Χαίρετε,

Εσείς νομίζετε ότι η παρέα σας είναι μικρή σήμερα λόγω των γεγονότων στους δρόμους και εμείς σας λέμε ότι η παρέα είναι τεράστια και ότι ο κόσμος εδώ… υπάρχει πολύς κόσμος πράγματι γύρω σας. Και ναι, αν αναρωτιέσαι Ζάφη, ο Μιχαήλ είναι εδώ και πολλοί άλλοι. Και είπαμε Μιχαήλ κι όχι Μιχάλη γιατί τώρα πια γύρισε στην πραγματική του υπόσταση. Να τον λες πια Μιχαήλ και όχι Μιχάλη. Θα είσαι πιο κοντά απ’ αυτό που είναι. (αναφέρεται σε άτομο που πέθανε πρόσφατα).

Δείτε τον άξονά σας. Συγκεντρωθείτε, συνδεθείτε. Συνδεθείτε με τον άξονα που είστε, με αυτόν το λευκό άξονα που πηγαίνει από το κέντρο της Γης μέχρι την πηγή της ύπαρξής σας. Συνδεθείτε με τα τοιχώματα του άξονα. Γιατί σας το ζητάμε αυτό; Γιατί όταν συνδέεστε με τα τοιχώματα του άξονα, αφήνετε χώρο. Είναι σαν να μεγαλώνει το κενό στη μέση και να ανοίξετε την καρδιά σας. Ανοίξτε τον άξονα, ανοίξτε την καρδιά σας λοιπόν για να μπορέσουμε να περάσουμε. Κάντε μας χώρο.

Μερικές φορές όταν είστε στο σπίτι σας χτυπάτε την πόρτα και λέτε: ‘Υπάρχει κάποιος εκεί πάνω; Ανοίξτε την πόρτα, ανοίξτε την πόρτα για να σας δούμε και να έρθουμε σε επικοινωνία με σας, να δούμε τελικά αν υπάρχετε ή όχι.» Και εμείς από τη δικιά μας πλευρά σας λέμε «Τοκ τοκ, ανοίξτε την πόρτα γιατί αν δεν ανοίξετε την καρδιά σας εμείς δεν μπορούμε να σας δείξουμε ότι υπάρχουμε. Αν δεν ανοίξετε την καρδιά, δεν μπορούμε να περάσουμε και δεν μπορείτε μέσα στον άξονα να μας νιώθετε. Οπότε, ο πρώτος που πρέπει να ανοίξει την πόρτα δεν είμαστε εμείς γιατί εμείς την πόρτα την κρατάμε μονίμως ανοιχτή, εσείς είστε που έχετε να ανοίξετε την πόρτα, να ανοίξετε την καρδιά, χωρίς φόβο, χωρίς διάκριση, χωρίς να σκεφτείτε δηλαδή: «Αν ανοίξω την καρδιά, ποιος θα έρθει; Θα έρθει η τάδε ενέργεια ή μια άλλη, εγώ θα ήθελα εκείνη ή την άλλη.» Αν αρχίσουμε έτσι ποτέ δεν θα ανοίξετε πραγματικά την καρδιά σας.

Η Ζάφη κλαίει και καθαρίζει. Τα κλάματα είναι νερό, το νερό είναι το αστρικό που καθαρίζει. Να χαίρεσαι τα κλάματα, να χαίρεσαι τα δάκρυα Ζάφη γιατί όταν θα έχουν τρέξει αρκετά θα μπορείς να κοιτάξεις πέρα από το πέπλο πιο καθαρά απ’ ό,τι βλέπεις αυτήν την στιγμή. Και ναι, βέβαια, τα κλάματα βοηθάνε επίσης στο άνοιγμα της πόρτας της καρδιάς, χωρίς διάκριση.

