανάγκες σας, ο καθένας στο επίπεδο που έχει αυτήν την ανάγκη, θα δουλευτούν και από εμάς και από εσάς. Εμείς θα προτείνουμε, θα θέλαμε να ακολουθήσετε κάποια πράγματα, βεβαίως δεν μπορούμε να τα επιβάλουμε αλλά γνωρίζοντας αυτή την στιγμή κάτι παραπάνω, ναι, θα θέλαμε πάρα πολύ να τα ακολουθήσετε αυτά που θα λέμε, γιατί αυτά θα σας βοηθήσουν να προχωρήσετε στο δρόμο σας. Δεν είναι απαραίτητο να το μοιράζετε στην ομάδα σας, μπορείτε να το κρατήσετε για εσάς. Η δουλειά εξίσου θα γίνεται και εξίσου θα είναι αποδοτική.

Την καρδιά σας ανοικτή και έτσι ο άξονάς σας θα έχει την δυνατότητα να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο και να ριζωθεί ακόμα πιο βαθειά στον πυρήνα της ψυχής της Μητέρας Γης. Γνωρίζουμε τι θα γίνει και χαιρόμαστε εμείς ήδη για το αποτέλεσμα το οποίο θα λάβετε. Να ξέρετε ότι αυτό που λαμβάνετε εσείς, αντίστοιχα την χαρά και την ικανοποίηση, την λαμβάνουμε και εμείς. Χαιρόμαστε μαζί σας. Θα προχωρήσετε πολύ μέσα από τον κύκλο αυτόν. Θα δουλέψετε με τις ενέργειές μας αλλά θα έρθουν και άλλοι δάσκαλοι κοντά μας.

Πάνω από όλα, η εργασία που θα γίνει θα είναι με την ψυχή σας. Τα σκοτεινά σας κομμάτια, αυτά τα οποία δεν θέλετε να αντιμετωπίσετε, αλλά πιστέψτε με μπορείτε να τα αντιμετωπίσετε και θα τα αντιμετωπίσουμε μαζί, οπότε κάτι το οποίο μοιράζεται με κάποιον άλλον έχει ένα ελαφρύτερο βάρος. Δεν θα είναι βάρος λοιπόν αυτό. Θα αντιμετωπίσουμε μαζί τους φόβους, τα εμπόδια, τις αναστολές, τα βαρίδια αυτά τα οποία κουβαλάτε μέσα από τους αιώνες. Και όταν θα τελειώσει η δουλειά δεν θα πιστεύετε και εσείς πού έχετε φτάσει. Γιατί όπως ήδη σας είπε ο αδερφός μου ο Κουτχούμι το έχουμε ήδη συμφωνήσει και βρίσκεστε εδώ ακριβώς για αυτήν την εργασία. Γιατί τώρα θα ανακαλύψετε την θεϊκότητα της ψυχής σας, την θεϊκότητα που έχετε, το φως που έχετε μέσα σας και την αγάπη σας προς την Πηγή και τον Πατέρα όλων μας.

Προσδεθείτε και αρχίζουμε. Περιμέναμε να αρχίσουμε όλους αυτούς τους μήνες και ήρθε η ώρα. Θα έχουμε μία υπέροχη διαδρομή με πολύ σπουδαία πράγματα και πάντα και πάνω από όλα με την αγάπη όλων μας. Σας ευχαριστούμε που δεχτήκατε και σας ευχαριστούμε που είσαστε μαζί μας. Θα συνεχίσει η αγαπημένη μας Μαριαννίκ.

Μαριαννίκ:
Είμαστε πάντα στην άκρη του γκρεμού, στην αρχή της εργασίας μας. Έχετε βάλει τη ζώνη ασφαλείας, ή καλύτερα: δεν έχετε βάλει ζώνη ασφαλείας αλλά έχετε τυλίξει τα χέρια μας γύρω σας και εμείς σας κρατάμε γερά και τρυφερά. Δείτε ότι μπροστά, στο γκρεμό, το τοίχωμα γίνεται λίγο πιο απαλό, σαν μια τσουλήθρα που ανοίγει μπροστά σας μέχρι την κοιλάδα. Αφήστε τον εαυτό σας να κυλάει σ’ αυτήν την τσουλήθρα… μέχρι να φτάσετε στην κοιλάδα και να περπατήσετε όλοι μαζί εκεί.

Τι παράξενη αίσθηση που είναι αυτή, να περπατήσετε σε ένα τοπίο που πριν από μερικά χρόνια, πριν από μερικές εβδομάδες, μέρες, ήταν γεμάτο με νερό, με θάλασσα, γεμάτο ζωή. Τώρα, βλέπετε το γκρεμό γύρω-γύρω, και ψηλά, εκεί που ήσασταν πριν από λίγο, ίσα-ίσα μπορείτε να διακρίνετε εκεί που ήσασταν πριν από μερικά δευτερόλεπτα. Είναι τόσο ψηλά που είναι σαν να ήσασταν μυρμήγκια σε σχέση με αυτούς που έχουν μείνει πάνω, τόσο μικρά μυρμήγκια φαίνεστε για τους άλλους ψηλά.

