Μ.: Πάρετε μερικές βαθιές ανάσες… ο Κουτχούμι Λαλ Σινγκ και ο Ελ Μόρυα είναι εδώ για να μας δείξουν ότι δεν υπάρχει μια α ή β δουλειά, αλλά υπάρχει μια καρδιά ανοιχτή. Όταν ανοίγεται, είναι έτοιμη να ακολουθήσει το δρόμο που της δείχνουν. Μπορεί αυτός ο δρόμος να μας πάει πιο βαθιά στην δική μας καρδιά, μπορεί αυτός ο δρόμος να μας πάει πιο κοντά στη δόνηση τη δικιά τους, να την νιώθουμε. Εκεί όμως που νομίζουμε ότι την νιώθουμε έξω από μας, σε αντίθεση με τη δουλειά που κάναμε τις προηγούμενες βδομάδες, όπου πηγαίναμε μέσα στην καρδιά μας, στην ουσία όταν έρχονται ο Κουτχούμι ή ο Ελ Μόρυα, τους βρίσκουμε μέσα. Το μέσα και το έξω είναι κάτι πολύ σχετικό. Και σίγουρα γι αυτούς δεν σημαίνει το ίδιο απ’ ό,τι σημαίνει για μας. Και έτσι είναι εδώ σήμερα για να μας βοηθήσουν στο σημερινό ταξίδι.
Όταν ήρθαμε εδώ στη γη, ήρθαμε με την πρόθεση να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, τους άλλους που έρχονται μαζί μας και τη γη. Και αυτό θα κάνουμε. Μπείτε λοιπόν στην καρδιά… και ξαπλώστε στην καρδιά σας. Δείτε τα πόδια σας προς το κέντρο του κύκλου και το κεφάλι προς τα έξω. Και φανταστείτε, όπως την περασμένη βδομάδα, ότι ένα χέρι ακουμπά στο τσάκρα της καρδιάς από πίσω και είναι ο Κουτχούμι που παίζει αυτό το ρόλο σήμερα, και που σας τραβάει σε ένα μεγάλο πηγάδι που ανοίγει προς τα κάτω. Μπορεί να σας ζαλίσει, τόσο μεγάλο που φαίνεται. Το μόνο που σας ζητά είναι να αφεθείτε… να αφεθείτε λοιπόν και να νιώθετε ότι… πέφτω… πέφτω… πέφτω μέσα στο πηγάδι… βλέπω τα τοιχώματα του πηγαδιού να περνάνε ταχύτατα αριστερά και δεξιά, μπροστά και πίσω… σαν ένα τεράστιο τούνελ… πέφτω… πέφτω χωρίς τέλος… πέφτω ξέροντας ότι περνάω τα σκαλοπάτια, περνάω τις μεμβράνες, περνάω τις διαστάσεις, πέφτω… σ’ αυτό το χωρίς βάθος πηγάδι… μέχρι που κάποια στιγμή νιώθω ότι η ταχύτητα μειώνεται. Σιγά-σιγά σταματάει η κίνηση, έχουμε φτάσει. Φτάσαμε στο χάος, που το ξέρουμε πολύ καλά πια, έχοντας μπροστά μας το διάστημα και πολύ μακριά τη γη που αφήσαμε, τη γη όπου αφήσαμε ένα μέρος του εαυτού μας. Και βλέπουμε ανάμεσα στο χάος όπου στεκόμαστε και τον εαυτό μας στη γη μια μεγάλη σκάλα. Όπως πολύ σωστά το είπατε την άλλη φορά, αυτή η σκάλα είναι το DNA σας, η διπλή έλικα του DNA σας. Στην αρχή σας μιλήσαμε για το οχτάρι με πολλά πίξελς, πολλά τετράγωνα, μετά σας μιλήσαμε για μια σκάλα με σκαλοπάτια και διαφορετικές διαστάσεις. Τώρα φτάσαμε στο DNA με όλα του τα μόρια. Το ίδιο είναι. Διαφορετικοί τρόποι να ονομάζονται τα πράγματα. Είναι αυτό που ενώνει δύο πλευρές του εαυτού. Νιώστε πίσω σας. Τώρα που είστε στο χάος, την παρουσία του ανώτερου εαυτού. Είναι πίσω σας και σας κρατά αγκαλιά. Σας γεμίζει με το φως του και σας ανοίγει την καρδιά. Έτσι μεγαλώνει και η εμπιστοσύνη που έχετε στην καρδιά, εγκαθίσταται, κάνει τη σιγουριά να μεγαλώνει. Ξέρετε ότι μαζί μπορείτε να δημιουργήσετε. Και αυτό θα γίνει.