Δεν έχετε να προστατευτείτε, δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα. Γιατί το λέμε αυτό; Έχετε ακούσει τόσο συχνά με τις παλιές ενέργειες με τις οποίες δουλεύατε τα προηγούμενα χρόνια ότι όταν ανοίγετε την πόρτα της καρδιάς πρέπει να προστατευτείτε. Εμείς σας λέμε ότι αυτό το έχετε ξεπεράσει προ πολλού. Δεν ισχύουν πια αυτά: να το χαράξετε βαθιά μέσα στην ψυχή σας αυτό που σας λέμε σήμερα, δεν ισχύουν πια αυτά. Δεν έχετε να προστατευτείτε. Έχετε να ανεβάσετε τις δονήσεις της καρδιάς. Όταν ανεβάζετε τις δονήσεις της καρδιάς, αυτόματα είστε απόλυτα προστατευμένοι, απόλυτα. Είναι όπως όταν είστε μέσα στον άξονά σας και πέφτει μια βροχή έξω. Η βροχή κυλάει πάνω στα τοιχώματα του άξονα αλλά εσείς μέσα, στο κέντρο, δεν νιώθετε τίποτα, απλώς βλέπετε τη βροχή να κυλάει έξω στα τοιχώματα και δεν σας αγγίζει.

Αυτό κάνετε όταν ανοίγετε την πόρτα της καρδιάς, όσο περισσότερο θα ανοίξετε την πόρτα, τόσο πιο πολύ θα ανεβάσετε τη βασική σας δόνηση και τόσο πιο πολύ θα είστε προστατευμένοι. Δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα. Έχετε μόνο να βάλετε την πρόθεση και να πάρετε την απόφαση πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά σας να αφήσετε τα πάντα να πέσουν ώστε να ανοίξετε διάπλατα αυτήν την πόρτα, χωρίς εμπόδια πια μπροστά της…

«Και αν ανοίξω την πόρτα και έρθει κάτι που θα με πονέσει;» μπορείτε να ρωτήσετε. Εάν ανοίξετε την πόρτα και έρθει κάτι που σας πονάει, δεν έχετε παρά να μας φωνάξετε γιατί από την στιγμή που η πόρτα θα είναι ανοιχτή, ορθάνοιχτη, εμείς εδώ είμαστε. Δεν μπορούμε να μην είμαστε εδώ από την στιγμή που μας φωνάζετε, δεν είναι δυνατόν. Είναι σαν μια καλή μαμά που ακούει το μωρό της να κλαίει. Μπορεί να μην πάει να δει τι γίνεται; Σαφώς και θα πάει! Λοιπόν, εμείς παίζουμε το ρολό της καλής μαμάς και μόλις μας φωνάξετε είμαστε εδώ. Αυτό το λέμε γιατί συνεχίζει να κλαίει η Ζάφη: για μια μικρή παρηγοριά, για να της πούμε ότι την αγκαλιάζουμε, είμαστε γύρω της αυτήν την στιγμή και της χαϊδεύουμε την πλάτη, τα χέρια, τα πόδια, τα μαλλιά, και της λέμε πόσο την αγαπάμε, και πόσο έχει να βρει τον εαυτό της μέσα, μέσα στην καρδιά της και όχι έξω. Ψάξε μέσα σου Ζάφη, μέσα. Μπορείς να βρεις και τον Μιχαήλ μέσα, αλλά θα βρεις κυρίως τη Ζάφη. Έλεγες πριν ότι όταν κάτι δεν πάει καλά, φωνάζεις τον Μιχαήλ. Για προσπάθησε να φωνάξεις τη Ζάφη, όχι την τρισδιάστατη Ζάφη, τον αόρατο εαυτό της Ζάφης για να δεις λιγάκι τι θα γίνει. Εμείς σου λέμε ότι τα ίδια θαύματα θα δεις γιατί τα θαύματα έρχονται όταν πιστεύετε, και πιστεύεις βαθιά, ακράδαντα στην σύνδεση που είχες και που έχεις ακόμα με τον Μιχαήλ. Εάν έχεις σύνδεση τόσο έντονη με αυτόν, μπορείς να σκεφτείς πόσο έντονη είναι η σύνδεση με τον εαυτό σου; Βλέπεις θαύματα να έρχονται, θα δεις ακόμα μεγαλύτερα όταν θα απευθυνθείς με την ίδια πεποίθηση, με την ίδια σιγουριά στον εαυτό σου. Εκεί σας θέλουμε, φίλοι μας σας θέλουμε εκεί: πόση σιγουριά έχετε όταν φωνάζετε τον εαυτό σας; Σε μια σκάλα που πάει από το μηδέν στο δέκα, τι βαθμολογία θα βάζατε στην εμπιστοσύνη που έχετε για την παρουσία του εαυτού δίπλα σας, μέσα σας;