Εσείς περπατάτε στο βάθος της κοιλάδας αυτής, χέρι-χέρι. Ο ένας δίνει το χέρι του στο διπλανό, όχι μόνο για ασφάλεια αλλά επίσης για αναγνώριση: αναγνώριση της εργασίας που πηγαίνετε να κάνετε, αναγνώριση του παρελθόντος που έχετε μεταξύ σας, αναγνώριση των γεγονότων που σας ενώνουν όπως σας έχουν ενώσει στο παρελθόν, αναγνώριση της εργασίας που θα γίνει και που θα σας ανοίξει ακόμα περισσότερο την καρδιά. Πριν όμως γίνει αυτό, έχουμε κάτι να κάνουμε σήμερα, και αυτό αφορά και τη Ζωή, γι’ αυτό είναι εδώ σήμερα, για να κάνει αυτήν την εργασία μαζί σας. Πάμε να πεθάνουμε… πάμε να θαφτούμε… γιατί όποιος μιλάει για κάτι καινούριο πρέπει πρώτα να αφήσει το παλιό. Το ξέρετε τόσα χρόνια τώρα που εργάζεστε!


Η σπηλιά

Μια καταπακτή ανοίγει μπροστά σας, με μια μεγάλη σκάλα. Ένας-ένας θα κατεβείτε, πρώτα η Ζωή, οι άλλοι ακολουθούν, και η Μαριαννίκ θα περάσει τελευταία και θα κλείσει την καταπακτή. Ακολουθείστε τη Ζωή, ένα χέρι στον ώμο της και μετά ο καθένας πιάνοντας τον ώμο του μπροστινού. Όπως έχετε καταλάβει, εκεί που έχετε φτάσει είναι κατασκότεινο. Η καταπακτή έκλεισε, είστε κάτω από τη Γη, σε ένα μέρος που πριν ήταν κάτω από την θάλασσα. Κάτω από τα πάντα είστε. Αφήστε τη Ζωή λοιπόν να σας οδηγήσει μέχρι αυτό που μπορείτε να νιώθετε σαν μια μεγάλη σπηλιά. Είναι ένα μέρος αρκετά ανοιχτό, λίγο στρογγυλό και στο ταβάνι, σαν μισή σφαίρα. Δίνοντας το χέρι ο ένας στον άλλον, κάνετε έναν κύκλο εκεί. Αφού έχετε κάνει κύκλο μπορείτε να καθίσετε. Ως εδώ, ως εδώ το ‘χέρι-χέρι’ και το ‘όλοι μαζί’. Τώρα μπορείτε να αφήσετε τα χέρια να πέσουν και ο καθένας, αν και ξέρει ότι είναι μέρος του κύκλου, και ο καθένας με την ίδια σημασία με το διπλανό, δεν υπάρχει πια ένας που ανοίγει το δρόμο και ένας που το κλείνει: υπάρχουν μερικά άτομα που έχουν καθίσει μαζί σε μια ιερή διαδικασία.

Αυτή η διαδικασία είναι τόσο ιερή που οι ενέργειες του Σαιν Ζερμαίν έχουν έρθει για να επιβλέψουν αυτό που πάει να γίνει. Ο καθένας λοιπόν ξέρει στην καρδιά του ότι είναι μέρος του κύκλου, μέρος ενός συνόλου, και ότι οι ενέργειες του Κουτχούμι, του Ηλία και του Σαιν Ζερμαίν είναι γύρω του. Συγχρόνως όμως ο καθένας είναι πια σε ένα μέρος τόσο σκοτεινό που δεν αφήνει με τίποτα το φως να μπει. Θυμίζει σε μερικούς στιγμές στο βάθος μιας πυραμίδας… πέρα από το χρόνο, πέρα από το χώρο, πέρα από το φως και το σκοτάδι.

Δεν έχετε σημείο αναφοράς πια, ούτε το διπλανό που δεν νιώθετε πια, μόνο το χώμα κάτω από τα πόδια σας, κάτω από το ποπό σας, κάτω από τα χέρια σας… και σιγά-σιγά ξαπλώνετε και το χώμα είναι κάτω από όλη την πλάτη σας. Δεν έχετε πια κανένα σημείο αναφοράς. Δεν ξέρετε πια που είστε. Και να μπορούσατε να σηκωθείτε, δεν έχετε που να πάτε: αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω, δεν ξέρετε. Ένα κενό, ένα τίποτα… γεμάτο μόνο με τη γνώση του τίποτα, με τη γνώση του κενού.


