Μπείτε στον άξονά σας, το πρώτο πάντα που έχετε να κάνετε και το πιο σπουδαίο: μπείτε στον άξονά σας, ώστε να κάνετε όλες μαζί ένα αστέρι σ’ αυτό το δωμάτιο. Μέσα σ’ αυτό το αστέρι, εμείς κατεβαίνουμε. Όταν κάνετε αυτό το σχήμα, όταν μπαίνετε στον άξονά σας και δημιουργείτε αυτό το αστέρι, είναι σαν να μας καλέσετε, σαν να μας πείτε: ‘Αόρατοι φίλοι μας, ελάτε, σας αγαπάμε, έχουμε ανοίξει την πόρτα, τους άξονές μας για σας. Έχουμε ανοίξει την καρδιά, έχουμε βάλει ένα ροζ κερί για να σας δείξουμε πόσο σας αγαπάμε’. Και εμείς σας κοιτάμε και νιώθουμε μεγάλη συμπόνια! Και τώρα τα έχετε χαμένα γιατί δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό! Γιατί νιώθετε συμπόνια για μας, λέτε εσείς μέσα σας, τόσο χάλια είμαστε εμείς και πρέπει να έχετε συμπόνια για μας; Όχι φίλοι μας, όχι, βέβαια όχι! Η συμπόνια δεν συνδέεται με κάτι κακό. Δεν συνδέεται απαραίτητα με δυσκολίες. Συνδέεται με απέραντη αγάπη. Συνδέεται με μια απέραντη αγκαλιά. Αυτή είναι η συμπόνια.

Στην προηγούμενη ομάδα, πήρατε όλη τη Γη αγκαλιά. Αυτό είναι συμπόνια. Όταν βλέπουμε ότι κυκλοφορεί η αγάπη τόσο καθαρά από την καρδιά σας στην δικιά μας, δεν μπορούμε να νιώθουμε τίποτα άλλο, μόνο αυτήν την επιθυμία να ανοίξουμε την αγκαλιά μας σε σας, να σας πάρουμε αγκαλιά, να σας ανεβάσουμε λίγο, πολύ, μέχρι τα μάτια σας να βρίσκονται στο ίδιο ύψος με τα δικά μας μάτια και να μπορέσουμε να καθίσουμε οκλαδόν, ο ένας απέναντι από τον άλλον, ο αόρατος εαυτός του καθενός μπροστά του, παίρνοντας εσάς στα χέρια του, αφήνοντας ό,τι είναι να περάσει μέσα σας. Και εσείς το ίδιο, αφήνοντας ό,τι είναι να περάσει από το βλέμμα σας στη δικιά μας καρδιά. Αυτή είναι η ένωση που προκαλεί, που δημιουργεί η συμπόνια, η αίσθηση της συμπόνιας μέσα στις καρδιές μας.

Ξέρουμε τι περνάτε, είμαστε μέσα σας κάθε μέρα, κάθε στιγμή, στα κύτταρά σας, στο DNA σας. Λέτε να μην ξέρουμε; Λέτε να είμαστε αποκομμένοι; Μέσα σας είμαστε. Το έχετε συνειδητοποιήσει λίγο, πολύ, πάρα πολύ, ανάλογα με τις στιγμές, αλλά και να το έχετε συνειδητοποιήσει ή όχι, είμαστε μέσα σας. Οπότε, ξέρουμε πάρα πολύ καλά τα κύματα που δημιουργούνται μέσα σας και που μια φορά πηγαίνουν μπροστά και άλλη φορά τραβιούνται πίσω. Μια φορά ο ενθουσιασμός σας πηγαίνει προς την ένωση, προς την πλήρη συνείδηση του τι είστε, και άλλες στιγμές φοβάστε ξαφνικά, χάνετε την εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, στο Πνεύμα, μαζεύεστε και πηγαίνετε πίσω, και το κύμα ξαναέρχεται και ξαναφεύγει. Είστε μέσα σ’ αυτό το κύμα ακόμα, ακόμα, ακόμα…