Καθαρίζουμε σήμερα. Καθαρίζουμε με τις ενέργειες του Ραφαήλ να έχουν έρθει στο κέντρο του κύκλου. Σας ζητάμε να νιώθετε αυτήν τη μεγάλη σφαίρα σμαραγδή, ένα σμαράγδι βαθύ γύρω σας και στο κέντρο του κύκλου που κυκλοφορεί ανάμεσά σας, νιώστε το… σας ζητάμε να οραματιστείτε τον εαυτό σας μπροστά σας, μια εικόνα του εαυτού σας μπροστά, και να τη βάλετε στα χέρια του Ραφαήλ σαν να ήταν ένα μωρό που του δίνετε και να είναι εκείνος η καλή μαμά και φροντίζει το μωρό του. Περνάει το ενεργειακό του χέρι πάνω στο κεφάλι του και ηρεμούν τα πάντα. Ξαφνικά το μωρό μπορεί να αναπνέει καλύτερα. Ξαφνικά το μωρό μπορεί να ανοίξει τα μάτια του και να κοιτάξει τα μάτια του Ραφαήλ και να βλέπει μάτια σμαραγδένια τόσο βαθιά, δείτε τα… και αφήστε αυτό το σμαράγδι να μπει μέσα σας, μέσα στο μωρό που είστε…

Σιγά-σιγά, αυτό το ολόγραμμα του μωρού που είναι στην αγκαλιά του Ραφαήλ γίνεται και αυτό κατά πράσινο, σμαραγδένιο, και λάμπει σαν πολύτιμη λίθος. Λάμπει με αυτό το σμαραγδένιο φως, γέμισε πράσινο φως και ο Ραφαήλ που κρατάει ακόμα αυτό το μωρό, το σμαραγδένιο μωρό πια στην αγκαλιά το φέρνει πάλι μπροστά σας και το ενσωματώνει μέσα σας. Εσείς νιώθετε όλο αυτό το σμαραγδένιο φως να διαχέεται μέσα στο σώμα σας. Το μωρό εκπέμπει τόσο πολύ αυτό το σμαραγδένιο φως μέσα που είναι σαν ένας ήλιος μέσα σας, σμαραγδένιος ήλιος με ακτίνες που πηγαίνουν πια παντού στο σώμα μέχρι το κεφάλι, τα χέρια, τους ώμους, τα πόδια. Είναι όλο το σώμα σας τώρα που είναι ένας ήλιος σμαραγδένιος. Είστε οι ήλιοι του Ραφαήλ σήμερα. Να το νιώθετε βαθιά. Πάρτε δυο-τρία λεπτά για να αφήσετε αυτήν τη δόνηση να γίνεται ακόμα πιο έντονη μέσα σας (παύση)…

Τώρα εμείς μπορούμε να έρθουμε, οι εαυτοί σας, οι ενέργειες με τις οποίες έχετε συνηθίσει να δουλέψετε εδώ, τώρα μπορούμε να έρθουμε. Τώρα μπορούμε να έρθουμε στον κύκλο σας και να σας αγκαλιάσουμε. Βλέπετε, δεν είναι ότι δεν ήμαστε εδώ, ένα μέρος μας είναι εδώ μαζί σας αλλά μας είναι πολύ δύσκολο να κατεβούμε στο επίπεδο όπου βρίσκεστε όταν φέρνετε θλίψη. Γι’ αυτό χρειαζόταν ο Ραφαήλ, γι’ αυτό μπορούμε να τον ευχαριστήσουμε σήμερα γιατί με την θεραπεία που έκανε καθάρισε την θλίψη και άφησε το πεδίο ελεύθερο ώστε εμείς να μπορέσουμε να μπούμε και να έρθουμε να σας αγκαλιάσουμε.