Η γέννηση

Η γνώση. Είναι σαν ένα φως χρυσό που μεγαλώνει εκεί που παλιά, πολύ παλιά σε άλλες ζωές, νιώθατε ότι είχατε μια καρδιά… ένα φως χρυσό που μεγαλώνει εκεί και που είναι σαν ένας μικρός εαυτός που στέκεται όρθιος: Γνώση λέγεται, είναι το όνομά του, είναι το όνομά σας. Είναι το καινούριο σας όνομα. Σας βαπτίζουμε: Γνώση.

Ένας καινούριος εαυτός γεννιέται μέσα στην σοφία, γιατί γνώση χωρίς σοφία, τι είναι; Οπότε έχετε έναν εαυτό όρθιο, θα λέγαμε με τα δικά σας κριτήρια δέκα εκατοστά περίπου, ένα τόσο δα λαμπερό, χρυσό, πάνω σε έναν κύκλο σοφίας με την ίδια διάσταση. Το ένα φωτίζει το άλλο. Το ένα ετοιμάζει το έδαφος για το άλλο.

Σιγά-σιγά, έχετε ξεχάσει ότι ήσασταν ένα σώμα με το χώμα από κάτω. Αυτό το ον, αυτό το χρυσό της γνώσης, τόσο όμορφο, τόσο φωτεινό αν και τόσο μικρό, που το μόνο που θέλετε είναι να είστε αυτό και τίποτα άλλο… τι σημασία έχει να αφήσετε αυτό το σώμα; Τι σημασία έχει να μην το νιώθετε καν πια; Τι σημασία έχει; Το χρειάζεστε ακόμα, όταν έχετε πάρει μια γεύση απ’ αυτό το καινούριο ον και απ’ αυτόν τον κύκλο σοφίας πάνω στον οποίο ακουμπά τα πόδια του; Δεν είστε πια αυτό το σώμα που ξάπλωσε πριν από λίγο. Είστε μόνο αυτό της Γνώσης. Αφήστε λοιπόν το σώμα να πάει στο χώμα ακόμα περισσότερο, να κάνει ένα με το χώμα… και όπως σε μια πολύ ωραία τελετή, πηγαίνετε στα πόδια αυτού του σώματος και κάντε ένα σταυρό χρυσό, έτσι κι αλλιώς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο, μόνο χρυσά πράγματα μπορείτε να κάνετε! Αφήστε ένα χρυσό σταυρό πάνω σ’ αυτό το σώμα, και αφήστε το εδώ, σ’ αυτήν την σπηλιά, σε πλήρη ειρήνη να αναπαύεται…

Η Γνώση ξέρει. Η Γνώση είναι φως. Αυτό που είστε, αυτό το μικρό ον που έχει αλλάξει τόσο πολύ, ξέρει που να πάει, ξέρει που βρίσκεται η σκάλα. Δια μαγείας ανοίγεται η καταπακτή και είστε και πάλι έξω, όλοι σας, μικρά όντα χρυσά που περπατάνε με σοφία… σαν να έχετε φορέσει παπούτσια φτιαγμένα από σοφία, και αυτά τα παπούτσια σιγά-σιγά μεγαλώνουν και σας καλύπτουν σαν ένα φόρεμα, ένα ρούχο. Είστε πια μικρά όντα γνώσης που φοράνε ένα ρούχο σοφίας. Είστε πανέμορφοι όλοι, πανέμορφοι!

Καλώς ήρθατε. Καλώς ήρθατε στον καινούριο κόσμο που αρχίσατε να δημιουργήσετε. Καλώς ήρθατε στην καινούρια σας ζωή. Καλώς ήρθατε στον κόσμο μας, στον κόσμο του Κουτχούμι με τη βοήθεια του Ηλία. Έχετε φορέσει τα ρούχα μας, και τώρα μαζί και στο ίδιο επίπεδο θα συνεχίσουμε το δρόμο μας.

Σας ζητάμε αυτήν την εβδομάδα, γιατί είπαμε ότι έρχεστε σ’ αυτόν τον κύκλο για να κάνετε μια εντατική δουλειά και το να έρχεστε μια φορά την εβδομάδα δεν λέγεται εντατική δουλειά, η εντατική δουλειά είναι μια δουλειά κάθε δευτερολέπτου… ναι, μόνο αυτό θέλουμε από σας, κάθε δευτερόλεπτο να θυμάστε, να θυμάστε συνέχεια, μα συνέχεια, ότι είστε αυτό το μικρό ον χρυσό που βαπτίστηκε Γνώση και Σοφία. Το παίρνουμε από το χέρι, ο Κουτχούμι από μια πλευρά και ο Ηλίας από την άλλη, και περπατάμε μαζί σε κάθε στιγμή της ζωής σας μέχρι την επόμενη εβδομάδα και για μερικούς μήνες, έτσι.

Σας ζητάμε να βλέπετε τον εαυτό σας χρυσό γιατί έτσι είμαστε αυτόματα μαζί. Είμαστε της ίδιας οικογένειας. Έχετε αφήσει πολλά πίσω. Έχετε κλείσει τον τάφο. Αρχίζετε μια καινούρια ζωή. Να την χαίρεστε.

Και έτσι είναι.