Πότε θα σταθείτε στην παραλία, καλή ιδέα δεν είναι αυτή; Μια παραλία τόσο όμορφη, με ένα ηλιοβασίλεμα μπροστά σας που κάνει ότι οι ενέργειες καταλαγιάζουν λίγο και βλέπετε τα κύματα μπροστά σας να σας έρχονται και να φύγουν, και ξανά, και ξανά, αλλά δεν είστε μέσα. Είστε όρθιες, όρθιοι, στην παραλία κοιτάζοντας τα κύματα, κοιτάζοντας τη θάλασσα, και στο βάθος του ορίζοντα βλέπετε τον ήλιο, μια σφαίρα στρογγυλή που λάμπει. Δεν είναι πια η σφαίρα που είναι πάνω στον ουρανό το μεσημέρι, αλλά είναι μια σφαίρα που μπορείτε να κοιτάξετε. Είναι ένα φως που μπορείτε να αντέξετε πια με τα πνευματικά σας μάτια. Είμαστε εμείς, και ανάμεσα σε μας και σε σας στην παραλία είναι τα κύματα της ζωής που παλιά νομίζατε ότι είστε εσείς αυτά τα κύματα. Σιγά-σιγά μπορείτε να πάρετε μια απόσταση και να σταθείτε στην παραλία.

Βλέπετε, αυτή είναι μια τέλεια εικόνα που σας δείχνει αυτό που ερχόμαστε να κάνουμε όλοι μαζί. Εμείς που ερχόμαστε από τα ουράνια πεδία για να σας δώσουμε την ενέργεια μας, για να συνδεθούμε με σας, εσείς που στέκεστε στη Γη με τα πόδια πάνω στο χώμα, στην άμμο, γερά, και ό,τι μπορεί να σας συμβεί και να σας κάνει να ξεχάσετε ποιοι είστε, στη μέση. Πάντα έχετε δυο επιλογές: μπορείτε να μπείτε σ’ αυτήν την θάλασσα και να αρχίσετε να κολυμπήσετε. Κολυμπάτε, κολυμπάτε, ατελείωτο κολύμπι μέχρι να φτάσετε σε μας. Θα φτάσετε άραγε ή θα κουραστείτε τόσο πολύ που δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσετε; Έτσι κι αλλιώς, όσο θα προχωρήσετε θα δείτε και τον ορίζοντα να απομακρύνεται! Θα σας εξοντώσουν αυτά τα κύματα φίλοι μας, αν δεν προσέξετε που βάζετε τα πόδια σας, αν θέλετε να συνεχίσετε να κολυμπάτε και να είστε μέσα στο νερό, μέσα στο αστρικό, μέσα στα συναισθήματα, μέσα σε όλα αυτά που στο γήινο πεδίο σας πηγαίνουν αριστερά και δεξιά.

Η άλλη λύση είναι να μην κουνηθείτε καθόλου, η άλλη λύση είναι να νιώθετε τα πόδια σας βαθιά ριζωμένα στην άμμο. Η άμμος ζεστή, γλυκιά, με χιλιάδες κόκκους που είναι όλες οι εμπειρίες που μπορείτε να έχετε και να δεχτείτε. Φτάνει να δεχτείτε, να νιώθετε στα πόδια σας, στα πέλματά σας, τι υπάρχει, τι σας ενώνει με αυτήν την άμμο, με το χώμα, με το κέντρο της Γης.

Δεν είστε μόνο συνδεδεμένοι με μας, με την επιθυμία σας να ρθείτε σε επαφή με μας. Είστε πολύ βαθιά συνδεδεμένοι με τη Γη, όχι μόνο νοητικά. Το σώμα σας είναι η Γη, φτιαγμένο από τη Γη. Είστε η ένωση της Γης και του Πνεύματος. Όταν μιλάμε για ένωση, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα πράγματα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι θέλουμε οπωσδήποτε να είμαστε από την πλευρά του Πνεύματος, αλλιώς δεν υπάρχει πια ένωση, είναι μια μονόπλευρη σχέση. Οπότε, τα πόδια σας βαθιά, βαθιά μέσα στην άμμο είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Από την καρδιά σας βγαίνει μια ακτίνα που περνάει πάνω από την θάλασσα, πάνω από τα κύματα και πηγαίνει κατ’ ευθείαν στο κέντρο του ηλίου που είναι εκεί, στον ορίζοντα, και συνδέεται με τον ήλιο. Ο ήλιος είναι που σας τρέφει. Ο ήλιος είναι που σας φέρνει με τις ενέργειες του τον αόρατο σας εαυτό. Ο ήλιος είναι που επιτρέπει την ένωση. Μέσα στις ενέργειες Του περνάνε οι δικιές μας ενέργειες. Δεν έχετε πουθενά να πάτε φίλοι μας, παιδιά μας, πουθενά. Δεν έχετε να δυσκολευτείτε, να σκοτιστείτε, να κάνετε το ένα και το άλλο για να συνδεθούμε, για να θυμηθούμε πως είναι να είμαστε μαζί. Δεν έχετε να κουραστείτε. Κάποτε νομίζατε ότι πρέπει να δυσκολευτείτε για να σας αξίζει η ένωση. Πέρασε αυτός ο καιρός. Δεν χρειάζεται να μπείτε στα κύματα. Αντίθετα, άμα μπείτε στα κύματα χαθήκατε γιατί δεν βλέπετε πια τον στόχο: τα κύματα σας το κρύβουν.