Οπότε, γι’ αυτό θα μιλήσουμε σήμερα φίλες μας, γι’ αυτό, για την ανάγκη που υπάρχει να ανυψώσετε τις δονήσεις σας για να μπορέσετε να επικοινωνήσετε με αυτό που είστε σε άλλα πεδία. Αποδεχτά τα πάντα: το έχουμε πει και θα σας το λέμε ίσως κάθε φορά γιατί είναι ένα μήνυμα που χρειάζεται να ακούσετε συνέχεια για να το πιστεύετε γιατί έχετε μεγαλώσει με αντίθετα μηνύματα. Τώρα χρειάζεται να αλλάξετε ορισμένες πεποιθήσεις που έχετε, ορισμένα δεδομένα που είναι τόσο αγκυρωμένα μέσα σας και τόσο βαθιά, που μπλοκάρουν διόδους. Στο δρόμο για την απελευθέρωση χρειάζεται να αφήσετε πεποιθήσεις, πλύσεις εγκεφάλου θα μπορούσαμε να πούμε που κάνανε και κάνουν ακόμα τόσο πολλοί γονείς στα παιδιά τους θέλοντας να κάνουν το καλό γι’ αυτά τα παιδιά τις περισσότερες φορές. Απλώς επαναλαμβάνουν αυτά που έχουν πει οι γονείς τους και οι γονείς των γονέων πριν απ’ αυτούς. Έχετε δουλειά καθαρισμού να κάνετε και σε αυτό το επίπεδο, να κόψετε δεσμούς από παρελθόν που δεν είναι πια χρήσιμοι. Αυτοί οι δεσμοί, αυτές τις πεποιθήσεις που έχετε από πράγματα που σας έχουν μάθει ή παραδόσεις ή οικογένεια είναι πράγματα που σας βαραίνουν. Είναι πράγματα που πολύ συχνά μπλοκάρουν την επίγνωση που μπορεί να έρθει.

Πρώτο βήμα πάντα είναι να συνειδητοποιήσετε ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις που έχετε στη ζωή και που αφορούν εσάς, τους άλλους, τις σχέσεις με τους άλλους, την ανάγκη που έχετε να κάνετε ορισμένες πράξεις ή να μην τις κάνετε. Έτσι, πρώτο βήμα είναι να κόψετε τα δεσμά με το παρελθόν. Πρώτο βήμα είναι να κόψετε τα δεσμά με αυτό που σας κρατάει σε μια ιστορική γραμμή που αυτήν την στιγμή σας τραβάει πίσω αντί να σας σπρώξει μπροστά. Αφήστε το παρελθόν στο παρελθόν. Γιατί να το κουβαλήσετε σαν βαλίτσες; Τι θέλετε να κάνετε με όλες αυτές τις βαλίτσες που κουβαλάτε; Βαριές δεν είναι; Και αν τις ανοίξετε, ξέρετε τι θα βρείτε μέσα; Αέρα!

Στην ουσία τίποτα δεν υπάρχει μέσα αλλά η βαλίτσα η ίδια είναι τόσο βαριά, τόσο βαριά! Είναι σαν να έχετε βάλει σκοινιά, ένα σκοινί για να μην φύγουν αυτές οι βαλίτσες, για να είστε σίγουροι ότι θα έχετε αυτά τα σημεία αναφοράς πάντα μαζί σας για να μην χαθείτε. Να μην χαθείτε από πού; Που πάτε; Εάν είστε στο κέντρο σας, δεν χρειάζεται να πάτε πουθενά! Χρειάζεται να καθίσετε στην καρδιά και να ανοίξετε την πόρτα. Αυτό χρειάζεται, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Για να καθίσετε, χρειάζονται βαλίτσες; Όχι βέβαια. Οι βαλίτσες είναι περιττές. Τα πιστεύω είναι περιττά.