Θα σας ζητήσουμε λοιπόν να γυρίσετε την πλάτη σας προς τη γη και να κοιτάξετε το χάος. Μπροστά σας, τίποτα. Και ξέρετε πια ότι από το τίποτα αυτό μπορούμε να δημιουργήσουμε ό,τι θέλουμε. Το έχετε μάθει. Το έχετε παίξει από τότε που το παίξαμε μαζί; Έχετε δημιουργήσει κάτι; Και να μην το έχετε κάνει συνειδητά δεν πειράζει, θα το κάνουμε και πάλι σήμερα όλες μαζί. Αυτό που θα γίνει είναι ότι θα δημιουργήσουμε κάτι στο χάος και αφού δημιουργηθεί θα το στείλουμε στη γη, στο γήινο εαυτό μέσω του DNA. Θα στείλουμε 5 πράγματα, μια και η καθεμιά από σας θα διαλέξει κάτι και η καθεμιά από σας θα οδηγήσει τις άλλες στη δημιουργία που θα κάνετε. Θα αρχίσει η Μ. και θα συνεχίσει μετά η καθεμιά με τη σειρά.
Μ.: Το πρώτο που θα ήθελα να δημιουργήσουμε είναι η διεύρυνση της συνειδητότητας. Οπότε θα ήθελα, μέσα στην καρδιά σας να βρείτε εικόνες, να βρείτε ήχους, να βρείτε λέξεις που αντιστοιχούν σε αυτήν την ιδέα, το να έχω μεγαλύτερη συνείδηση των πραγμάτων, των ενεργειών που με περικυκλώνουν. Μεγαλύτερη συνείδηση των οντοτήτων με τις οποίες δουλεύω. Αυτό για μένα σημαίνει ότι ανοίγει η καρδιά και ο δρόμος γίνεται αυτοκινητόδρομος. Αυτή είναι η εικόνα που με βοηθά. Σημαίνει επίσης ότι γίνεται έλξη. Έλκω μέσα μου καινούρια πράγματα που δεν τα ξέρω πάντα, αλλά βάζω πρόθεση να τα μάθω. Η λέξη που με βοηθά είναι ‘ανοίγω’. Προσπαθώ να κάνω αυτές τις έννοιες πολύ δυνατές μέσα στην καρδιά μου, μέχρι που έχει μεγαλώσει τόσο πολύ ο αυτοκινητόδρομος που δεν χωρά πια και ξεχειλίζει… βγαίνει από την καρδιά και δημιουργεί μεγαλύτερη συνειδητότητα μέσα στο χάος. Η καθεμιά μπορεί να το κάνει με τις λέξεις που της έρχονται και να δει τι δημιουργείται μπροστά της… να δει τι χρώματα εμφανίζονται, τι ακούει, τι νιώθει, τι μυρίζει, τι λουλούδι βλέπει… Αφού γίνει αυτό γυρίζουμε και πάλι και κοιτάμε τον γήινο εαυτό και το DNA που μας ενώνει. Αφήνουμε με την πρόθεσή μας όλη τη δημιουργία που κάναμε στο χάος να περάσει από την καρδιά μας και να πάει μπροστά, προς τη γη. Δείτε ότι είναι σαν να υπάρχει κάτι που ρουφάει τη δημιουργία, την ενέργεια, τους ήχους και τα περνά από την καρδιά σας… πάει στο DNA και πηγαίνει μέχρι τον γήινο εαυτό. Δείτε το αυτό. Δείτε το και από διαφορετικές πλευρές μια και είστε πολυδιαστασιακά όντα… αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να είστε συγχρόνως στο χάος και στη γη καθώς και μέσα στο DNA σας. Δείτε τι γίνεται στο DNA με αυτή τη συνειδητότητα. Διευρύνεται. Δείτε πως λάμπει, πως καθαρίζει. Δείτε πως φωτίζει όλες τις διαστάσεις του σύμπαντος. Πως νιώθει ο γήινος εαυτός με αυτό που εισέπραξε; Πως νιώθει με τη σύνδεση που έχει με τον ανώτερο εαυτό; Γιατί αυτό έχει γίνει στο χάος, είστε ενωμένοι με τον ανώτερο εαυτό, έχετε γίνει θεϊκός εαυτός, έχετε γίνει δημιουργοί. Πως νιώθει λοιπόν ο γήινος εαυτός που συνδέεται άμεσα με αυτό; Που μπορεί να κυκλοφορήσει, να ανεβεί, να κατεβεί, μέσω του DNA, και να παίξει με τις καινούριες δυνατότητες που έχει; Διεύρυνση της συνειδητότητας λοιπόν. Έφτασε στο γήινο εαυτό.