Αυτή η γραμμή που ενώνει την καρδιά σας όσο είστε ακόμα στην παραλία, με τον ήλιο, αυτή είναι η σωτηρία σας. Φίλοι μας δεν περιμένουμε άλλα από σας: αυτή είναι η βάση που σας παρακαλούμε να δουλέψετε για να την κάνετε σταθερή, γερή και να είναι πάντα, μα πάντα στην καρδιά σας αυτό το άνοιγμα προς τον ήλιο. Δεν είστε εδώ μόνο γι’ αυτό, αυτό είναι μόνο η βάση, είναι αυτό που πρέπει να κάνετε πριν από όλα. Από την στιγμή που έχετε εγκαταστήσει αυτήν τη βάση, αρχίζει η δουλειά σας.

Η δουλειά σας ποια είναι; Είναι να νιώθετε αυτήν τη γραμμή που σας ενώνει με τον ήλιο και να μπείτε μέσα, και να κυκλοφορείτε μέσα. Κάντε τον εαυτό σας σαν ένα μικρό μόριο, σωματίδιο που πάει να ταξιδέψει σ’ αυτήν τη γραμμή… η γραμμή είναι ίσια, δεν σας δυσκολεύει καθόλου. Είναι τόσο ίσια που δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείτε. Ξέρετε που αρχίζει και που τελειώνει. Τα βασικά δεδομένα τα έχετε. Αυτό που σας ζητάμε είναι να πάτε να ερευνήσετε αυτήν τη γραμμή. Κάντε ταξίδι σ’ αυτήν τη γραμμή, αριστερά-δεξιά, μπρος-πίσω, και κοιτάξτε πάνω στον ουρανό. Μερικές φορές βλέπετε σύννεφα και άλλες φορές μπλε ουρανό, άλλες φορές βροχή και άλλες φορές καταιγίδα. Εσείς είστε μέσα στη γραμμή, δεν σας ακουμπάει τίποτα, τίποτα. Είστε τόσο προστατευμένοι με αυτήν την ένωση με τον εαυτό, τόσο πολύ προστατευμένοι!

Κοιτάξτε! Έχετε μόνο να κοιτάξετε και να συνειδητοποιήσετε τι έχετε γύρω σας. Από κάτω έχετε την θάλασσα, και ποια θάλασσα! Τόσο πολλά κύματα… και άλλες φορές ηρεμία, και άλλες φορές μικρές βαρκούλες, άλλες φορές μεγάλα πλοία, τρικυμίες. Μερικοί βουλιάζουν, άλλοι χαίρονται, άλλοι έχουν μάθει να χειρίζονται πάρα πολύ καλά το πανί και ακολουθούν πολύ καλά τον αέρα, άλλοι όχι. Εσείς είστε σ’ αυτήν τη γραμμή φωτός, σ’ αυτήν την ακτίνα λέιζερ και κοιτάτε τους μεν και τους δε.