Αυτό που κάναμε την προηγούμενη φορά, που ξετυλίξατε το DNA σας, σ’ αυτό το τόσο υπέροχο μεταξωτό ύφασμα, είναι ότι βάλατε κάτι καινούριο μέσα σας, στον πυρήνα του εαυτού σας. Εφόσον βάλατε κάτι καινούριο, πείτε μας: σε τι χρησιμεύουν βαλίτσες που φτιάξατε όταν ήσασταν με το παλιό εαυτό;
Είναι σαν να ήσασταν 20 χρόνων και να κουβαλάτε κιλά, βαλίτσες ολόκληρες με ρούχα που θα ταίριαζαν σε παιδί 10 χρόνων. Μπορείτε ποτέ να ξαναβάλετε τέτοια ρούχα; Όχι βέβαια! Δεν μπαίνετε πια μέσα, μεγαλώσατε, δεν γίνεται! Αυτά τα πιστεύω που έχετε, που ήταν για τον παλιό εαυτό, μπορεί να ταιριάζουν ακόμα με τον καινούριο, ή το καινούριο είναι τώρα πια τόσο μεγάλο που δεν χωράει σ’ αυτά τα πιστεύω; Δεν του ταιριάζουν πια. Δεν ταιριάζουν τα παλιά πιστεύω που έχετε στις παλιές βαλίτσες με τη δόνηση που είναι δικιά σας πια. Μεγαλώσατε, δείτε το, αναγνωρίστε το, μεγαλώσατε. Όποιος μεγαλώνει δεν χρειάζεται πια τα ρούχα που είχε όταν ήταν 10 χρόνων.

Αυτό που είναι το καταπληκτικό εάν συνεχίσουμε αυτήν την εικόνα είναι ότι όσο μεγαλώνετε, βλέπετε ότι αλλάζετε, και αλλάζετε συνεχώς. Αλλάζετε και θα δείτε ότι θα αλλάζετε όλο και πιο γρήγορα. Έτσι τα ρούχα που ταιριάζουν σε σας σήμερα μπορεί αύριο να μην σας ταιριάζουν γιατί σήμερα μπορεί το κόκκινο να σας ταιριάξει αλλά αύριο να δείτε ότι το χρυσό είναι το χρώμα σας, και έτσι να αφήσετε στο πλάι τα κόκκινα σας ρούχα και θα τα αγοράσετε όλα χρυσά, και μεθαύριο να έχετε τέτοιες επιγνώσεις που θα δείτε ότι θα ντυθείτε με κρυστάλλινα ρούχα, τόσο μεγάλοι που θα έχετε γίνει.

Αλλάζετε και δεν χρειάζονται πια τα παλιά. Αλλάζετε και χρειάζεται να αφήσετε τις βαλίτσες πίσω. Να τις κοιτάξετε ή να μην τις κοιτάξετε; Εμείς θα λέγαμε όλα αυτά να γίνονται συνειδητά. Οπότε, να ανοίξετε τις βαλίτσες και να κοιτάξετε τι υπάρχει μέσα. Σε τι πιστεύω μέχρι τώρα; Τι οδήγησε τα βήματά μου, τι μ’ έσπρωχνε στη ζωή; Τι μ’ έκανε να σηκώνομαι το πρωί και να έχω όρεξη να πάω στη δουλειά, να αντικρύσω τον άνδρα μου, τα παιδιά μου; Τι μ’ έσπρωχνε, τι έχω στη βαλίτσα μου, και τώρα, σήμερα, αυτήν την στιγμή, τι με σπρώχνει, τι με τραβάει; Μπορεί πια να μην με σπρώχνει τίποτα. Μπορεί κάτι να με τραβάει.