Θα ζητήσουμε από την Γ. να συνεχίσει. Να βρει αυτό που θα ήθελε να δημιουργήσει και να φέρει στο γήινο εαυτό και να οδηγήσει την ομάδα.
Γ.: Σύνδεση με την εσωτερική φωνή. Να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική φωνή θέλω να στείλουμε στο γήινο εαυτό μας. Αυτό το δώρο είναι στην καρδιά μας και αρχίζει να δημιουργείτε μέσα στο χάος. Δημιουργεί σχήματα και χρώματα, ήχους. Η λέξη κλειδί είναι ‘ακούω’. Και αφού δημιουργούμε στο χάος με τα χρώματα, τους ήχους και τις εικόνες, γυρίζουμε μέσα από την καρδιά μας, τα περνάμε μέσα στο DNA και τα στέλνουμε στο γήινο εαυτό… ώστε να είναι πιο εύκολο γι’ αυτό να ακούει την εσωτερική του φωνή. Έχει ανοίξει αυτή η αντίληψη…
Α.: Αυτά τα δώρα που στείλατε, εγώ θα ήθελα να τα στείλουμε με σοφία και σύνεση. Να γίνει γεφύρωμα σε όλους όσους βρίσκονται στον πλανήτη. Γι’ αυτό στέλνω μια κουκουβάγια. Περνάει από την καρδιά και το DNA και φτάνει μέχρι τον γήινο εαυτό…
Ευ.: Στην αρχή όταν είπες για το χάος το είδα σαν μεγάλη κουρτίνα. Ανοίγοντας το είδα ότι ήταν ένα λούνα παρκ με κομμάτια του DNA, και έκανα χώρο. Επομένως το δώρο μου είναι η συγχώρεση. Η συγχώρεση που φέρνω στον εαυτό μου και την φέρνω και στους άλλους. Αυτό είναι το δώρο μου.
Β.: Όταν αρχίσαμε το διαλογισμό ο Κουτχούμι μου πρόσφερε μια μεγάλη καρδιά χρυσή που έγινε βιβλίο. Ρώτησα τι ήταν και μου είπαν ότι αυτό το βιβλίο είναι το βιβλίο της καρδιάς. Πάνω απ’ όλα θα δουλεύεις με την καρδιά σου, και με τον ανώτερο εαυτό σου. Στην ουράνια πόλη υπάρχει ένας ναός. Εκεί, όλοι δουλεύουν με αγάπη για σας. Αυτό είναι το δώρο που προσφέρουμε σε σένα και σε όλους τους ανθρώπους. Να είμαστε στην αγάπη και ν’ ακούμε την καρδιά μας. Εκεί μέσα είναι τα πάντα.
(συνέχεια)
Ευχαριστούμε για όλα τα δώρα που φέρατε στον εαυτό σας. Συγκεντρωθείτε λίγο και στα τρία σημεία όπου βρίσκεστε. Στο χάος μαζί με τον ανώτερο εαυτό, στη γη με τον γήινο εαυτό και στο DNA. Επιμένουμε σ’ αυτό γιατί θα σας ζητήσουμε τώρα μια άλλη διεύρυνση. Πριν, θέλουμε να επιμένουμε στο ότι θα θέλαμε να κρατήσετε την επαφή με τον εαυτό σας στο χάος και με τον εαυτό σας στο DNA παρόλο που το μέρος της δουλειάς που αρχίζει τώρα είναι μέσα στη γη. Κρατήστε λοιπόν γερά και ζωντανά την ύπαρξή σας στο χάος. Δείτε από τη θέση σας στο χάος το DNA που πηγαίνει μέχρι τη γη και εκεί συναντά το γήινο σας εαυτό. Το DNA που λάμπει με τα καινούρια δώρα που έχει πάρει. Πόσο έχει αλλάξει άραγε εδώ και μισή ώρα; Πως ήταν στην αρχή του διαλογισμού και πως είναι τώρα; Έχουν αλλάξει τα χρώματα; Έχει αλλάξει ο τρόπος που πάλλεται; Τι έχει αλλάξει; Έχει αλλάξει το πώς το αντιλαμβάνεστε εσείς. Πως κατοικείτε εσείς αυτό το DNA. Και τέλος είναι ο γήινος εαυτός.