Αυτό που σας ζητάμε σήμερα φίλοι μας είναι αυτή η συμπόνια που αφήσαμε στην καρδιά σας όταν σας πήραμε αγκαλιά μόλις ήρθαμε, να την ενισχύσετε με τη δική σας συμπόνια, με την συμπόνια που περνάει από τις δονήσεις της Γης, και έτσι να αφήσετε την ολοκληρωμένη συμπόνια -τη δικιά μας και τη δικιά σας μαζί- να αφήσετε αυτό το ροζ χρώμα να κατεβεί προς την θάλασσα, προς ό,τι υπάρχει σ’ αυτήν την θάλασσα: Μπορεί να είναι οι άνθρωποι πάνω στα πλοία, στα σκάφη, μπορεί να είναι τα ψάρια που υποφέρουν γιατί η θερμοκρασία του ωκεανού έχει αλλάξει και γιατί η ρύπανση είναι τόσο μεγάλη που μερικές φορές δεν μπορούν να ζουν πια εκεί. Μπορεί να είναι οι φάλαινες που έχουν αποφασίσει να φύγουν από τη Γη, και δεν σας ζητάνε κατανόηση γιατί ξέρουν ότι σας είναι δύσκολο να κατανοήσετε μερικά πράγματα, σας ζητάνε απλώς σεβασμό για το δρόμο τους, την επιλογή τους. Αυτές θα φύγουν και πολλά άλλα ζώα θα φύγουν: μόνο σεβασμό για την πορεία τους σας ζητάνε.

Συμπόνια. Αφήστε να τρέχουν από την καρδιά σας, εκεί που είστε σ’ αυτήν τη μεγάλη γραμμή, φωτάκια ροζ στην θάλασσα, εκεί, κάτω απ’ αυτήν τη γραμμή όπου βρίσκεστε. Θα θέλατε να βάλετε παντού στην θάλασσα; Μην ανησυχείτε, είστε πολλοί που κάνετε αυτήν τη δουλειά, εσείς στο δικό σας κομμάτι, άλλοι στο δικό τους. Έτσι καλύπτεται ένα μεγάλο μέρος της Γης. Βάλτε απλώς την πρόθεσή σας η συμπόνια σας, η συμπόνια μας να ακουμπάει ό,τι είναι καλό να ακουμπήσει στα φυτά, στα ζώα, ακόμα και στο νερό της θάλασσας, και στους ανθρώπους που κυκλοφορούν, που προσπαθούν, που δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν. Χρειάζεται απλώς να σταθούν έξω από τα κύματα.

Ροζ φωτάκια πέφτουν και πάνε να κάνουν ρίζες στην καρδιά των ανθρώπων. Θα μεγαλώσουν και θα βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθούν άλλο, ότι μπορούν να σταθούν έξω από τα κύματα και να κοιτάξουν μακριά και να ενωθούν με τον εαυτό τους για να βρουν την ενότητα. Συνεχίστε τη δουλειά σας σε όλο το μήκος της γραμμής… αφήστε αυτό το ροζ, αυτό το φως, να κυλάει παντού και να πάει να ακουμπήσει ό,τι αγαπάτε. Και αγαπάτε τόσο πολλά! Αφήστε μας να γεμίσουμε την καρδιά σας για να μπορείτε εσείς να την αδειάσετε σε όλα τα κύματα.

Βέβαια, όταν μιλάμε για κύματα, μπορείτε να σκεφτείτε όλες τις δονήσεις… κάντε αυτήν την εργασία φίλοι μας, συνεχίστε στο δρόμο προς τον ήλιο. Βλέπετε, όσο πλησιάζετε στον ήλιο, το ροζ γίνεται όλο και πιο λευκό, μέχρι που όταν φτάνουμε στο τέλος, φτάνετε κοντά στον ήλιο, είναι μόνο μια απόχρωση του ροζ που έχει μείνει, τόσο πολύ δυνατό που είναι το φως που πλησιάζετε. Όσο πλησιάζετε στον ήλιο, έχετε αφήσει τόσο πολλά να περάσουν μέσα από την καρδιά σας που στην ουσία αυτό που έχετε αφήσει είναι ό,τι είστε εσείς. Όλα τα έχετε δώσει, δεν έχετε κρατήσει τίποτα για σας.