Μπορεί η σύνδεση με την καρδιά να με τραβάει και νιώθω μια σφαίρα μπροστά μου τόσο λευκή, τόσο λαμπερή, με έναν άξονα που πάει κατ’ ευθείαν απ’ αυτήν την σφαίρα στην καρδιά μου, αυτή η σφαίρα με τραβάει προς κάτι όλο και πιο λευκό, όλο και πιο αγνό, όλο και πιο χαρούμενο, γιατί ναι, το αγνό και το λευκό πάνε με τη χαρά. Έτσι, νιώθω ότι η ζωή που υπάρχει σ’ αυτήν την σφαίρα που έχω μπροστά μου είναι αυτό που με τραβάει, και ότι εάν κρατήσω αυτές τις βαλίτσες με όλα τα παλιά μου στα πόδια να με τραβάνε πίσω, δεν θα μπορέσω να μπω σ’ αυτήν την σφαίρα. Οπότε, τι κάνω; Ζητάω βοήθεια! Φωνάζω τον Μιχαήλ, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, γιατί αυτός έχει ένα σπαθί, μια ρομφαία καταπληκτική, που σπάει τα πάντα!

Του ζητάω να μπει μέσα μου. Ζητάω σ’ αυτήν την καταπληκτική ενέργεια, την κόκκινη ενέργεια του Αρχάγγελου Μιχαήλ να ενσωματωθεί με μένα και ένας πια, ενωμένοι που είμαστε, να σηκώσουμε αυτήν τη ρομφαία και να την κατεβάσουμε σ’ αυτά τα σκοινιά και να κόψουμε ό,τι μας ενώνει με τα παλιά που δεν τα χρειαζόμαστε πια, με όλες τις αποσκευές που τραβάμε, σηκώνουμε, και που δεν χρειαζόμαστε πια. Σηκώνουμε τη ρομφαία, την αφήνουμε να πέσει ελευθερώνοντας τα πόδια μας, ελευθερώνοντας τα χέρια μας, ελευθερώνοντας την πλάτη μας. Ο Μιχαήλ σηκώνει τη ρομφαία και καθαρίζει πίσω από την πλάτη μας όλο το παρελθόν, κόβει τα δεσμά που δεν είναι πια χρήσιμα.

Αφήστε τα να γίνουν. Νιώστε ήδη πόσο πιο ελαφρείς είστε. Νιώστε ήδη την αλλαγή στην πλάτη σας. Πως τη νιώθετε την πλάτη σας; Δεν είναι όπως ήταν πριν από μισή ώρα, με τίποτα, με τίποτα! Δείτε αυτά που έχουν πέσει γύρω σας και πείτε ένα ευχαριστώ, στείλτε ένα χαμόγελο σ’ αυτά που σας κάνανε συντροφιά τόσα χρόνια και που απλώς δεν τα χρειάζεστε πια. Θα πάνε για ανακύκλωση. Τα παίρνει ο Μιχαήλ για ανακύκλωση. Θα δείτε ότι κάποια στιγμή στο δρόμο σας θα σας ξαναέρθουν ανανεωμένα σαν μια καινούρια ενέργεια που δεν θα έχει πια καμία σχέση με την παλιά. Θα έχουν κάνει ένα γύρο στη σπιράλ και θα τα ξαναβρείτε με μια άλλη μορφή και μια άλλη δόνηση. Προς το παρόν τα αφήνετε.