Θα σας ζητήσουμε όπως είστε σε κύκλο και μέσα στην καρδιά σας να φανταστείτε ότι είστε και στην καρδιά της γης. Αυτό που στέλνετε από το θεϊκό σας εαυτό μέσω του DNA φτάνει σε σας μέχρι το κέντρο της γης. Θα φανταστείτε τώρα ότι είστε σε μια σφαίρα συνείδησης και η καρδιά της γης απλώνεται, διευρύνεται, και είναι το πρώτο σας δώρο που φέρατε από το χάος. Το φέρατε από 5 διαφορετικά σημεία στη γη. Βοηθάει την καρδιά της γης να διευρύνεται και την βλέπετε να μεγαλώνει, να μεγαλώνει… είναι κάτι ζωντανό, σαν ζελέ, που καλύπτει τη γη και πέρα από τη γη. Όλη η σφαίρα ύπαρξης γύρω από τη γη καλύπτεται απ’ αυτήν την συνείδηση. Δείτε το έτσι: μια συνείδηση που καλύπτει τη γη και πάλλεται στο ρυθμό της ανθρωπότητας.
Τώρα μέσα στη σφαίρα ανοίξτε την καρδιά και αφήστε τα δώρα που ήρθαν να βγουν και να γεμίσουν αυτή τη σφαίρα. Αφήστε την εσωτερική φωνή να κάνει τον ήχο της, και κάνοντάς το να ξυπνήσει τη γη, να ξυπνήσει όλες τις υπάρξεις που βρίσκονται πάνω στη γη και να πει: ‘ξύπνησα και εγώ, εδώ είμαι, εγώ είμαι’. Αφήστε την κουκουβάγια να φωνάξει και να πάει να φέρει τα καλά νέα σε κάθε γωνία της γης, ότι τα παιδιά της ξυπνάνε, ότι τα παιδιά της έχουν ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους, ότι τα παιδιά της είναι έτοιμα να δημιουργήσουν μια νέα γη. Αφήστε την κουκουβάγια να φύγει από την καρδιά σας και να πάει τα νέα σε κάθε γωνία της γης και να χαίρεται με όλες τις άλλες κουκουβάγιες που θα βρει στο δρόμο της.
Και εκεί που δεν βρίσκει άλλες κουκουβάγιες να μιλάνε τη γλώσσα της, αφήστε την να απλώσει τα φτερά της και να συγχωρέσει αυτά που είναι διαφορετικά, αυτά που δεν ξέρει ακόμα, αυτά που δεν είναι ακόμα δικά της… ανοίγει τα φτερά και τα παίρνει αγκαλιά, και τα κάνει δικά της σε κάθε σημείο της γης.
Δείτε πως πάλλεται αυτή η σφαίρα συνείδησης, πόσο ωραία, πόσο ζωντανή έχει γίνει. Νιώστε το σεβασμό, το σεβασμό για την ύπαρξη. Δείτε τους 5 ανώτερους εαυτούς σας και τον εαυτό σας στο χάος ν’ αφήνουν την πρωταρχική ύλη να κυλά μέσω του DNA σας στη γη… Η πρώτη ύλη είναι η αγάπη, και μια και αυτό είναι η πρόθεσή σας και το δημιουργήσατε, αυτό μπορεί να περάσει… ό,τι ζητάτε περνάει, αρκεί να το ζητήσετε… και όταν είστε 5, τότε παίρνει ύλη και μορφή ακόμα πιο άμεσα, υλοποιείται… Η αγάπη λοιπόν κυλά από τα 5 DNA σας στο διάστημα, στα σύμπαντα, και σε όλη τη σφαίρα της γης. Από τα 5 διαφορετικά σημεία γεμίζει την σφαίρα αυτή. Δείτε ένα ροζ απαλό, πολύ απαλό, να την γεμίζει…
Καλώς ήρθατε στο συνειδητό επίπεδο του Βαϊβασβάτα Μάνου. Αυτή είναι η σφαίρα. Είναι η συνειδητότητά του. Είναι η συνειδητότητα της ανθρωπότητας που καλύπτει όλη τη γη και πέρα από τη γη. Και αυτή η συνειδητότητα σας ευχαριστεί για την συνεισφορά σας σήμερα. Μαζί δημιουργήσατε μια καλύτερη γη, και επειδή είστε περισσότερο συνειδητοί, ξέρετε πολύ καλά ότι δεν θα μπορούσατε ποτέ να έχετε καλυτερεύσει τη γη αν δεν είχατε καλυτερεύσει τον εαυτό σας πρώτα.