Τόσο μεγάλη που είναι η αγάπη και η συμπόνια, τόσο καλά που τους καταλαβαίνετε! Και γιατί τους καταλαβαίνετε; Γιατί έχετε περάσει κι εσείς από κει! Βλέπετε, μερικές φορές στενοχωριέστε που περνάτε δύσκολα αλλά μεγαλώνει τόσο πολύ η συμπόνια σας μέσα σ’ αυτό! Έχετε τόσο μεγάλη κατανόηση για τα αδέλφια σας που είναι ακόμα στα κύματα όταν τα έχετε περάσει κι εσείς! Γι’ αυτό και μερικές φορές πέφτουν δάκρυα από τα μάτια μας κοιτάζοντας αυτό που κάνετε, πόσο έχετε δεχτεί να υποφέρετε στο σώμα σας, στη ζωή σας, για να μάθετε να σταθείτε μακριά από τα κύματα. Μετά, αφού το έχετε μάθει αυτό, μπορείτε να κοιτάξετε όσους είναι ακόμα μέσα στα κύματα και υποφέρουν, και να τους στείλετε όλη την συμπόνια που σας δίνουμε. Να είστε εσείς ο καταλύτης που μεταφέρει την συμπόνια της Πηγής σε όλους όσους υποφέρουν για να ανοίξετε ένα παράθυρο, μια πόρτα, για να τους πείτε ότι καταλαβαίνετε και ότι μπορεί να γίνει αυτό που περνάνε, διαφορετικά.

Μέσα στην εμπειρία σας μπορείτε να βοηθήσετε τους συνανθρώπους σας. Βλέπετε δεν είναι σκληρό γιατί είναι κάτι που έχετε καταλάβει βαθιά και που έχετε δεχτεί πριν ακόμα να ενσαρκωθείτε, που ξέρατε πάρα πολύ καλά και ξέρατε ότι έτσι θα ανοίξει ακόμα περισσότερο η καρδιά σας και θα μπορεί να κάνει την σύνδεση ανάμεσα στην Πηγή και στους συνανθρώπους σας. Μας συγκινεί όταν βλέπουμε τι είστε έτοιμοι να κάνετε και πέφτουν δυο δάκρια από τα μάτια μας στην καρδιά σας. Μεταφέρουν τη ζωή μας στην καρδιά σας και σας δίνουν ακόμα πιο πολύ κουράγιο για να συνεχίσετε.

Ο ήλιος πλησιάζει και όταν θα τα έχετε δώσει όλα… όταν θα τα έχετε δώσει όλα φίλοι μας, τι σας περιμένει; Αυτή η πλήρη ένωση μέσα στον ήλιο, χωρίς όρια, γιατί τα έχετε δώσει όλα. Μόνο φως. Μόνο φως και ένα είμαστε. Κοιτάτε τι έχετε κάνει, κοιτάτε προς τον άνθρωπο που στέκεται ακόμα στην παραλία, εκεί, και που έχει γίνει λαμπερό, λάμπει! Έχει αλλάξει τόσο πολύ, γιατί όσο περπατάγατε εσείς στο δρόμο, στην ακτίνα, και όσο αφήνατε εσείς αυτήν την συμπόνια να πάει παντού, ο εαυτός σας στην παραλία συγχρόνως καθάριζε. Συγχρόνως έλαμπε όλο και περισσότερο γιατί βαθιά μέσα σας είστε ενωμένοι και αυτό που κάνετε σε μια διάσταση επηρεάζει την άλλη. Η συνείδηση σ’ αυτόν τον άνθρωπο στην παραλία, μεγάλωσε. Υπάρχει τόσο μεγάλη συνείδηση τώρα πια, συμπόνια και συνείδηση συγχρόνως, που θα μπορούσε να πάρει όλον τον ωκεανό στην αγκαλιά του. Για να σας πούμε την αλήθεια, αυτό κάνει: ανοίγει τα χέρια, δείχνει όλον τον ωκεανό με ό,τι περιέχει, στην Πηγή, και ο ήλιος το ίδιο κάνει: απλώνει τις ακτίνες του από την άλλη πλευρά του ωκεανού, και μαζί αυτοί οι δυο προσφέρουν στην Πηγή τον ωκεανό της Γης με ό,τι περιέχει, εμπλουτισμένο από όλη την συμπόνια που έχετε αφήσει σήμερα.

Η Πηγή, μπροστά σε τέτοιο δώρο, μπροστά σε τέτοιες αγκαλιές, μπροστά σε τέτοια ένωση που έχουν καταφέρει, απλώνει και αυτή τις ακτίνες της και βοηθάει εκείνη όλη τη Γη να αλλάξει δόνηση και να έρχεται πιο κοντά της.

Και έτσι είναι.