Το γεγονός ότι νιώθετε τόσο απελευθερωμένοι στην πλάτη σας, στα πόδια σας, κάνει ότι όταν κοιτάτε την σφαίρα μπροστά, αυτήν τη λευκή σφαίρα στο κέντρο του κύκλου σας και το δρόμο που σας ενώνει, τον άξονα που σας ενώνει, νιώθετε φτερά να μεγαλώνουν στην πλάτη! Νιώθετε ότι μπορείτε να πετάξετε! Τόσο πολύ ελαφρείς έχετε γίνει. Όντως πετάτε, τρέχετε, πηγαίνετε ταχύτατα σ’ αυτόν τον άξονα μέχρι την σφαίρα και μπαίνετε μέσα. Είναι σαν να μπαίνετε σε μια μπανιέρα, σε ένα μπάνιο ενεργειών… είναι σαν ένα μπάνιο ενεργειών που σας οδηγεί σε μια άλλη κατάσταση του εαυτού, και που σας προετοιμάζει για το καινούριο δρόμο που μπορείτε να πάρετε από δω και πέρα.

Βλέπετε φίλες μας, φίλοι μας, χρειάζεται να συνειδητοποιήσετε ποιοι είστε. Χρειάζεται μετά να αρχίσετε τη δουλειά αφήνοντας ό,τι περισσεύει να πέσει. Χρειάζεται να κόψετε τα δεσμά για να μπορέσετε να πάτε στην πρώτη σφαίρα της εξέλιξης. Εκεί, σ’ αυτό το πέρασμα, σ’ αυτήν την σφαίρα, αλλάζουν οι δονήσεις σας. Είναι σαν να έχετε φτάσει στο πρώτο όροφο του σπιτιού. Ήσασταν στο ισόγειο, μπήκατε στην σκάλα τρέχοντας μόλις αφαιρέθηκαν οι βαλίτσες, και τώρα φτάσατε στο πρώτο όροφο και βλέπετε πόσο όμορφο είναι, πόσο φως μπαίνει από τα παράθυρα. Σας γεμίζει αυτός ο όροφος με το φως του για να μπορείτε να βρείτε μια καινούρια ισορροπία στις δονήσεις σας.

Εκεί, σ’ αυτόν τον όροφο, σε αυτήν την σφαίρα, κοιτάξτε τους άξονες που φεύγουν από κει, σαν να ήταν δωμάτια που ανοίγουν σε αυτόν τον όροφο. Εσείς έχετε να επιλέξετε προς τα πού θέλετε να πάτε. Βλέπετε, έχει πλάκα γιατί όλοι οι άξονες που ξεκινάνε από κει που φτάσατε πηγαίνουν προς τα πάνω, όλοι πηγαίνουν προς το δεύτερο όροφο. Εσείς έχετε να επιλέξετε. Πως θα επιλέξετε; Κοιτάζοντας την καρδιά σας γιατί δεν φαίνεται που φτάνουν. Δεν μπορεί να φαίνεται από τώρα που φτάνουν αυτοί οι άξονες: η πόρτα πάνω είναι κλειστή. Η πάνω πόρτα θα ανοίξει μόνο όταν η δικιά σας πόρτα θα ανοίξει. Οπότε, μπείτε στην καρδιά σας.

Μπείτε στην καρδιά σας και δείτε μέσα τι θέλετε. Ποια είναι η πρόθεσή σας; Ποια είναι η πρόθεσή σας για την καινούρια σας ζωή, για τα καινούρια σας βήματα, για τα βήματα χωρίς βάρη; Ποια είναι η πρόθεσή σας; Κοιτάξτε στην καρδιά, ανοίξτε ακόμα πιο πολύ την πόρτα της καρδιάς και κοιτάξτε μέσα. Τι βλέπετε; Αυτή η καρδιά, τι θέλει; Ποια είναι η πρόθεσή της; Πάρτε λίγο χρόνο για να το δείτε αυτό γιατί περιμένουμε μια απάντηση από σας (παύση)…