Φέρατε κάτι από το χάος που πότισε το DNA σας, πότισε το γήινο εαυτό, και ο γήινος εαυτός το έκανε να διευρυνθεί και να καλύψει όλη τη γη. Έτσι λειτουργεί η δημιουργία: πρέπει πρώτα να περάσει από μας, γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να είμαστε μετασχηματιστές. Αυτή είναι η δουλειά μας.
Ο Ελ Μόρυα και ο Κουτχούμι χαίρονται. Πετάνε τα σκουφιά τους, γιατί όταν παίρνουμε στα χέρια μας το να είμαστε δημιουργοί, και το κάνουμε με τη σωστή σειρά, ξεκινώντας από μας και ύστερα δίνοντας ό,τι έχουμε κερδίσει στους άλλους και στη γη που μας φιλοξενεί, τότε κάνουμε αυτό για το οποίο ήρθαμε, και τότε όλα είναι καλά.
Και έτσι είναι.
Μετά ήρθε η ερώτηση: τι άλλο θα θέλατε να κάνουμε σήμερα;
1) πρώτα η Ευαγγελία πρότεινε διαλογισμό, το οποίο οδήγησε:
Ευαγγελία: Παίρνουμε τρεις βαθιές ανάσες και επικεντρωνόμαστε στην καρδιά. Στη μέση βρίσκονται ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας, ο Μόρυα, ο Κουτχούμι και άλλοι…
Ζητάμε να μας βοηθήσουν να φέρουμε μπροστά μας το ανώτερό μας κομμάτι. Η καθεμιά μας όπως το αντιλαμβάνεται… βρίσκεται απέναντι μας. Μας απλώνει το χέρι με αγάπη. Του δίνουμε το δικό μας και του ζητάμε να μας οδηγήσει σε όποιο σημείο η καθεμιά μας έχει ανάγκη. Στο σημείο της κατανόησης, στο σημείο της συγχώρεσης, στο σημείο της αγάπης… η καθεμιά το ξέρει αυτό…
Προχωρά και μας οδηγεί σε ένα λιβάδι. Μέσα στο λιβάδι αυτό υπάρχει ένας δρόμος. Προχωράμε αυτό το δρόμο. Μπροστά μας είναι ο ανώτερος εαυτός. Του δίνουμε όποιο όνομα εμείς θέλουμε. Μέσα σ’ αυτό το μονοπάτι υπάρχουν κάποια φαναράκια. Αυτά τα φαναράκια τα έχουμε βάλει πριν έρθουμε σ’ αυτή τη ζωή. Είναι αυτά που μας υπενθυμίζουνε λέγοντας ‘χεπ, εδώ είμαι’, είναι μια συνειδητοποίηση, ένα κέντρισμα που μας βοηθά στο δρόμο… Αφού βλέπει η καθεμιά τι έχει μπροστά της, που μπορεί να είναι πράγματα που ήδη έχουμε κατανοήσει, ήδη έχουν μπει στην καρδιά μας, βάζουμε ένα χέρι στην καρδιά κρατώντας με το άλλο χέρι τον ανώτερο εαυτό… και προχωράμε στο φωτεινό αυτό μονοπάτι… Είναι άλλα σημαδάκια που θα έρθουν αργότερα και θα μας οδηγήσουν… Όσο προχωράμε, τόσο μας έρχονται και άλλα κομμάτια… καινούρια κομμάτια που πια γράφουμε κάθε στιγμή. Όσο πιο συνειδητοποιημένοι είμαστε, άρα με πιο πολύ διάνοια γράφουμε κάθε στιγμή του μονοπατιού μας…
Προχωρώντας αυτό το μονοπάτι, μπαίνουμε σε μια μεγάλη αίθουσα. Στη μέση υπάρχει ένας μεγάλος διάδρομος και αριστερά – δεξιά κάποιες πόρτες. Ανοίγουμε την πρώτη δεξιά μας πόρτα… Θα σας πω τι βλέπω… βρίσκομαι με τις αγγελικές οντότητες σ’ ένα χώρο γεμάτο χρώματα… Το σώμα είναι μια φλόγα και μετά γύρω-γύρω υπάρχουν τα διάφορα θεϊκά όντα… με χρώματα και ήχους… μπαίνουμε μέσα και μας υποδέχονται. Μας καλωσορίζουν και συγχωνεύονται οι δικιές τους αύρες με τις δικιές μας. Είναι ο χώρος όπου μπορούμε να συνυπάρχουμε μαζί με τις αγγελικές οντότητες. Είναι ένας χώρος ευλογημένος.