Όταν θα έχετε βρει τη λέξη που μιλάει στην καρδιά σας, βάλτε πρόθεση να ολοκληρώσετε αυτό που αποφασίσατε, και κοιτάξτε τους άξονες γύρω σας: θα δείτε ότι ξαφνικά έχουν εξαφανιστεί όλοι, μόνο ένας έχει μείνει. Είναι ο δικός σας, είναι αυτός που θα σας πάει εκεί. Η πρόθεση σας είναι αυτή που ανοίγει τους δρόμους και που ανοίγει τις πόρτες. Βάζετε πρώτα την πρόθεσή σας στην καρδιά γερά, σταθερή πρόθεση. Αυτό το τονίζουμε: σταθερή! Όχι μια μέρα το ένα και μια μέρα το άλλο. Μια σταθερή πρόθεση και αρχίζετε και προχωράτε. Μπαίνετε στον άξονα προς το δεύτερο όροφο και προχωράτε σ’ αυτήν την πρόθεση που έχετε βάλει.

Όταν θα φτάσετε στο δεύτερο όροφο θα βάλετε μια άλλη πρόθεση που θα ανοίξει ίσως μεγαλύτερο δρόμο, που θα πάει ίσως ακόμα πιο γρήγορα μέχρι την οροφή, μέχρι το πάνω μέρος της ύπαρξής σας. Ποιος ξέρει που θα πάτε και ποιο δρόμο θα επιλέξετε για να πάτε εκεί! Γιατί όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί. Αυτό που αλλάζει είναι τι επιλέγει ο καθένας για να φτάσει εκεί. Γι’ αυτό η ανθρωπότητα είναι τόσο πλούσια, γιατί ο καθένας διαλέγει διαφορετικό δρόμο και είναι τόσο όμορφο όταν το βλέπουμε εμείς απ’ έξω αυτό! Βλέπουμε όλους τους ανθρώπους, τους αγγέλους της Γης να επιλέξουν διαφορετικούς δρόμους και στο τέλος να φτάσουν όλοι, κάποια στιγμή, στη θέωση. Είναι τόσο όμορφο αυτό, να δει κανείς τα σχήματα που παίρνουν οι ζωές των ανθρώπων για να φτάσουν στη θέωση, τόσο όμορφο!

Είστε στο κέντρο σας, είστε στην καρδιά σας, είστε στην αγκαλιά του Ραφαήλ, του Μιχαήλ και του Εαυτού. Είστε στην αγκαλιά του Εαυτού σας. Μπορείτε να δώσετε χέρι στον έναν ή στον άλλον αλλά είστε στην αγκαλιά του Εαυτού σας και μαζί προχωράτε προς την ολοκλήρωση, προς την ένωση. Παιδιά μας, αγαπημένες μας, η ένωση είναι εφικτή σ’ αυτήν τη ζωή, τώρα. Φτάνει να βάλετε πρόθεση, να αφήσετε τις παλιές βαλίτσες πια να χάνονται στο βάθος του ορίζοντα, έχουν πάει εκεί ήδη, και να σταθείτε στο καινούριο σας δρόμο με σταθερή πρόθεση στην καρδιά. Κρατήστε δυνατά την θέση σας που είναι στο κέντρο του άξονα. Εκεί είμαστε μαζί, μόνιμα.

Δεν είστε ποτέ μόνοι. Το έχετε ξανακούσει, το έχετε ξαναδιαβάσει. Σας το λέμε ξανά: δεν είστε ποτέ μόνοι, ποτέ. Μόνο όταν κλείνετε την πόρτα της καρδιάς σας, και αυτό πια δεν το κάνετε. Οπότε, επαναλαμβάνουμε: δεν είστε ποτέ μόνοι. Είμαστε μαζί, πορεύουμε μαζί σ’ αυτόν τον άξονα φωτός προς το επόμενο όροφο, με την πρόθεση μας να μας τραβάει και να μας σπρώξει. Είναι αυτό που μας βοηθάει, το καύσιμα αν θέλετε. Γι’ αυτό, να την κρατήσετε στην καρδιά σας και στο μυαλό σας αυτό το διάστημα μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε εδώ. Είναι σαν ένα προσωπικό αστέρι που είναι μπροστά σας και σας δείχνει το δρόμο, η πρόθεσή σας.

Και έτσι είναι.