Καθόμαστε μαζί τους. Μιλάμε για πράγματα πολύ απλά, για τη χαρά, την αγάπη. Ο καθένας φέρνει απλά πράγματα και γίνεται ανάμειξη της αύρας. Καθόμαστε όσο έχουμε ανάγκη και μετά μπορούμε να τους ευχαριστήσουμε και να βγούμε στο διάδρομο, να ανοίξουμε και άλλες πόρτες… 2η…3η…4η… είναι το ‘εμείς’ και όχι το ‘εγώ’… όσο πιο πολύ χωρά στην καρδιά μας η αντίληψη του ‘εμείς’, τόσο πιο πολύ μπορούμε να αντιληφθούμε τις αγγελικές οντότητες, τόσο πιο πολύ μπορούν να κατέλθουν και να βρίσκονται στο γήινο πεδίο… Γιατί μόνο εμείς μπορούμε να το φέρουμε αυτό εδώ, μόνο εμείς μπορούμε να το γειώσουμε… Οι διαστάσεις είναι πάρα πολλές, αλλά είναι πως τις νιώθει ο καθένας μέσα στο ‘εμείς’… ‘εμείς και οι άλλοι’… ‘εμείς και οι άλλοι και ο ουρανός και η γη’… όλ’ αυτά μας τα λέει ο Σανατ Κουμάρα και μόνο στην ενέργεια του ‘εμείς’ μπορεί να κατέλθει και να ενώσει τις ενέργειές του με τις δικές μας…
Ευχαριστούμε και ξαναγυρίζουμε στο δρόμο. Αφήνουμε ένα σημάδι για να θυμόμαστε τι έχουμε βιώσει, τι έχουμε δει σ’ αυτό το δρόμο, γιατί αυτό είναι ένα κομμάτι που μπήκε στην καρδιά μας, είναι ένα κομμάτι που θα μπει στο DNA μας, θα εισχωρήσει. Λαμπιρίζει. Αναμειγνύεται με χρώματα, με ήχους… αυτή είναι η κρυστάλλινη δομή…
Γυρίζουμε στο δρόμο απ’ όπου είχαμε έρθει. Αφήνουμε ένα λιθαράκι για να θυμόμαστε ότι περάσαμε από δω.
Προχωράμε και ξαναβρίσκουμε τη συνειδητότητά μας, το σώμα μας, και γειωνόμαστε.
Αμήν.
2) Τέθηκε μια ερώτηση από την Β. και ζητήθηκε στον καθένα να συγκεντρωθεί στην καρδιά, εκεί όπου ενώνεται με τον ανώτερο εαυτό, και ν’ ακούσει την απάντηση, ξέροντας ότι δεν θα υπάρχει μια απάντηση σωστή ή λάθος αλλά πολλές πλευρές μιας ίδιας απάντησης.
Η ερώτηση αφορά σε μια εικόνα που είδε η Β., με το παιδί της να το παίρνουν ξαπλωμένο στα χέρια τους ο Μόρυα, ο Κουτχούμι και ο Σαιν Ζερμαίν, κι εκείνη να φοβάται και να θέλει να το πάρει πίσω μαζί της.
Α.: Πρέπει ν’ αφήσει το παιδί της, να αποχωριστεί δηλαδή, γι’ αυτό και το είδες στο χάος κοντά. Να τραβήξει το δρόμο του και εκείνη ελεύθερη να τραβήξει το δικό της. Πριν από αυτό μου ήρθε η φράση «η θυσία του Αβραάμ». Μάλλον δηλαδή να δοκιμαστεί η δική της πίστη στο δρόμο που ακολουθεί. Πρέπει να απελευθερώσει το παιδί της.
Ε.: Εγώ είδα ότι το έβαλαν σ’ ένα τραπέζι μακρόστενο και του έκαναν εγχείρηση. Τον άνοιξαν από το κεφάλι μέχρι τα πόδια κάτω και του άνοιξαν όλα τα ενεργειακά κέντρα, ο καθένας… σαν μια κλωστή…μετά τα έκλεισαν και του έβαλαν αρκετό φως. Μια απελευθέρωση από πολλά και μια ενδυνάμωση.
Γ.: Κι εγώ κάτι ένιωσα ότι του συμβαίνει ενεργειακά. Τον προστάτευαν… αλλά και να τον έλκουν προς το μέρος τους, κάτι τέτοιο…
Μ.: Ήρθαν λόγια… γιατί ανησυχείς; Δεν σου φτάνουν τρεις αγκαλιές; Και ποιες αγκαλιές κιόλας! Κι εσύ αντί να χαίρεσαι, ανησύχησες… τι νομίζεις; Τι θέλεις ακριβώς από το μονοπάτι το δικό σου; Μην κοιτάς τον Κ. αυτή τη στιγμή… κοίταξε τον εαυτό σου; Τι αναζητάς; Τι θέλεις ακριβώς από μας; Και τι θέλεις από τον εαυτό σου; Έχεις εμπιστοσύνη σε μας;
Β. : «ναι»
(συνέχεια) Όχι… ας γίνει συνειδητό αυτό. Αν είχες εμπιστοσύνη, όπως το είπε η Α., αν είχες λοιπόν εμπιστοσύνη, ακόμα και αν σου δείχναμε ότι πάει να σκοτωθεί ο Κ. στο γήινο πεδίο, τότε θα χαιρόσουν αφάνταστα που πάει να σκοτωθεί στην αγκαλιά μας… Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο που θα μπορούσε να τακτοποιηθεί, για την τελευταία του πνοή, από το να έχει τρεις τέτοιους οδηγούς… και αν η εμπιστοσύνη σου ήταν ακλόνητη, θα ήξερες πολύ καλά ότι αν ήρθε η τελευταία του στιγμή εδώ, τότε αυτό το έχει τακτοποιήσει, όχι μόνος του, αλλά μαζί με σένα και τον μπαμπά του, μαζί με την γήινη και πνευματική του οικογένεια πριν έρθει στο γήινο πεδίο… Άρα σημαίνει ότι σε βαθύ επίπεδο θα ήξερες και θα είχες συμφωνήσει με αυτό… Τέλος πάντων, δεν ήρθε η ώρα του να πεθάνει… απλώς θέλαμε να σου δείξουμε ποιο επίπεδο εμπιστοσύνης επικρατεί αυτή τη στιγμή στην καρδιά σου… και τι μπορείς να ζητήσεις από δω και πέρα..
Όντως ξέρουμε πόσο ειλικρινά θέλεις να προχωρήσεις… ξέρουμε πόσο έχεις επενδύσει στο πνευματικό μονοπάτι… αλλά σου ζητάμε να επενδύσεις ακόμα πιο πολύ και να κοιτάξεις τα πράγματα όπως είναι. Να κοιτάξεις τα ωραία πράγματα που έχεις καταφέρει, αλλά να κοιτάξεις και τα κενά που υπάρχουν ακόμα… και να τα δουλέψεις… είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε. Δεν είσαι ποτέ μόνη σου και το ξέρεις. Το ξέρετε όλες. Βάλε πρόθεση η εμπιστοσύνη σου να μεγαλώσει, και θα μεγαλώνει. Βάλε πρόθεση να αφεθείς, ό,τι και να συμβεί, και θα είμαστε δίπλα και πίσω από την πλάτη σου για να σε κρατήσουμε αγκαλιά την ώρα που θα αφεθείς… την ώρα που θα νομίζεις ότι η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου… όπως ήμασταν εδώ για τον Κ., θα είμαστε εδώ και για σένα.
Να το ξέρεις.
Και έτσι είναι.
